Herōologia Anglica hoc est clarissimorum et doctissimorum. aliqout [sic] Anglorum, qui floruerunt ab anno Cristi. M.D. vsq[ue] ad presentem annum M.D.C.XX viuæ effigies vitæ et elogia: duobus tomis. Authore. H.H. Anglo-Britanno: impensis Crispini Passæi calcographi [sic], et Iansonij bibliopolæ Arnhemiensis.

Herōologia Anglica hoc est clarissimorum et doctissimorum. aliqout [sic] Anglorum, qui floruerunt ab anno Cristi. M.D. vsq[ue] ad presentem annum M.D.C.XX viuæ effigies vitæ et elogia: duobus tomis. Authore. H.H. Anglo-Britanno: impensis Crispini Passæi calcographi [sic], et Iansonij bibliopolæ Arnhemiensis. Holland, Henry, 1583-1650? 1620 Approx. 371 KB of XML-encoded text transcribed from 137 1-bit group-IV TIFF page images. Text Creation Partnership, Ann Arbor, MI ; Oxford (UK) : 2013-12 (EEBO-TCP Phase 2). A03459 STC 13582 ESTC S119103 99854310 99854310 19724

To the extent possible under law, the Text Creation Partnership has waived all copyright and related or neighboring rights to this keyboarded and encoded edition of the work described above, according to the terms of the CC0 1.0 Public Domain Dedication Creative Commons 0 1.0 Universal. This waiver does not extend to any page images or other supplementary files associated with this work, which may be protected by copyright or other license restrictions. Please go to http://www.textcreationpartnership.org/ for more information.

Early English books online. (EEBO-TCP ; phase 2, no. A03459) Transcribed from: (Early English Books Online ; image set 19724) Images scanned from microfilm: (Early English books, 1475-1640 ; 1382:13) Herōologia Anglica hoc est clarissimorum et doctissimorum. aliqout [sic] Anglorum, qui floruerunt ab anno Cristi. M.D. vsq[ue] ad presentem annum M.D.C.XX viuæ effigies vitæ et elogia: duobus tomis. Authore. H.H. Anglo-Britanno: impensis Crispini Passæi calcographi [sic], et Iansonij bibliopolæ Arnhemiensis. Holland, Henry, 1583-1650? Passe, Crispijn van de, ca. 1565-1637, engraver. Passe, Magdalena van de, 1600-ca. 1638, engraver. Passe, Willem van de, 1598-ca. 1637, engraver. [20], 240, [2] p., [5] plates : ports. (metal cuts) Printed by Jan Jansson at the expenses of Crispijn van de Passe and Jan Jansson for Henry Holland, London, [Arnhem : 1620] H.H. = Henry Holland. The title page is engraved by Crispijn van de Passe; the portraits are engraved by Willem and Magdalena van de Passe. The first "o" in "Herōologia" is a Greek omega. Printer's and publisher's names from STC. With a final contents leaf. Variant: with an unsigned leaf of verses by I. Gruterus inserted in the first quire. Reproduction of the original in the Henry E. Huntington Library and Art Gallery.

Created by converting TCP files to TEI P5 using tcp2tei.xsl, TEI @ Oxford.

EEBO-TCP is a partnership between the Universities of Michigan and Oxford and the publisher ProQuest to create accurately transcribed and encoded texts based on the image sets published by ProQuest via their Early English Books Online (EEBO) database (http://eebo.chadwyck.com). The general aim of EEBO-TCP is to encode one copy (usually the first edition) of every monographic English-language title published between 1473 and 1700 available in EEBO.

EEBO-TCP aimed to produce large quantities of textual data within the usual project restraints of time and funding, and therefore chose to create diplomatic transcriptions (as opposed to critical editions) with light-touch, mainly structural encoding based on the Text Encoding Initiative (http://www.tei-c.org).

The EEBO-TCP project was divided into two phases. The 25,363 texts created during Phase 1 of the project have been released into the public domain as of 1 January 2015. Anyone can now take and use these texts for their own purposes, but we respectfully request that due credit and attribution is given to their original source.

Users should be aware of the process of creating the TCP texts, and therefore of any assumptions that can be made about the data.

Text selection was based on the New Cambridge Bibliography of English Literature (NCBEL). If an author (or for an anonymous work, the title) appears in NCBEL, then their works are eligible for inclusion. Selection was intended to range over a wide variety of subject areas, to reflect the true nature of the print record of the period. In general, first editions of a works in English were prioritized, although there are a number of works in other languages, notably Latin and Welsh, included and sometimes a second or later edition of a work was chosen if there was a compelling reason to do so.

Image sets were sent to external keying companies for transcription and basic encoding. Quality assurance was then carried out by editorial teams in Oxford and Michigan. 5% (or 5 pages, whichever is the greater) of each text was proofread for accuracy and those which did not meet QA standards were returned to the keyers to be redone. After proofreading, the encoding was enhanced and/or corrected and characters marked as illegible were corrected where possible up to a limit of 100 instances per text. Any remaining illegibles were encoded as <gap>s. Understanding these processes should make clear that, while the overall quality of TCP data is very good, some errors will remain and some readable characters will be marked as illegible. Users should bear in mind that in all likelihood such instances will never have been looked at by a TCP editor.

The texts were encoded and linked to page images in accordance with level 4 of the TEI in Libraries guidelines.

Copies of the texts have been issued variously as SGML (TCP schema; ASCII text with mnemonic sdata character entities); displayable XML (TCP schema; characters represented either as UTF-8 Unicode or text strings within braces); or lossless XML (TEI P5, characters represented either as UTF-8 Unicode or TEI g elements).

Keying and markup guidelines are available at the Text Creation Partnership web site.

lat Great Britain -- Biography -- Early works to 1800. Great Britain -- Biography -- Portraits -- Early works to 1800. 2020-09-21 OTA Content of 'availability' element changed when EEBO Phase 2 texts came into the public domain 2012-06 TCPAssigned for keying and markup 2012-07 SPi GlobalKeyed and coded from ProQuest page images 2012-09 Olivia BottumSampled and proofread 2012-09 Olivia BottumText and markup reviewed and edited 2013-02 pfsBatch review (QC) and XML conversion

HERWOLOGIA ANGLICA HOC EST

CLARISSIMORVM ET DOCTISSIMORVM. ALIQOVT ANGLORVM, QVI FLORVERVNT AB ANNO CRISTI M.D. VSQ AD PRESLNTLM ANNVM M.D.C XX

Viuae Effigies Vitae et e • ogia

Duobus tomis

Authore. HH. Anglo-Britanno: Impensis Cri •• ini Paſsoei Calcogm • hi •• et Jansonij Bibli • yolae

Arnhemi • nois 〈…〉

AVGVSTISSIMO POTENTISSIMOQVE MONARCHAE.

IACOBO, D. G. BRITANNORVM IMPERATORI:

MAGNAE-BRITANNIAE GALLIAE ET HIBERNIAE REGI, FIDEI VERE CATHOLICAE ET APOSTOLICAE DEFENSORI, &c.

NEC-NON, VIRGINIAE, BERMVDAE, NOVAEANGLIAE ET ALIARVM INSVLARVM IN AMERICA LEGITIMO REGI: H. H.

MAIESTATI EIVS HVMILIMVS AC FIDELIS SVBDITVS, HANC HER-OLOGIAM ANGLICAM, QVAM HVMILLIME AD PEDES Mti•. SVAE PROVOLVTVS, DICAT DEDICAT CONSECRAT Q.

PRAEFATIO, Ad SPECTATOREM PIVM ET AD HVMANISSIMVM LECTOREM.

QVum (candide ſpectator, & Chriſtiane Lector) Divinae gloriae illuſtratio, ad quam nati & renati ſumus, ſingularum noſtrarum actionum ſcopus & terminus eſſe debeat, ipſe Chriſtianorum minimus, ſaepius & ſeriò mecum cogitans, quantopere Deum Opt. Max, contaminatè & incompoſitè vivendo offenderim; & imprimis cupiens aliquid publicè in poſterum praeſtare, quod in ſummi numinis Honorem & Eccleſiae emolumentum cederet, Deum Mundum que teſtor, me non reperiſſe qua commodiore & magis compendiaria via illud efficerem quam ſi Anglorum Heroum, Martyrum & aliorū expreſſos vultus & vivas EFFIGIES orbi Chriſtiano proponerem. Etenim, aliquot horum Domi Belli que Nobiles fuerunt; pleri que autem eorum perinſignes ſacri Euangelij Aſſertores, & invicti adverſus Synagogam Romanam pugiles & Antagoniſtae extiterunt. Tales inclyta & beata noſtra Anglia produxit, Et hij (prout ex 〈 in non-Latin alphabet 〉 eorum liquidò conſtabit) non ſolum ſapientiae. Eruditionis▪ Pietatis et Fortitudinis, laudibus inclaruerunt, ſed etiam, (quod noſtris Adverſarijs os obſtruit) bonis operibus, et charitatis fructibus abundârunt.

Et quamvis multis retro ſaeculis in noſtra Natione non defuerint, celebres viri & locupletiſsimi teſtes, qui in nocte & picea Papatus caligine lumen dederunt, nominatim Gyraldus Nigellus, Neckhamus, Sevallus, Baconthorpius, Mapus Alexander Theologus, Killingtonus, Hampolus, Armachanus, Badovardinus, Abelard: Guil. de S•to. Amore, Grosthedus, Epūs Lincolnienſis, ab omni laude felicior Wickleffus, Rex Alphredus, Humfredus Dux Glocestriae, Capgravus, Orlaeus, Galfredus Chaucerus pöeta decantatiſsimus, Baconus, Scotus, Ockamus, Gorranus, Lyra, & alij permulti ferè innumerabiles: Qui omnes non veriti ſunt nec dubitarunt, (teſte ipſo Wiclero, teſte Balaeo, teſte & doctiſs. Laur: Humfredo) ore vel ſcriptis ſcelera & luxum Romanenſium, Monachorum, Fraterculorum, miſſaticorum, in Theatrum proferre; Tamen, his praetermiſsis, recentiores tantum-modò felegi et delibavi, quorum, (maximam partem) temporibus Regum HENRICI Octavi, EDOVARDI ſexti; REGINAE MARIAE (nimium amarae) imprimis vero Regnante ELIZABETHA Heroidum Phoenice, et ſempiternae memoriae Regina, vel nos vel Patres ſaltem noſtri vidimus et cognovimus, aut eos videre et cognoſcere potuimus, et quorum bona pars his Halcyone • s diebus Salomonis Noſtri IACOBI Monarchae potentiſsimi, et ad Antichriſti (ut confidimus) exitium ſuſcitati, faeliciter et dulciſsimè in Domino obdormierunt.

Huc accedit, quod finitimae Gentes et Regiones quae vultus et Effigies Popularium ſuorum doctiſsimorum expreſserunt, mihi praelucent; et eminentiſsimè Iacobi Ver • eideni delineatio, ſeu 〈 in non-Latin alphabet 〉 , mihi exemplo eſt: nā ſic inſcribitur, Praeſtantium aliquot Theologorū qui Romanum Antichriſtum praecipuè oppugnarunt Effigies & Elogia, in aere elegantiſsime inciſae ab induſtrio viro Henrico HONDIO: Hujus ordinem & formam ſum alaquatenus imitatus, ut, tranſmarinae Provinciae & Regiones VIVOS Noſtratium optimè meritorum, tam Procerum & virorum genere Nobilium, quà Epiſcoporum & Paſtorum vultus, quos nondum niſi ex auditione, fama & ſcriptis viderunt aut cognoverunt, coram contemplari poſſent.

Tertiò, huc adductus ſum, ut ſplendorem et Noſtratium Heröum et Athletarum Religioſiſsimorum res praeclare geſtas perbreviter exponerem, propterea quod, quaſi obiter et in tranſcurſu aliquot terras Papiſmi peſte i • fectas pervagatus, et aliquid commemorabile et laude dignum in illis invenire enixus; tamen nihil in eorum Templis & in univerſa iſtorum Sacrificulorum Colluvie, vel auribus vel oculis percepi, praeter illas variegatas & auro rigentes Sacerdotum Copas, Fulgidas Thenſas, artificioſiſsima Pigmenta, Ʋexilla, Cruces, Crucifixa Simulachra, pompoſas clamoſarum Litaniarum Solennitates, illuſorias Indulgentias, ſphaerulas Precatorias, Candelas, Lampa • es, Chriſmata, canora & aures-permulcentia-Organa, Pneumatica, Campanas, Choros, (modulorum ſolertiam et crebritatem) demurmurationes Confeſsionum, Pater-Noſter, Ave-Maria, ad ravim repetita, propriorum Corporum flagellationes Baaliticas, Iejunia ſuperſtitioſa, vigilias, Obſequij, paupertatis & coelibatus vota, Exorciſmorum Iudibria, Ʋnctiones, Miracula commētitia, vel plane diabolica; Saecularium, Ieſuitarnm, Fraterculorū, (albatorum, atratorum coeſiatorum) lana-lino que variè contextas tunicas; nihil deni que conſpicatus ſum praeter Virgines Veſtales, ſeu Monachas, Capucinos, Anachoretas, & miſcellaneam Comicarum & Mimicarum geſticulationum turbam, nugas planèApinaſ que : Vidi inquā, & Iſtorum deliria ſum demaratus, vidi, & coecitatem ſum miſeratus; vidi, & non ferendam Idolomaniam deteſtatus: Et ne vivam, ſi quippiam notavi, praedicabile, ſpirituale aut Divino cultui conveniens.

Proinde, egomet (pro meo modulo & in magna adminiculorum penuria) Hanc Rhapſodiam, ad Numinis •• terni gloriam, & Patriae utilitatem operoſè contexui. Quem jnchoatum laborem ſi ſuperſtes ad optatos exitus perduxero, me beatum judicabo.

Vt autem majus & melius Opus in commune bonum parturiam & pariam, tuas, (pie Spectator & amice Lector,) ferventes & frequentes Preces imploro, & ſupplex peto, ut meam Opellam in mitiorem partem interpreteris: Vale.

POST-PRAEFATIO SEV COMMON EFACTIO SPECTATORI PIO, LECTORI CANDIDO CENSORIQVE AEQVO.

DOcti, dilecti, pij que : En vobis delineatas Anglicanae Gentis Heroum Effigies, quas curavi (quod maximè potui) ut ab ipſis illorum vivis jmaginibus oleo depictis effingerentur: una cum ſuccincta vitarum ſuarum hiſtoria, quae collegi & conquaeſivi ex ipſis VERITATIS viſceribus, in Mundi Theatrum produco, non ſpectandi ſolum gratiâ (cùm puerorum ſit nuda oſcilla, ſeu imagunculas attonitè intueri) nedum ſuperſtitioſo affectu ullo: Papiſtae enim canonizatorum ſacrificulorum ſuorum Jcones retinere ſolent inviolatas; ſed etiam id que imprimis, ut illorum piam memoriam illuſtrem que famam immortalitati commendarem, defunctoſ que quodamodo a mortuis excitarem, & illis quandam vitam infunderem. Neque tamen dicti illius immemor, Sti. Auguſtini in libris ſuis de Civitate Dei: Sepulchrorum memoria magis est vivorum conſolatio quàm defunctorum utilitas. Deni que ut ipſe haec vivorum ſimulachra intuitus, & virtutibus jam defunctorum notatibus Deum Opt. Max. gloria afficias, propter tam eximios & ſalutares adminiſtros excitatos. Theologorum autem & Scriptorum vitis utcun que a me delineatis Catalogum & quaſi Commentariolum quoddam ſingulorum Librorum & Tractatuum ab ijs conſcriptorum ſive Anglicè ſive Latinè editorum ſubjeci & ſujunxi.

Sed fortaſſe aliquis veſtrûm excipiet (vos autem 〈 in non-Latin alphabet 〉 populares meos alloquor) ſupereſſe complures alios perexcellentes viros natione Anglos qui in hoc album referri poſſent: Concedo id quidem, ſed in veras illorum Effigies non potui incidere: falſas autem & adulterinas Picturas in omnium conſpectum proferre nolui: Huc accedit, quod deſtinatum & mihi propoſitum numerum, complevi. Neque vereor affirmare hos ipſos quos exhibui intra Centenos annos proximè elapſos in Natione noſtra longè excelluiſſe. Nihilominus, ſi qua in re deliquerim, vel minus exquiſitè quid deſcripſerim, quod non adeo repugnanter agnoſcam, ad tuam, benevole Lector (Spectator que ) facilem & candidam Cenſuram confugio, unde in propoſito meo confirmabor, & poſtea omnium aſpectui judicio que exponam, conſimiles virorum praeſtantium at que etiamnum in noſtra Gente ſuperſtitū Effigies, quibus ſapientiores, doctiores, prudentiores, nulla aetas vidit. Et hoc ſanè opus parturio, jam que in manibus habeo. Iterum valete.

ADMONITIO AD LECTOREM.

EXiſtunt ſanè aliquot Europaei & hodierni Scriptores, hiſtorici, Chronographi, qui ſunt meritiſſimo reprehendendi & graviter exagitandi, imprimis que duo noſtrates: Quorum alter, in aperto Atheiſmo, mollitie & luxu flore aetatis ſuae conſumpto, jā in grandiore aetate, res aſperas expertus, ſe ad ſcribendum confert & convertit, in que voluminis ſui praefatione, tamen non abſ que Divini Styli & nonnullius gravitatis probabilitate, non veretur nec verecundatur, paulò petulantius, et rigidioris cenſoris ritu, ſcribere de multis illuſtriſsimis noſtrae Gentis principibus, & illis quidem Regibus vnctis; & nobiliſsimis Regiae Majeſtatis Anteceſſoribus, de quibus propter eorum egregiam regni adminiſtrationem & excellentia merita caeteri noſtrates Chronographi perhonorificam mentionem faciunt: Iſte autem Scriptor noſter, (ſpiritu neſcio quo impulſus, & monumentis ſcriptis, neſcio quibus, praemunitus) in hos principes aſperum & maledicum ſtringit ſtylum. & maximè omnium invehitur in Regem Henrieum, illius nominis octavum, tam recentem Regis Iacobi anteceſſorem. Huic tam magnifico Regi minimè parcit, curioſè in ejus naevos & labes inquirens, (quis autem eſt peccatorum expers?) ejus Commiſſa ſummo acerbitatis gradu exaggerat, & hoc modo totam hujus nobiliſsimi Regis vitam, & acta ejus ſplendidiſsima dedecorat deformat que : gratum ſanè opus papiſtis, qui nobis, tales noſtrae religionis inſtauratores contumelioſè objectant. Sed tam maledicae, & minimè candidae cenſurae Deo (ſat ſcio) non placent, quamtum vis Styli bonitate obumbratae, & in auctore (ni fallor) ſuperſunt aliquot ſuae veteris veſtigia fraudis. Et iſtorum ſcriptorum alter ad noſtra Tempora propius deſcendens, detrahit & obtrectat laudibus illuſtriſsimae Reginae Elizabethae (cujus memoria eſt in ſempiterna benedictione) & aſſerit, (falſisſimò tarnen (Eam olim Miſsam idololatricam frequentâſſe: & quis ignorat quod Regina Eliſabetha ab illa abominabili miſſa ſemper abhorruit, ob que eam cauſam toto Mariae ſor oris quinquennio, captivata & de vita ſua periclitata fuit? Idem ille Cynicus Zoilus, eodem erroneo detractionis ſpiritu abreptus, carpit, et maledico Stylo inſectatur, nonnullos heroas qui erant Reginae à ſecretioribus conſilijs, qui, (prout confidenter affirmare audeo) egregiam et illuſtrē operam Reipub. impenderunt, quemadmodum ex vera vitarum ſuarum narratione magis eſt conſpicuum. Proinde tibi (candidiſsime lector) loco admonitionis ſufficiat, quod de duobus clariſsimis Scriptoribus haec effudi: qui eorum peramaras invectivas excipias (ego autem qualis quiſ que ſum, candidus et ingenuus ſum, virtutem que in ipſo hoſte probo) in ſuis hiſtoricis narrationibus praeclarè de noſtra natione ſunt demeriti. Tandem igitur aliquando finem facio, illud priſci et ſanctitate excellentis Patris Apoththegma vſurpans, de mortuis nil niſi bonum. Iterum valè.

T. D. SACRAE THEOLOGIAE BACCALAVREVS AC V. D. MINISTER IN LAVDEM OPERIS ET ETIAM AVCTORIS INGENVI, AMICISVI CHARISSIMI FIDELISSIMIQVE. S Ʋrgunt Martyrio celebres vivunt que ſepulti Anglorum Proceres, Primates at que Monarchae, Lucem conſpiciunt Patres: Vigileſ que Sionis Ʋiſuntur, quorum vultus, deſcripta que vita Elucent, hilarant que bonos pietatis amicos, Laus te magna manet, ſolers ſed ſobrie Scriptor, Ʋitam defunctis reddis, veras que Figuras, Depingis que ſtyli bonitate, illuſtria facta: Ornat & interpres Herôas veste latina. Vnde decus, nomen que virûm circumvolat Orbem. Jnfenſi frendunt Hostes, trepidant que Papani, Cladem inſtare rati ſubimet, celerem que ruinam: Exultant verô Sancti, plauſu que triumphant. Bellua ſi Romana ſuos extollit ad Aſtra Artifices ſceleris, ducit que è marmore vultus, Jnfernus quos Pluto tamen torquere putatur; Laudandi quanto-mage, ſculpti que videntur Jnſignes CHRISTI Servi, ſancti que Dynastae? Dona Dei, Doteſ que patrum, Regum que Trophaea Omnino celebrare decet. Stylus at que Poema. Carmen & Effigies, haec aptè munera praeſtant. Teſtor quos EVROPA tenet, pars Optima Mundi, Inclamo que ſimul Brittannae lumina Gentis. Sancte Lector, (literis, & mentis acumine praeſtans) Suſcipe veridicum Scriptorem, utcun que latentem. Interpres cujus Nomen celatur (amice Maecenas) implorat opem. Deus augeat annos, Eventus tribuat tibi, ſucceſſuſ que ſecundos.

Ejuſdem T. D. IN LAƲDEM OPERIS ET etiam auctoris ingenui amici que ſui chariſsimi, H. H. Anglo-Batavo-Britanni carmen Heroicum. MIra loquor, ſed vera loquor, miracula narro. Multa reviviſcunt Britannae lumina Gentis, Invicti Reges, famâ ſuper aethera noti Semidei Heroes totius cymbala mundi, Atque renaſcuntur Patres, vigileſ que Sionis Martyrio clari, varijs virtutibus aucti: Hos videt, hos Europa ſtupet, pars optima mundi. Papani certâ, trepidant, inſtante ruina, Chriſticolae verò ſaltant, plauſu que triumphant. Laus te magna manet (ſolers, ſed anonyme ſcriptor) Defunctis vitam reddis, veraſ que figuras. O, vivis vivos depinge coloribus Anglos, Tales penſabit pietas Divina labores. O tu (Lector amans) & tu (Spectator amice) Suſcipe veridicum Scriptorem (utcun que latentem) Aemulus, Heröum deſcriptas perlege vitas Tum fortaſſe novam prolem prodire videbis.

〈 in non-Latin alphabet 〉

AD EFFIGIES ILLVSTRISSIMORVM ANGLORVM QVAS • OLLIG • T ANGLO-BATAVO BRITANNVS: DEPICTOR, celebres Mavorte at que Arte Britānos Anglus, depinxit, fingere nec voluit. Pingant ficta ſuis, Romanâ ſede 〈◊〉 cacati, Annumerent Divis, quos Deus odio habet: Garneti vultum depictum ſanguine credant, Loyolam Lotium reddere Ʋirginibus. Hic Ʋirtutis habes 〈 in non-Latin alphabet 〉 quêis ſibi prudens Ʋirtuti calcar addere quiſ que poteſt. S. R. V. M. Eccl: Belg: Lond:

ENCOMIVM OPERIS SIMVL ET AVCTORIS. QVos fulgido ſplendore virtus inclyta. Vigor que mentis entheus, Terrae mariſ que trans & aevi cardines Locavit inter Sydera; Quos poſterae gentis pijs in mentibus Vitae perennis gloria, Et ſempiterni nominis clarum decus Vivis ſepulchris poſuit. Docti reponit ecce vivâ imagine HOLLANDII ſagacitas, Labor que ſollers, at que cura pervigil, Quibus Vetuſtatem meram Oblivij mat rem, & novercam peſſimam Rerum omnium, peſſum dedit. Vt quod foveret ſola mens, quod traderet Affectui ſolum pio Natura; nunc id ejus igneâ datum Vi mentis eſt aſpectui: Ne ſcilicet vel Lucidis fautoribus Virtus careret lucida, Noſtri vel eſſet ulla pars, quin gloriam Virtutis hujus cerneret.

ALIVD. NATVRA mundo quae dedit Praeclara, pulchra, commoda; Hac lege donat omnia, Vt cùm ſibi viſum foret Datum (vocaſſem verius Depoſitum) repoſceret. Haec ſcilicet nos aſperae Iniquitas ſòrtis premit, Vt noſtra nobis ſubdita Non ſint, ſed aevo, & tempori, Oblivio que , & ſquallidae Morti, tyrannis peſsimis. Hac efferâ duriſsimae Licentiâ legis datâ, Edax vetuſtas irruit, Nos at que noſtra devorat, Suo que cogit nos jugo Obtemperare, & carceri. Sed non tulit liberrima HOLLANDII cervix jugum, Generoſa quin praecordia Afflatus impetu novo, Sibi, ſuiſ que , & Patriae Perennitatem vendicat; Famam que reddit, & decus, Quibus vetuſtas horrida Denſis tenebris gloriam Omnem que honorem ſurpuit. Quid ergò reddent poſteri HOLLANDIO, qui perditam Majoribus famam dedit. Ipſoſ que priſcis poſteros Majoribus donat ſuis? Certè quod ille tradidit Majoribus, gens poſtera Debebit illi, ſcilicet Famam, decuſ que ſplendidum Et gloriam, quae neſciat Silentij, nec terminos Agnoſcat ullos tempôris, Locive; praeter aethera, & Perennitatis limites, I. D. SECTO-BRITANNVS

CARMEN. IN COMMENDATIONEM LIBRI, AVCTORIS ET SCVLPTORVM. ILluſtres Heroum animae, quas ignea virtus Coelum, & astra ſuper Poſtuma Fama vehūt: Ʋos olim placido excepit BRITTANNIA caelo Ʋoſ que tulit pleno SAXONIS ora ſinu. Felices animae, quarum pia facta ſuperſunt Pro Patriâ, & nullâ ſunt peritura die Feliceſ que iterum tantarum Encomia Laudum Ʋivent, aeternùm nec meruere mori, Pars vestrum innumeros numerat Ʋirtutis acervos Exuperans priſcos dexteritate Duces: Parſ que ferox bello, domuit quot viribus hoſtes, Marte tot oppoſitas fregit & arte acies: Horum vicinos ſtraverunt ſpicula FRANCOS, Contremuit belli fulmen & acer IBER; Servata est horum IVDAEAA potentibus armis. Defenſa auxilio & BELGICA terra fuit; Neptunus madidis timuit turbatus in vndis Sulcaret ſalſas cum BRITO fortis aquas. Attonita & priſcis tellus non cognita ſaeclis Inviſae ſtupuit Gentis ob ingenium; Jpſe MAGELLANVS quamvis ſua nomina Ponto Fecerit; in laudes & DRACVS ipſe venit: Nec CANDISCHE tuum nomen Laudeſque merentur. Fluctubus ut iaceant illa ſepulta ſuis. Pars etiam ingenij ſtatuit monumenta perennis, Quae non vna quidem Bibliotheca capit. Aſt horum in tenebris aeternà nocte iacerent Nomina, vicinis vix bene nota ſuis: Ni pius HOLLANDVS facunda reſolveret ora, Iret & aſſertum ritè decus Patriae: Magna que v • nturis narraret geſta parentum, Magnorum Regum fortium & arma Ducum: Et qui victuris ſcripſiſſent carmina libris In quibus & pietas et ſophia alma latent: Et qui pro CHRISTI ſpreviſſent nomine vitam Cum CHISTO aeternum vivere ſolliciti Horum inquam, docto deſcripſit Codice vitas HOLLANDVS, Patriae ſpes columenque ſuae. Accedunt claro huic PASSAEAVS vter que labori. MAGDALIS, & facili haud FRATER in acte minor; HEROVM effigies ducentes aere, periret Ne decor externi corporis eximius. Ʋos igitur MANES tantis gaudete Patronis, Qui vos ex Orci faucihus eripiunt: Hos & in Elyſijs memores coron ate viretis, Sentiat ut gratos vos bona poſteritas. A. B.

De ijſdem EPIGRAMMA. HOLLANDVS proceres deſcribens rite BRITANNOS. Exhibet hic Genij dexterioris opus. Jnteriorem hominem pingens, virtutis alumnos Protrahit at caecis providus è tenebris, ZFLANDVS veros fingens in imagine vultus. Externam monstrat corporis effigiem: Haecce typis BATAVA tandem excudentur in urbe. Acceptum hinc lihrum anne feres BATAVIS? Falleris, HOLLANDVM genuit tibi BRITTONA tellus, Heroum hanc meſsem quae quoque terra dedit. A.B.

CARMEN, A. G. XYLANDRO OLIM IN SCRIPTORES ANGLICOS BALAEI CONSCRIPTVM, ET NVNC PAVCIS MVTATIS HVIC LIBRO ACCOMMOATVM. INſula, quam noſtro rapidis Atlanticus orbe Fluctubus, Europae dividit Oceanus, Nobilis Arcadias devexa Britannia ad Arctos, Vbere telluris, divitijſ que potens, Felix cultura, felix victricibus armis Pace que laudatis, militiâque viris: Plurima cum tuleris toto notiſsima mundo, Vnde tibi meritae praemia laudis habes, Nil tamen ingenijs peperiſti pulchrius iſtis Quorum jam virtus implet utrumque polum Scilicet Anglorum res & monumenta genuſ que Plurima jam terſus nos docet iſte liber (Quem pius in Patriam Hollandus, Regique fidelis, Doctrinâ pollens & pietate ſenex, Condidit, ut memori meritos tranſmitteret aevo, Vt famae gentis conſuleretque ſuae.) Nempe ut, quod ſophiae ſtudio praeſtantius, atque Encyclopaedia ſit, nihil orbis habet: Vt non eſt homini donum divinitus ullum Nobilius (cum ſint plurima) mente datum: Sic neque tu potuis re te jactaveris ulla, Innumeris quanquam ſis cumulata bonis, Quam tot doctorum, quo feliciſsima partu Non ulla temere ſis natione minor. Non iam Pernaſsi rupes, famoſáve Tempe, Grynaeum Graecis invideáſve nemus. Certè equidem Sophiae quicquid penetralia condunt, Quicquid habent Muſae, quicquid Apollo docet, Immo (nam vanis maneant ea nomina Graijs) Quicquid doctrinae nomine percipimus, Quicquid diva ſuo Sapientia continet orbe, Ad literáſue lice • jure referre bonas: Omne tui ſcriptis demonſtravêre Brytanni, Semper victuris id docuêre libris. Quiſi (nec dubium) praeconia ſum •• •• entur, A grata digni poſteritate coli: Quas illis p • e •• dabit & conſtantia laudes, Et verae flagràns relligionis amor? Quanta fides, • aſtáque ea ſpectatiſsima vita, Notáque honorandis facta voluminibus? Quae tantiſ que ſubinde malis tentata, tenorem Inconcuſ •• tamen ſeruat aduſque ſuum. Martia que accedit virtus, proprium que Brytannis Hoc decus, ut cupiant pro patriâ uſque mori. Hos noſter fido monſtrat ſermone diſertus Auctor, & enumerat ordine quemque ſuo. Ergo illum ſemper pietatis fama manebit, Qua Dominum ſummâ, qua patriam que colit. Clarorum referet grates cele berrima turba, Praemia ut exhauſto digna labore ferat.

HENRICVS D. G. VIII' ANGLIAE FRAN, ET HIB. REX 〈◊〉 For •• bus HENRICƲS ſoli • us dare iu • BRITANNOS Fulmen • ra • Ma ••• , vera 〈◊〉 • ictatis alumnus Vnde armis regnum, • opulus pictate refuget.

HENRICVS.

HENRICVS, ejus nominis Octavus, (prudentiſsimi Regis HENRICJ ſeptimi filius) Angliae & Franciae Rex Hiberniae que Dominus, Fidei defenſor, &c. patre ſuo defuncto, regnare caepit viceſimoſe cundo Aprilis anno Chriſti M.D.IX. aetatiſ que ſuae XXJJ. oMonarcha certè invicto animo & pluſquā heroico ſpiritu praeditus, in omnibus incaeptis et expeditionibus ſuis, non tam fortis quàm foelix et fortunatus fuit. Namque in quinto imperij ſui anno,Rex in Galliam proficiſcitur. Maximilianus Imporator. Ipſe in Galliam trajecit praelium commiſſurus dum ad Terrovanam oppidum ipſum obſedit, ubi Imperator Maximilianus ſemper Auguſtus ſe ej inter auxilia adjunxit, rubramque crucem Henriciani militis inſigne geſtans in pectore, ſub eo meruit, et demum Oppidum expugnavit, excidit, incendit: et longiùs progreſſus Tornacum Corona cinxit: primoque adventu oppidanis edixit ut ſeſe dederent, ſed ipſis repugnantibus propiùs admovit copias, et tandem primarij Cives una cum oppido in poteſtatem Regis venerunt. Quo quidem expugnato et ſatis firmo praeſidio ibi relicto in Angliam triumphabundus redijt.

Papa exulat ex Anglia. Abbatiae dejectae & diſsolutae.Idem victor in Comitijs Parlamentarijs vicecimo ſexto anno regni ſui habitis, Papae primaturn, magnamque papatus partem ex Anglia profligavit. Annis 30.mo & 31.mo regni ſui Abbatias & alia ſuperſtitionum domicilia, ſed non niſi conſilio cum Cardinale VVolſeo & Cromvvello Barone prius communicato partim evertit, & partim ad meliores uſus convertit. Anno tricesimo ſecundo regni ſui ſolemniter renunciatus eſt Hiberniae Rex & non modo in Anglia ſed etiam Dubliniae Hibernorum Metropoli, decretum eſt, ut Rex & ejùs ſucceſſores, non amplius Hiberniae Domini ſed Reges dicerentur & ſub, ſcriberentur.

Rex ſecunda pice trajecit in Galliam & Boloniam expugnat.Anno Regni ſui triceſimo ſexto, Rex multis Proceribus ſuis & nobiliſsimis viris comitatus in Gallias iterum profectus e Regione Bolloniae caſtrametatus eſt, brevi que tempore oppidum occupavit, & quum ibi Architalaſſum ſuum Dominum de Liſle ſeu Vicarium, reliquiſſet, in Angliam redijt. Vnde jure dici poterit, victoriam ei in ſinum ſemper devolaſſe, nec immeritò cognomentum Invictiſsimi obtinuit.

Regiae Vxoris.Rex totius vitae ſuae tempore ſex uxores ſucceſsivè hahabuit, 1. Catharinam Ferdinandi Regis Hiſpaniarum filiam: 2. Annam Bolleniam Marchioniſſam Pembrokianam, Thomae Bollenij Comitis VViltoniae & Ormondiae filiam: 3. Janam Seymor, IoannisSive de Sancto Mauro. Seymori Equitis aurati filiam, & Edovvardi Seymor Comitis Hertfordienſis (& deinceps Ducis Somerſettenſis) ſororē: 4. Annam Clevenſem, Ducis Clevenſis filiam: 5. Catharinam Haward, Edmundi Baronis Havverdi filiam & Thomae Havvardi Ducis Norfolciae neptem: 6. Catharinam Par, Baronis Latymeri viduam, & Guilielmi Par Marchionis Northamtonienſis ſororem. Aliquot ex praedictis uxoribus ſummo ſupplicio ut afficerentur mandavit, ſed quā juſtè nequeo pronuntiare, ne que mihilibet, aut fortaſſe licet in quaeſtionē vocare tam illuſtris Regis juſtitiā, prout quidam, nimis audacter & petulanter fecerunt; & nonnulli dictitant Ipſum fuiſſe meliorem Regem quā virum: ſed (ut mea fert opinio) fuit cùm bonus Rex tum bonus vir. Quippe, Papae principatum in Anglia abrogavit, & veram Religionem in hoc Regno conſtituere incepit:Charitatis opera a Rege effecta. in vitaque ſua multa praeclara charitatis opera dedit. Et inter alia conceſsit Londinenſibus Coenobium Fraterculorum ut dicunt coeſiatorum in Paedo-trophium & aedem ſacram ejuſdem unà, cum duabus alijs, nempe ſancto Nicolao & ſancto Ewino ſacris, civitati dedit, ut unam integram Parochialem Eccleſiam, cui nomen inditum eſt Chriſti aedes, conficerent, haec inquam aedes a Rege Henrico fundata & annuoreditu ditiſsimo in perpetuum dotata fuit: Et inter multa alia Regiae charitatis opera, ille ſuo Teſtamento, paulò ante mortem ipſius. Mille marcas aure as (ſive circiter ſexcentas & quinqua ginta libras Anglicanas) pauperibus diſtribuit.

Decano & Canonicis, ſacelli divo Georgio ſacri ad Arcē VVindeſorienſolem annuos reditus ſexcentarū librarum, in aeternum legavit, hac cautione & proviſione adhibita, ut ibi tredecim paupe • es & ſenectute affecti generoſi, pauperum Equitum tit • lo diſtinguendi alantur & ſuſtententur, ut eorum ſingulis in ſingulos dies praebeantur duodecim denarij, et eorum ſingulis ſemel in anno parentur ſingulae togae talares et prolixae ex albo panno, cum periſcede, et divo Georgio aculipicto ſupra pectus. Eorum autem praeſidi (ſive prefecto) futuro, conceduntur tres librae, ſex ſolidi et octo denarij monetae Anglicanae in aeternum, praeter ſuprà commemoratum ſtipendium annuum. Quin etiam proviſum eſt, ut annuatim, certis vicibus decem librae, per modum cleemoſynae, egenis diſpenſentur et communicentur.

Regis figura et ſtatura.Hic Rex fuit proerae et magnae ſtaturae, facie et vultu Majeſtatis pleno, prout iſta ejus Effigies ad vivum repreſentat. Ingraveſcente jam aetate ſua valde corpulentus et obaeſus fuit, faelici ingenio et memoriâ, Muſarumque Maecenas, utpote qui ipſe non mediocriter eruditus fuerit: valde munificus, prout tam magnificum Principem decuit. Proinde Ioannes Lelandus ille clariſſimus Antiquarius, ejus proculdubio, Regiam benegnitatem expertus, illius Encomium et beneſicentiam hoc ſubſequente Epigrammate palam fecit.

Antè ſuos Phoebus radios oſtendere mundo Deſinit, & claras Cynthia pulchra faces: Antè fluit rapidum tacitis ſine piſcibus aequor, Spinifer & nullam ſentis habebit avem: Antè ſacra quercus ceſſabunt ſpargere ramos, Floraque ſollicita pingere prata manu: Quàm Rex dive tuum, labatur pectore nostro Nomen, quod ſtudijs portus & aura meis.

Et idem Lelandus ejus immortalem famam et Gloriam perfectam habens, illius nunquam morituras Laudes, his proximis verſibus cecinit.

Quantum puniceis nova roſetis Cedunt vere ſuis rubeta ſpinis: Quantum Lilio amemoris hor •• Gemnue omnes alio nitore codum: Quantum coetera pu •• cis dec •• o Malis po •• a quidam rubore cedunt: Quantum coniferis breves myricae Concedunt quoque gloria cuproſſis: Quantum ſtelligero repreſſa cellus Coelo mole ſua & nigrore cedit: Tantum omnes alij, celebritate, Fama, nomine, gloriaque vera (Ʋt mittam ingenij valentioris Lumen flumina fulmen atque vi • es Rari judicij tui perennes) Concedunt tibi Principes ſereni, HENRICE, ô patriae tuae columna Talis, qualis erat celebris illa Olim quam extulit Henricus triumphans.

Regnavit ferè triginta octo annos, & cùm aegrotaſſet, Teſtamento condito & mandatis Familiae datis, obitus eſt VVeſtmonaſterij, anno Chriſti M. D. XL. ƲJ. vixiſſ •• autem ſupra annos LƲ menſes ƲII. Corpus ejus, quemadmodum ipſe morti jam vicinus petijt, ſepultum eſt VVindeſorae in Collegio, prope ampliſsimo & verè Regio Monumento, quod Cardinalis VVolſeus inchoarat quidem, ſed nunquam perfecit.

Morte ſic Regnum finijt Henricus Rex, propter prima adminiſtrationis tempora illuſtre, propter victorias crebas & res in bello feliciter geſtas glorioſum, propter magnas ſub eo mutationes factas memorabile, propter Eccleſiae ſub eo coeptam reformationem laudabile: attamen verò (veritatem non occultare) propter uxoriam rem infeliciſſimum, denique propter creba tributa Reipub. nonnihil damnoſum, civibusque grave ac oneroſum.

De hoc nobiliſsimo & potentiſsimo Monarcha, hanc threnodiam invenio, quae ſane vice Epitaphij & Epicedij eſſe poterit.

HENRICUS Princeps propè lustra peregerat octo, Et pop •••• magna pr ••••• cum 〈◊〉 • egebat, Ex quo magna ſole tractavit ſo ••• • ritanni: Cùm De •• •• nipotens, morbo obre ••• te, moneret Hinc 〈◊〉 de vita. Pro •••• lor ingens! Quot pi • 〈◊〉 Lachrymis quam tr ••••• ora rigavit? Qùa gra •• ter Regni proceres pla •••• cubantem? Anglia •• ta jacet moerens, lugubri •• & amens, & Nil op •• adportant Medici, nil pro •••• herba, Quae ſolet •••• nis membris adfèrre ſalutem, Phari ••• 〈◊〉 proſunt, proebotur potio frustra: Heu 〈…〉 mors eſt medicabilis arte. SCRIPS •• • ENRICVS AD 〈◊〉 Pontificem ejus nominis 〈◊〉 Aſſertionum Sacramen ••• lih. I. Ad Epi ••• a • L • theri lib. I. De Chri ••• ani hominis 〈◊〉 lib. I. De inſtituenda pube lib. I. Sententiam de Ma •••• ano Concilio lib. I. Dejuſto in Scotos bello lib. I. Ad Duces S • x •• la 〈◊〉 Roterodamum & alios, 〈…〉 viros Epiſtolas 〈…〉 .

THOMAS CROMWELLVS Fortuna ſpeculum CROMWELLƲS ſcandit ad alia Ʋt caſu grauiore ruat Regiſque fauore Tollitur hinc que cadit liuore oppreſsus inique

THOMAS CROMWELLVS.

THOMAS CROMWELLVS, utcun que non ita claro genere nobilíbusque parentibus ortus, tamen acri & excellenti ingenio praeditus atque adeo eximijs virturibus ornatus, operam in juventute dedit & inſervijt Cardinali Wolſeo, cui valdè charus & acceptus fuit. Poſtea ſtrenuum Athletam ſe geſsit, in Chriſti Euangelio promovendo & propagando, quod tunc temporis, coepit in Anglia pullulare & vires acquirere▪ Quo nomine Rex Henricus octavus eum praecipua grat • â dignatus ipſius imprimis opera primùm in Papae tyrannide abolendâ, & poſt in Monaſterijs demoliendis uſus eſt, quibus in domicilijs manifeſtò apparuit, tam nefaria & horrenda flagitia fuiſſe commiſſa, ut ea vel ſemel quidem nominare ſalvo pudore nequeam Prima dignitas quam in eum Rex contulit fuit Baronia de Okeham in agro Rutlandienſi, anno 1536. Secundò eum equitem auratum Ordinis ſcilicet Georgiani, Rotulorum praefectum, Privati Sigilli Cuſtodem Secretarium poſtea ſummum fecit: praeterea eum illuſtri Comitis Eſſexij titulo exornavit anno 1539. Et Rex eum his ornamentis decorare non contentus, illum magnum Angliae Camerarium, Eccleſiaſtici Ordinis Praeſidem, Vicarium ſuum generalem, & unum ex intimis ſuis Conſiliarijs conſtituit. Caeterùm quià tantopere autoritate & gratia apud Regem valuit, tantam ſibi invidiam apud reliquos tam Magnates quam Praeſules Pontificios conflavit ut multa crimina ei intentare non erubuerint, nec deſtiterint, et accuſandi inſectandique finem non fecerunt priuſquam eum condemnaſſent.

Ecce rerum humanarum fragilitatem: Iſte, cujus felicitatem omnes admirabantur, plurimi inviſam habebant, quod ab infimo loco ad honorum ſummorum apicem in paucorum annorum curriculo conſcendiſset: ſubitò, et nihil minus expectans, in ipſorum Regiorum Conſiliariorum conceſſu comprehenditur, atque in Carcerem conjicitur, unde nunquam donec ad ultimum ſupplicium ſubeundum, emiſſus eſt. Nam in Parliamento jam Aprilis XII.o convocato, Majeſtatis Laeſae ſimul ac Hereſeôs accuſatus, at lata lege inaudita damnatus eſt: tumque poſtquam comprehenſus fuerat nondum XX. die tranſacto, ſecuri publicè percuſſus, nempe XXƲIIIo. Iulij, anno 1540. regnantiſque Henrici Octavi XXXIIo.

Si quis velit plura de vita hujus ſpectatiſsimi Domini Cromvvelli cognoſcere, inſpiciat & evolvat Martyrologium Ioannis Foxi, in quo tota vitae ſuae ratio ſplendidè copioſèque deſcribitur.

THOMAS MORVS QVONDAMSVPREMVS TOTIVS ANGLIAE CANCELLARIVS DIGNISS. Hic est ille THOMAS plebis de puluere magnus. Qui tulif in • anum principis tra capul. A

THOMAS MORVS.

THOMAS MORVS, quem Religionis gratiâ inter noſtras Effigies non numero (etenim ille, Circaeo ſcorti Babylonici poculo exhauſto, deperijt meretricem illam inque porcum converſus eſt, & hinc oppugnavit potiùs quam propugnavit Euangelium) propter admirandam doctrinam & divinum ingenium ſuis cooetane is nequaquam ceſ • it, ſed i •• os omnes facilè antecelluit. Vnde ad multos annos 〈◊〉 Henrico octavo plurimùm acceptus fuit: qui eum pr •• nò Equitis aurati dignitate inſignivit, & poſt alios collatos honores etiam in ſacrum ſuum Senatum cooptavit, ſummumque adeo totius Angliae Cancellarium conſtituit: qua dignitate perdiu potitus eſt, ſed aliquibus cauſis impulſus, eam ſua ſponte reliquit. Quo quidem tempore complures praeclaros libros & ſubtiles tractatus conſcripſit, ſed inter omnes Ʋtopia ejus facilè excellit, ejuſque ſummum ingenium maximè demonſtrat. Summa & intima familiaritas cùm literis tum alijs vijs modiſque inter eum & magnum illum ERASMƲM Roterodamū intervenit.

Sed ementitâ illâ Papae authoritate ab Henrico Rege jam abolitâ Morus hic noſter tam ob Regium jus & primatum ab eo abnegatum quam alijs juſtis de cauſis in judicium vocatur, & damatum poenam ſequi oportuit ut ſecuri percuteretur. Hoc autem in loco praetermittere nequeo illud Epigramma quod de eo tum in vinculis invenio;

Quid de ſe fieret, meditans in carcere Morus, Jnſpicit Ʋrinam, Nilibi triſte videt. Ʋrinam Regis potius luſtraſſet; in illa Vidiſſet mortis turbida ſigna ſuae.

In feriali autem Scaena conſtitutus conſtanter & alacriter mori viſus eſt, caputque ſuper Truncum depoſiturus; Carnificem eum veniam poſcenti, reſpondit ſe hac lege illi condonaturum, dummodò ſibi a Barba ipſius amputanda caveret; (quamvis enim dum vixit plerunque deraſus eſſet et imberbis, prout ex ejus Effige videre eſt, videtur tamen in ſeniori aetate ſe pulchram et prolixam barbam nutriviſſe) qui jocandi lepos, utcunque ſolitum ejus morem et acumem ingenij declaravit, nihilominus in morituro magnam reprehenſionem meruit. Hoc pro explorato ſcio quod Martyrum Euangelicae profeſſionis ergò morientium noviſsima verba religionem et ſanctitatem multò magis ſpirârunt, quod ex vitarum ſuarum inſequente curriculo facilè apparebit, Gloria igitur ſive juſtitiae, ſive Miſericordiae divinae, in morte et obitu tam veritati inimicorum quam ei faventium aliquo modo elucebit. Et de noſtro Moro quaſi 〈 in non-Latin alphabet 〉 ſatis Obtruncatus eſt in editiore planitie ſive area ſub Turri Londinenſi anno 1535. annoque Regis Henrici octavi viceſimo ſeptimo. Conditus jacet in Eccleſia Chelfejenſe propè Londinum, et Epitaphium habet, ut ſequitur:

EPITAPHIVM THOMAE MORI quod paulò poſt abdicatum munus Cancellarij ipſe ſibi compoſuit, & ſepulchro ſuo affixit.

THomas Morus, urbe Londinenſi, familia non celebri, ſed honeſta natus, in literis utcunque verſatus, quum ut cauſſas aliquot juvenis egiſſet in foro, et • n urbe, ſuo pro Shyrevo jus dixiſſet, ab invictiſso. Rege Henrico ƲIIIo. (cui uni Regum omnium gloria prius inaudita contigit, et fidei defenſor, qualem et gladio ſe et calamo verè praeſtitit, meritò vocaretur) adſcitus in aulam eſt, delectusque in Concilium, et creatus Eques, Proquaeſtor primum, poſt Cancellarius Lancaſtriae, tandem Angliae miro Principis favore factus eſt. Sed interim in publico Regni Senam leotus eſt orator populi, praeterea Legatus Regis nonnunquam fuit, aliàs alibi; poſtremò verò Cameraci, Comes et collega junctus Principi Legationis Cuthberto Tonſtallo, tum Londinenſi, mox Dunelmenſi Epiſcopo; quo viro vix haber orbis hodie quicquam eruditius, prudentius, melius. Ibi inter ſummos Chriſtiani Orbis Monarchas rurſus refecta faedera, redditamque mundo diu deſideratam pacem, et laetiſsimus vidit, et Legatus interfuit.

Quam ſuperi pacem firment, faxintque perennem.

In hoc officiorum vel honorum curſu quum ita verſaretur, ut neque Princeps optimus operam ejus improbaret, neque nobilibus eſſet inviſus, neque injucundus populo; furibus autem, homicidis, haereticiſque moleſtus: Pater ejus tandem Ioannes Morus Eques, et in eum Iudicum ordinem â Principe cooptatus, qui Regius conſeſſus vocatur; homo civilis, innocens, mitis, miſericor, aequus et integer, annis quidem gravis, ſed corpore plus quam pro aetate vivido, poſtquam eò productam ſibi vidit vitam, ut filium videret Angliae Cancellarium, ſatis in terra jam ſe moratum ratus, lubens migravit in Coelum. At filius, defuncto patre, cui, quamdiu ſupererat, comparatus, et juvenis vocari conſueverat, et ipſe quoque ſibi videbatur, amiſſum jam patrem requirens, et editos ex ſe liberos IƲ. ac nepotes XI. reſpiciens, caepitapud animum perſeneſcere. Auxit hunc affectum animi ſubſequuta ſtatim velut adpetentis ſenij ſignum, pectoris valetudo deterior. Itaque mortalium harum rerum ſatur, quam rem à puero ſemper, optaverat, ut ultimos aliquot vitae ſuae annos obtineret liberos, quibus hujus vitae negotijs paulatim ſe ſubducens, futuram poſſet immortalitatem meditari, eam rem tandem (ſi coeptis annuat Deus) indulgentiſsimi principis incomparabili beneficio reſignatis honoribus impetravit, atque hoc ſepulchrum ſibi, quod mortis eum nunquam ceſſantis adrepere quotidie commonefaceret, tranſlatis huc prioris uxoris oſsibus, extruendum curavit. Quod ne ſuperſtes fruſtra ſibi fecerit néve ingruentem trepidus horreat, ſed deſiderio Chri • ti lubens oppetat, mortemque ut ſibi non omnino mortem, ſed januam vitae felicioris inveniat, precibus eum, Lector optimè, ſpirantem, precor, defunctumque proſequere;

Pro uxoribus ſuis, Chara Thomajacer, &c.

Sub quo haec quoque ſubjuncta Carmina occurrunt:

Chara Thomae jacet hic Joanna uxor cula Mori, Qui tumulum Aliciae, hunc deſtino quique mihi. Ʋna mihi dedit hoc conjuncta virentibus annis, Me vocet ut puer & trina puella patrem. Altera privignis (quae gloria rara novercae eſt) Tam pia quam gnatis vix fuit ulla ſuis. Altera ſic mecum vixit ſic altera vivit, Charior incertum eſt, haec ſit an haec fuerit. O ſimul o juncti poteramus vivere nos tres, Quam bene ſi faltum religioque ſinant. Et ſociet tumulus, ſociet nos obſecro coelum, Sic Mors non potuit quod dare vita dabit.

DE THOMA MORO ANGLIAE OLIM CANCELLARIO Ad Thomam Baronem de Elleſmer Angliae Cancellarium ſapientiſs: Jntegritas morum Morum commendat, & ardor Ingenij, & docto dulcis in ore decor. Te quoque Cor Sapiens, Gravitas, & Gratia vultus Eximitè populo, conſpicuumque facit: Totius Integritas vitae ſine labe peractae Te Moro aequalem moribus eſſe probat. Excipias Mori caſûs, & flebile fatum, Et cauſam mortis; caetera Morus eris.

SCRIPSIT MORVS. VTopiam Luciani Dialogos aliquot tranſtulit. In Declamationes Luciani. Epigrammata, quotum plurima verſa ſunt ex Gracis. Progymnaſmata Graeca. Comaedias. Dialogos familiares. Declamationes. Pro Eraſmo aduerſus fratrem lib. 1. De optimo Reipub ſtatu. Et alios.

Brightmannus noſter (ſcriptor ſane ſanctus nec etiam indoctus) vnum eſſe ex Angelis in S. Ioan: Apocalypſi intimatum ſcribit: quam proprie vero nec audio nec poſſum aſſerere.

THOMAS WOLSAVS CARD. Fortinoe Variantis opus WOLSAEVS ad alra Scandit iter dubium, certâ minitan • t ruinâ

THOMAS WOLSEIVS.

THOMAS VVOLSEIVS, Jpſwici in Suffolcia natus, cùm humilibus Parentibus ortus eſſet, nihilominus admodum Adoleſcens miſſus eſt Oxoniam, & literis in Collegio Magdalenſi expolitus eſt, ubi Scholae grammaticae ad idem Collegium ad jacentis & pertinentis Magiſter factus eſt: & poſtea à Marchione Dorſettiae, cujus filios Oxoniae docuerat, ornatus fuit ſacerdotio in Provincia Somerſettenſi: Caeterùm, Marchione illius Moecenate demortuo, Wolſeus fuit Ioanni Naphanto equiti aurato & magnae auctoritatis viro Capellanus; qui ſui Capellani precibus inductus effecit ut Regis Henrici ſeptimi Sacellanus deſignaretur. Et jam (ut erat vir ambitioſus) optatum ſibi locum adeptus in Aula Regia, quae primus eſt Scalae ad honores gradus verſabatur. Enimverò fuit excellentiſsimo ingenio, magnopere cruditus, blandus, affabilis, & in eorum, quorum benevolentiam maximè appetebat, animis ſibi conciliandis callidiſsimus: Et hoc modo in gratiam amicitiamque Henrici Regis ſe inſeruit, qui ſtatim eum in re magni momenti ad Imperatorem ſemper Auguſtum in Belgio commorantem, ablegavit: quo Wolſeus tam feſtinanter contendit, ut intra quatriduum poſt miſſionem ſuam (vento Coeloque faventibus, res non minus admiranda quā memoranda) Regis negotio ex animi ſententia confecto, ad Aulam rediret. Vnde Rex ad Decanatum Lincolnienſem eum promovit, & morti vicinus, ſibi ab Eleemoſynis eum eſſe voluit: Atqui, illo Prudente Principe ablato, Wolſeus tam celeriter & tam peniùs ſe in gratiam novi Regis Henrici octtavi inſinuavit, ut illum in numerum intimorum Conſiliariorum cooptaret, & res ei integras penè deferret committeret que : VVolſeus autem auctor fuit Regi, ut poſthabitis rebus Conſilio definiendis, ſuis ipſe obſequeritur voluptatibus, ei perſuadens ſe intra unicum horulae nocturnae quadrantem, res in Senatu geſtas tam plene relaturum, ac ſi ipſe per totum diem tam prolixis conſultationibus interfuiſſet, hisque artibus Regis cupiditati inſigniter morem geſsit.

Hinc Rex eum Epiſcopum Tornacencem in Gallijs, mox Epiſcopum Lincolnienſem; & exigui temporis intervallo Archiepiſcopum Eboracenſem fecit: deinde a Papa obtinuit Wolſeus ut ei Legatus à Latere eſſet, ac non ita multò poſt, anno 1515. ad ipſum Cardinalatum aſcenderet. Poſtea vero, ita egit cum Rege, ut eum Angliae magnum Cancellarium conſtitueret. Sed omnibus his honoribus & ornamentis minimè contentus, Epiſcopatum Bathonienſis Eccleſiae aſſecutus eſt: illam vero dignitatem mox depoſuit ut Dunelmenſis Epiſcopus conſtitueretur, ſed permutatione facta cum hoc etiam Epiſcopatu ſeſe abdicaſſet Wintonienſem ſuſcepit. Iam ad altiſsimum dignitatis ſuae gradum pervenit, anno 1529. cumque ita in praecipiti ſtaret ut altius attolli ei non daretur; ſcala nutare caepit, & inter cadendum mortuus eſt Wolſeus. Quippe, Rex, nonnulla offenſione concepta, eum Cancellariatu exuit: Tum verò Cardinali noſtro objectum eſt quod in (Praemunire) ſeu bonorum confiſcationem inciderat, omneſque ejus opes & facultates (quae erant inaeſtimabiles) jam occupatae in Regis poteſtatem venerunt. Ac de repente, omnibus illis maximis honoribus & fortunis ſpoliatus, eò res redijt ut ſine re, ſine ſpe, oberrare coactus ſit, adeo ut ne Lectum quidem in quo dormiret, niſi mutuatitium habuerit. Deinceps in Provinciam Eboracenſem amandatus eſt: ubi, non diu commoratum, Comes Northumbrius eum Laeſae Majestatis reum apprehendit, & Londinum deportandum curavit; At Leicestriae, in ipſo itinere morbum contraxit; & in Lecto decumbens, mortéque ingruentc, reſipiſcentis ritu haec verba habuit: Si Deum tam diligenter coluiſſem quam Regem colui, me in cana ſenectute non dereliquiſſet, &c. Vnde, anno 1530 XXIXo. Novembris cùm eſſet ſexagenarius in Leiceſtrienſi Abbatia expiravit, ubi ſepultus eſt; Vtrum vero Romano Catholicus obijt an ſecus, nondum conſtat. Vtcun que non ſit Lectori aut Inſpectori moleſtum, quod iſtum Cardinalem inter Heroas refero: nam id ſanè facio, non religionis ipſius nomine, ſed propter alias eximij ingenij, eruditionis, eloquentiae, &c. dotes. Preterea tam promptum adjutorem ſeipſum Regi in ſupprimendis Monaſterijs praebuit, ut Onuphrius Panunius Epiſcopus Veronenſis, eum, faecem & ſcandalum generis humani, Onuphr. in Epit. Rom. Pontiſ. denominet; & ut dicitur, à Papa excommunicatus ultimum diem ſuum clauſit. Fuit quidem ambitionis oeſtro mirabiliter percitus, at vero regaliter munificus. Dum fortuna favit, duo magnificentiſsima & vere Regia Collegia inchoavit, alterum Jpſwici ubi in Lucem editus, alterum verò Oxoniae ubi innutritus eſt: Windeſorae etiam tumulum ſplendidiſsimum & admiratione digniſsimū in Regis Henrici Octavi tempore coepit; Sed (quod dolē dum eſt) ejus occaſus, eorum perfectionē impedut. Quae, ſi ad faſtigium perducta fuiſſent, inter tria mundi miracula dinumerari potuiſſent. Et minimè mirum videri debet, qnòd tanta opera aggreſſus eſt, quorum unum conſummaſſe Principi ſatis eſt, quum ejus reditus & proventus annui fuerint infiniti: & (prout doctum noſtrae aetatis Theologum auctorem habemus) ejus vectigalia & annui, omnes omnium Epiſcopatuum & Decanatuum Angli • orum fructus facilè excederent. Huc addatur etiam quod Aulam Hamptonienſem, unam è proeclariſsimis domibus Regijs, & Palatium Regium VVeſtmonaſterij, Whitehall dictum aedificavit & perfecit:

Thomae Wolſeij Cardinalis Ego & Rex meus. Dicere Grammatices ratio permittit, Ego et Rex Ethica te jubet ars dicere, Rex et Ego. Haec eſt nimirum vivendi ars, illa loquendi: Principis haec Aulae ſerviat, illa Scholae.

REGINALDVS POLVS.

Principis e stirpe et magni cognomittis hares Exid. amal patrios. ROMAE •••• are penates

REGINALDVS POLVS.

REGINALDVS POLVS, filius Richardi Poli equitis aurati, (hic autem fuit Henrici ſeptimi conſobrinus) & Margaritae comitiſſae Saliſburienſis, filiae Georgij Ducis ••••• nti •• , ſecundi fratris R ••• s Edwardi ••• rti; primam habu • 〈…〉 Oxoniae in Co ••••• • agdale • a ſacro, & aeta ••• •••• us, in tranſm • ri •• 〈…〉 experientiae 〈…〉 , peregrinatio •• 〈…〉 Rex Henrie •• • ctav ••• 〈◊〉 , ut qui ipſum • 〈…〉 ••• aterno gen ••• • cta 〈◊〉 • quitate atting •• 〈…〉 • ſtudio eſt co •••• 〈…〉 obitum 〈…〉 Exonienſe • 〈…〉 ••• lit.

M •••• 〈…〉 •• mporis parte •• 〈…〉 •• ſumſit: prim ••• 〈…〉 •• nium plus mi •••• , ubi 〈◊〉 ••• udinem habu •• 〈…〉 ••• o Bembo Scriba ſummi 〈◊〉 •••• icis primario, q ••••• tantopere Domino ſuo co •••• •••• vit, ut anno 16 •• ••• lum cardinalitia di ••••• te 〈◊〉 •••••• et. Et deinde, Papa eum ſaepiuſeulè ad Imperator •• ſemper Auguſtum & Galliarum Regem ablegavit. Silentio praetereo, quid perfidè geſſerit adverſus Henricum Regem ſuum, propterea quòd in animo habeo, ea ſolummodò deſcribere quae in eo recta & laudabilia extiterunt. Enimverò quamvis fuerit Cardinalis, et Romanae Eccleſiae adminiſter, tamen ſplendor nobilitatis ſuae, multis clariſsimis virtutibus eſt comitatus. Quippe, conſtat eum non modò doctrinâ, verum etiam modeſtiâ et morum integritate uſque adeo praecelluiſſe, ut fuerit apud omnes ordines gratioſus, et omnes eum colerent et obſervarent. Neque fuit elato, ſed demiſſo animo, quae ejus modeſtia in hoc innotuit, quod defuncto Paulo tertio, papatum ei oblatum reſpueret.

Et liceat mihi vobis ſubindicare, quòd Cardinalis Caraffa et alij, eum criminati ſint quaſi qui in ipſorum Religione parum eſſet orthodoxus, quod haereticas opiniones teneret de juſtificatione ex fide ſolùm: quod Antonium Flamitíium notum Euangelij Profeſſorem diligeret eveherer que quod Haereticos languidè perſequeretur, & multa alia hu • us generis ei objiciebantur. Age verò: Hic noſter Candinalis, non ſolùm recuſavit papatum, & dixit eſſe onus ſuis viribus majus, ſed etiam ejus vice alio Pontifice electo, affirmavit nihil ſibi fuiſſe prius et antiquius, quam vitam ſuam in quieta contemplatione traducere: Hinc ſeceſsit in Monaſterium intra Territorium Ʋeronenſe Monachis completiſsimum, quorum Patronus exiſtimabatur: Sed priuſquam ibi confirmatus reſideret, nuntiatum eſt ex Anglia, Regem Edovvardum vitam cum morte commutaſſe, & ad Mariam Diadema fuiſſe devolutum, quam novit ſibi optimè cupere. Diſcedendi veniam à Papa facilè obtinuit, & eo rem redegit, ut eſſet Pontifici Legatus à latere, & hac de cauſâ, miſſus eſt in Augliam, ibique ut primum venerat, & Regnum Papae reconciliârat, Angliae Restaurator dictus eſt, tum praeſtantiſsimus Archiepiſcopus Cranmerus fuit loco ſuo dimotus, & anno 1555. Cardinalis in ejus locum aſcitus ſuffectusque: ſed Cardinalis Caraffa ad Papatum Provectus & Pius quartus denominatus, eum Legati poteſtate abdicavit. Huic ſedi tres ferè annos praefuit, donec tandem incideret in morbum & poſtquam renuntiatum ei eſt de obitu Reginae Mariae illicò animam efflavit, ipſo nempe die, quo obijt Regina, 17.o Novembris, anno Chriſti 1558. quum eſſet (plùs minùs) quinqnaginta octo annos natus, & in Eccleſia Cantuarienſi contumulatus jacet in Capella S. Thomae, hoc tantum Elogio brevi, Epitaphij vice adſcripto, DEPOSITVM CARDINALIS POLI.

Ad Spectatorem & Lectorem.

At de noſtrate Cardinali ſat multa, ſi non nimis multa dixi, propterea quòd fuerit multis nominibus verae Religioni inimicus, nihilominus pluribus alijs de cauſis ſuprà commemoratis arbitror mihi fas eſſe abſ que tantilla offenſione POLVM Boni Cardinalis appellatione inſignire. Idcircò illi inter caeteros locum aſsignavi: & minùs obſervato temporis ordine eum hic collocavi propterea quod meliùs cohaeret cum ſocijs ſuis Cardinale VVolſeo & Thoma Moro equite, omnes ſunt ejuſdem farinae, & fuerunt in eodem ludo edocti ad malitiam, quam concordat cum ſanctis Martyribus qui Euangelij cauſa ſanguinem ſuum profuderunt.

THOMAE VVOLSEII ET REGINALDI POLI CARDINAL: ANGL: COMPARATIO. Lis erat, an majur Polus an Wolſeus uter que , Magnus, Cardinei ſplendor uter que chori: Tempora purpureo redimitus uter que Galero. Jnfula cum Lauro cinxit utri que comam. Auſoniâ triplici cingendus uter que Tiarâ Si ſuus ex merito quem que maneret honos: Hinc cumulus Wolſeus opum; Polus inde Parentes, Hic Proavûm laudes jactat & ille ſuas: Alter Romanos, patrios habet alter honores, Jngenio Wolſaeus major at arte Polus. SCRIPSIT POLVS. DE Concilio & de reformatione Angliae. lib. 2. De ſummo Pontifice, in modum diglogi. Epiſtolae quinque, in volumine Epiſtolarum clarorum vir • rum. Pro Eccleſiasticae unitatis defenſione. lib. 4.

EDVARDVS SEXTVS REX. Deluium populi, et vera pietatis alumnus. vt bona cuncta. diu viuere non licurt

EDOVARDVS.

EDOVARDVS ejus nominis ſextus, (unicus potentiſsimi & invictiſsimi Regis Henrici octavi filius, ex Domina Iana Sive de S. to Mauro. Seimor ſuſceptus) Angliae Franciae & Hiberniae Rex, Defenſor fidei &c. Patre ipſius defuncto, regnare coepit viceſimo octavo Ianuarij anno Domini M.D.ILƲI. novem annos, plus minus natus: ſuaviſsimus, mitiſsimus & ſummae ſpei Princeps.

Hic in teneris annis impulſu Avunculi ſui Edovardi Seimori Domini Protectoris (poſtea Ducis Somerſettenſis) imprimis veram Religionem Deiqne gloriam provehere conatus (cujus fundamenta ejus beatiſsimae memoriae Pater jecerat) idololatrica ſimulchra demolienda et ex omnibus Regni ſui Eccleſijs tollenda curavit:Euangelium promotum. Et ſimulachra ex Eccleſijs ejecta. Viri praeſtantes eruditione in mandatis habebant ut Chriſti Euangelium annunciarent, et Coena dominica in utraque ſpecie fuit populo diſtributa; jamque glorioſa Eecleſiae et Reipub. inſtauratio in omnibus ipſius ditionibus inchoata eſt.

M ſſa abrogata.Circa tertium regni ſui annum, ex decreto Parliamentario Miſſale fuit abolitum, et Ritualis Liber de uniformitate communium precum, et de adminiſtrandorum Sacramentorum ratione, editus auctoritateque confirmatus eſt.

In quarto ſui regni anno, quidam motus excitati ſunt & homines rebelles inſurrexerunt in provinc. Somerſettenſi, Devonienſi & Cornubia, & prae ſe tulerunt interſeptorum intercluſorumque Agrorum refractionem. Interea Loci Galliarum Rex molitus eſt ab Anglis recipere Bolloniam aliaque oppida in eo tractu, et eadē operâ ſtatuit Inſulas Gernſeiam et Jerſeiam occupare, ſed irrito conatu: tandemqne domeſtice ſeditiones ſunt compoſitae. Eodem anno multi è magnatibus male animati,Conſpiratio adverſus D. Protectorem. conſilium contra Dominum Protectorem iniêrunt, et a malitioſis querelis & calumnijs non deſtiterunt uſque dū omnibus rebus ornatiſsimum Ducem, reum peregiſſent de collâſſentque. Ille inquam detruncatus eſt,D. Protector Laudatur. qui meritiſsimò gratia & auctoritate apud Regem Henricum octavum valuit, quique (propter ipſius ſapientiam & humaniſsimos mores) ſummè gratioſus fuerat, cujus immatura mors non minorem luctum optimo cuique attulit: Sed de hoc eximio Duce ſatis ſuperque.

Hunc Regem Cives & ſubditi ſingularibus ſtudijs ſunt proſequuti; Quippe qui,Rex Laudat. natura & ingenio mitis clemenſque fuerit, et cui hominum vita et ſalus fuit commendatiſsima: Huic ingenij celeritas, cenſurae gravitas et judicij maturitas, minimè defuerunt, (quae in tam tenellis annis prorſus admirabilia) defuerunt. Religio ei a prima infantia in delicijs fuit: In liberalibus ſcientijs peritiâ tantâ fuit,Regis Animi dotes & eruditto. (ut alias illius praeſtantes virtutes ſilentio praeteream) ut videretur innata potius quam ſtudio et induſtria acquiſita. Vnum autem in eo fuit (ut auctorē habemus FOXVM noſtrum) perrarum et magnopere admirabile:Io. Foxus. Omnes Portus & Sinus non modo Anglicos verum etiam Scoticos & Gallicos enumerare potuit, &c. Latinam, Graecam, Gallicam, Italicam & Hiſpanicam linguam perfecté calluit. Nec, ut Cardanus perhibet,Hieronymus Cardanus. fuit inſcius aut ignarus Dialecticae & principiorum Phyſices, nec hoſpes in Muſicis, Nam ut quidam ſcripſit, ut quae ſcitè ac jucundè caneret pſalleretque. Cum Rogero Aſchamo qui ejus ſtudijs admotus, Locos communes Melanthonis, integrum Ciceronem, magnam partem Hiſtorianum Livij, ſelectas Iſocratis Orationes (quarum duas in latinum convertit) Sophoclis Tragaedias, Novum que Teſtamentū graecè legit, è quibus linguam puriſsima dictione, & mentē aptiſsima praeceptione inſtruxit, boniſque literis non ad pompā, ſed ad vitā & virtutem uſus eſt in quibus ita fuit aſsiduus, ut ad miraculū uſ que fuerit inter ſui ſeculi Principes eruditus. Et (ut cōprehendā brevi) tantâ fuit indole in quibuſvis heroicis virtutibus, inſignibus animi dotibus & ornamentis, ut in ipſa pueritia & adoleſcen • ia, omnes anteceſſores ſores ſuos facilè ſuperaret.

Sexto anno Regni ſui aegrotare caepit,V ••• i gens. menſe Ianuarij, & tabe ſive Phtiſi tentari caeptus eſt, et poſt aliquot menſes ſeipſum indies debilitari ſentiens, omnibus rebus in Regno ſuo rectè compoſitis, animum et manus levavit, fixiſque oculis ſuſuſpexit in Coelum, et hanc compendioſam zeloque plenam precationem ſequentem nuncupavit, quam non poſſum non recitare.

Re ••• Pre • atio. Domine Deus, libera me ex ista miſera & aerumnoſâ vitâ, & inter electos tuos recipe, nihilominus non mea ſed tua voluntas fiat. Domine, in manus tuas commendo Spiritum meum, nosti Domine quam feliciter mecum ageretur, ſi tecū verſarer, tamen propter electos tuos, ſi tibi complaceat, me ſana & vitam meam protrahe, ut te verè colam. O Iehovâ Deus, benedic populo tuo & ſerva hereditatem tuam Domine, ſalutem da populo Anglicano & a Papiſmo gentem defende, & tuam ſynceram Religionem tuere, ut ego & Cives mei veris laudibus nomen tuum afficiamus: & ſubjunxit, Langueo, miſerere mei deus, & recipe Spiritum meum.

R • aetas & obitus.Atque hoc modo, ex iſta vita deceſsit (non ſine ſuſpipicione veneni) ſexto die Iulij, ſeptimo anno Regni ſui, aetatis ſuae decimo ſexto Anno Chriſti 1653. requieſcit ſepultuſ que jacet juxta caput Avi ſui Regis Henrici ſeptimi in ejus Sacrario VVeſtmonaſterienſi ſub Altari ex aere deaurato & artificiosè elaborato. At obijt non ſine veneni ſuſpicione, riam ſparſo ubique apud vulgus rumore, quaſi in Calend: Ianuarij, Regi a quo neſcio, pro ſtrena Novi Anni oblato florum odoratorum faſciculo venenum infuſum fuiſſet, ex cujus odoramento pulmones vitium mortiferum ac lethale contraxiſſent: De tanto ſiquidem facinore nunquam poſtea inquiſitum eſt, id quod nullo modo Maria ſoror facere neglexiſſet, ſi vel minimè ſuſpicandi occaſionem nacta ſuiſſet.

Opera charitatis.Vltimo Regni ſui Anno, dedit Praetori, Communitati & Civibus Londinenſſ. Regiam ſuam Bridevvel dictam ut foret Engaſtulum & Domus correctionis egenis, vagis & otioſis urbis hominibus, ampliſ que reditibus in perpetuum hanc domum ditavit. Publicum etiā Divi Thomae Hoſpitium in Auſtrali urbis opere vel parte ſitum, vulgo Southwarck, de integro reſtituit et annuo ornatum, praedictae Civitati & Civibus conceſcit. Hoc anno Coenobium Franciſcanorum Londini in Paedotrophium nobiliſsimum converſum eſt, ubi nempe egeni pueri 400. jam inde ab eo tempore alimenta percip • unt, et educationem liberis hominibus dignam ſortiuntur: Hoſpitium CHRISTI id hodie a • pellatur.

In cujus 〈◊〉 hoc ſequens Epitaphium ab Hieronymo Card •• o ••• ratum invenio.

Flete 〈◊〉 •• agnum, ſed toto flebitis orbe Mort ••••• v • ster corruit omnis honor. Nam Regum decus: Juven ••• •• os, ſpeſ que bonorum, Del •••• ſ • cli, & gloria gentis erat▪ D •••• s Apollonijs lachrimis doctae que 〈…〉 Floſculus heu miſero concidit ante 〈◊〉 To 〈◊〉 dabimus Muſae ſupraema que flen •• Munera Melpomene triſtia fata can ••• SCRIPSIT EDVARDVS REX. Comaediam elegantiſsimam de Meretrice Babylonica. Lib. 1. Ex auditis Concionibus. Lib. 1.

Regia nec virtus, nec sti • ps te • rgia, Princeps Eziper • ••• taīac potur •••• fraudibus vnquam Neinpe bonos sors prāua prenuſ, sezuatque maſignos

AB • ud.

EDOVARDVS SEIMORVS.

EDOVARDVS SEIMORVS ſive de Sancto Mauro (filius clariſsmi Ioannis Seimori Equitis Aurati) primùm ab Henrico VIII. Rege qui ejus ſororem Ianam, virtute illuſtrem Heroidem in uxorem ſumpſit, fuit Heroidem in uxorem ſumpſit, fuit Equeſtri dignitate inſignitus, deinde creatus eſt Vicecomes Beauchamp ſeu de Bello-campo Anno D.ni 1536. & anno ſequente Comitatus Hertfordenſis fuit in eum collatus, (qui comitatus ad multos annos fuit intermiſſus et interquievit, ab ipſius Gilberti de Clara Comitis Gloceſtrenſis et Hertfordenſis tempore) poſtea ab eodem Rege factus eſt Eques nobilſsim. Georgiani Ordinis aureae Periſcelidis, ſupremus Angliae Camerarius, unuſque ex intimis Conſiliarijs Regijs, & apud illum praepotentem Regem imprimis fuit gratioſus, qui poſtremò eum ſcripſit inſtituitque unum è ſedecim ipſius ultimae Voluntatis & Teſtamenti Executoribus.

Deinceps Edouardus Princeps (ejus nepos ex ſorore •• na) Regali corona infignitus, creavit eum primò Baronem de Sancto Mauro & deinde Ducem Somerſetenſem: Huc accèdit quod (cùm eſſet hujus Regis adoleſcentuli avunculus) generali Regis, Conſiliariorum et Procerum conſenſu, renuntiatus fuit Regiae perſonae Protector ſive Cuſtos, & etiam omnium ejus Regnorum ſubditorum que Gubernator, & locum tenens generalis Regij exercitus tàm terreſtris quàm maritimi conſtitutus eſt: Praeterea, ſummus Theſaurarius & Comes Mareſchallus Angliae factus eſt: Inſularum autem Gernſeienſis & Ierſeienſis Imperator ſive Praefectus; et nobilis Academiae Cantabrigienſis honorandus Cancellarius: Quae omnia munia muneraque unà cum ipſius magnis ornamentis et dignitatibus ille praeclarè et cum ſingulari Regis Reipublicae que favore geſsit ſuſtinuit que , donec, Temporis progreſſu (proh dolor) diſcordia et contētio inter illum et fratrem ejus D. Thomam Seimorum Angliae Architalaſsum ceu (ut loquamur) Admirallium orta eſt. Illi haec Apophtegmata oblivione delentes, vis unità fortior, velle & nolle idem, eadē est firmiſsima amictia, & ſingula hoſtilia facile franguntur, conjuncta non item: & fatanae inſidijs implicati, non ſat fideliter in memoria ſua continuerunt Pſalmiſtae dictū, Ecce quàm bonum & quàm jucundum eſt, habitare fratres in unum: Inde, prout quidam ſcriptis prodiderunt, de uxorum ſuarum 〈 in non-Latin alphabet 〉 diſside bant, tantiſper dum fatali ictu Caput Architalaſsi, ab ipſius humeris abſciſſum fuerit Anno Domini 1549. & Regnantis Edouardi tertiò. (Vnde quidam ſcribit Epiphonematicè, En quo diſcordia fratres Perducit miſeros)

Illo demortuo ſimultas accenſa eſt inter Protectorem noſtrum, & illum magnanimum Ioannem Dudleium Comitem VVrvvicenſem, et ipſi Regi ex ſanctioribus conſilijs. Temporis autem decurſu, Protector ille, captivitatus in Turrem Londinenſem conjectus eſt, multa que accuſationum capita excogitata eique objecta ſunt, ad quae Ille tam ſapientèr prudentèr que reſpondit, ut his criminationibus abſolutus fuerit et relaxationem invenerit, ſed dignitati non item, Protectoris munere excluſus & in Senatorum Regium album adſcriptus. Veruntamen, Somerſetius & VVarvvicenſis in gratiā redierunt. Caeterū anno 1551. Somerſetenſis Dux ſecundâ vice, fuit in Cuſtodiam datus, idque (prout plerique conſcribunt) Dudleij, tunc Ducis Northumbrienſis, callido ſtratagematè et machinamento; ſed, ut ego interpretor, potius iſta incarceratio & conſpiratio accepta ferenda eſt Magnatum Prooerum que Pontificiorum Papae que partibus faventium qui erant Regi juveni a ſecretioribus conſilijs, malitiae et ſyncretiſmo: Vtcunque in judicium protractus, duplici crimine oneratur Dux, Proditionis nempe ſive Laeſae Majeſtatis ac Feloniae (quae fuit conjuratio in Northumbrienſem) reus perageretur: tamen in judicio à proditione abſolutus fuit, ſed Feloniae reus inventus eſt. Et hinc, ô tempora, ô Mores!) hic eximius et perbonus, Dux nullius Feloniae unquam conſcius, Feloniae nomine decollatus fuit; Calendis Februarij eodem anno, regnantis autern Edouardi ſexto: Et Deum teſtema ppello abſ que Regis confenſu & approbatione, nam que nulla de re Rex adeo doluiſſe praedicatur, nihilominus non inficias eo, quin obliquis vijs & modis, Regis Chirographum obtineri potuerit ad A •• nculi interitum et decollationem. Quod attinet ad hujus illuſtrifsimi Somercetenſis Ducis praeclara et nobilia facta in vita ipſius, et imprimis ejus ſummè religioſos ſermones paulo antè & in ejus obitu habitos, et preces fa ••• simas ab eo conceptas, neceſſe habeo Lectorem •••• ere, non ſolùm ad Foxi noſtri Martyrologium, 〈◊〉 etiam ad omnia alia eorum temporum Chronica, utpote quae ſint inſpectione lectioneque longè dig • ſsima. Et certè quum reformatae Eccleſiae Gallicanae in ipſo •• m K •• endarijs, in hodiernum uſque diem, Ducem, •• ſtrum in Martyrum numerum aſcribant, quid impe •• quò •• inùs nos Angli Eum noſtratibus Martyribus 〈◊〉 •• gis annumeremus?

FƲTƲRA PRAETERITIS.

IANA GRAYA Regia s • ips triſti cinx • diademate czines Regna sed omnipotens ſ ••• c melicra dedil

DOMINA IANA GRAIA

DOMINA IANA GRAIA, maxima natu filia Illuſtriſsimi Principis Henrici Ducis Suffolcienſis, cum nupta eſſet Domino Guilfordo Dudleio quarto-genito Ioannis Ducis Northumbrienſis filio: Statim poſt defunctum Regem Edouardum, Londini publicè renunciata eſt Regina Angliae &c. juxta Regis illius ultimam volūtatem ſeu Teſtamen • um: Sed Regina Maria & ejus Conſiliarij eam confeſ • im depoſuerunt. Heroina fuit multis illa quidem virtutibus pro ſexu ornata, Religione verò et pietate maximè excelluit, prout ejus pia exhortatio ad plebem & ſancta morientis precatio in Foxi Martyrologio extantes, abunde teſtantur. Eam autem bonarum literarum artiſ que poetica non ignarum fuiſſe, haec ipſius manu ſcripta carmina ſubſequentia demonſtrant;

Non aliena putes homines quae obtingere poſſunt: Sors hodierna mihi, tunc erit illa tibi. Deo juvante, nil nocet livoòr malus: Et non juvante, nil juvat labor gravis. Poſt tenebras ſpero lucem.

Et ut doctus quidem ſcripſit, Erat illa annos nata circiter ſedecim, forma non infelici, literarum cognitione incredibili, ingenio acutiſsimo, & prudentia in illa etiam aetate plus quam muliebri, pietatis purioriſque doctrinae ſtudioſiſsima, & adeo honoris delati neutiquam appetens, ut regia ornamenta ſine gemitu & lachrymis non ſuſceperit, ut cūctis palam & manifeſtum foret à parentibus et amicis plane invitam coactam eſſe, ut id faſtigij conſcenderet.

Ipſa vero cum Domino Guilfordio illo marito ſuo, uno eodemque die ad Turrim Londinenſem decollati fuerunt, anno 1553.

De hac ſpecta tiſsima Domina conſcripta invenio quae hic ſubjiciuntur Epigrammata,

Miraris Ianam Grajo ſermone valere? Quo primùm nata eſt tempore Graja fuit. I. P. Tu quibus iſta legas incertum eſt l •• tor ocellis: Jpſe equidem ſiecis ſcribere non potui. I. F. EPITAPHIVM. Jana iacet ſaevo non aeque vulnere n • rti • , Nobilis ingenio, Sanguine Martyrio, Jngenium latijs orna • it foemina muſis, Foemina virgineo tota dicata choro. Sanguine clara fuit, regali ſtirpe creata, Ipſa que Regina nobilitata throno. Bis Graia eſt pulchrè Graijs nutrita camene, Et priſco Graium ſanguine creta Ducum. Bis Martyr, ſacrae fidei veriſsima teſtis: At que vacans Regni crimine Iana jacet. L. H. EXTAT DE DOMINA IANA GRAIA, ANGLICE. EPiſtola ad eruditum hominem qui a virtute verbi Divini defecit. Colloquium cùm Frecknamo de ejus fide & ſententia de Sacramento. Alia etiam Epistola quam ad ſuam ſororem ſcripſit, unà cum ſermone quem mox decollanda in Theatro habuit.

ELIZABETHA REGINA Diua potens volie populoque • olontior •• quat Jngonio Reges 〈◊〉 pie • ate Deas

ELIZABETHA.

ELIZABETHA, illuſtriſsimae beatiſsimae que memoriae Princeps, (potentiſsimi Regis Henrici octavi filia, ſuſcepta ex Anna Bollenia Marchioniſſâ Pembrokiana) Angliae, Franciae & Hiberniae Regina, Fidei Defēſatrix &c. Mari ſor ore ſu • • ato functa, ad Principatum evecta, etregnare cepit decimo ſeptimo Novembris anno Domini MDL. ƲIII. De cujus (ô Phoenix incomparabilis) vita laud • tiſsima verba facturus, deſidero linguam plane Angelica •• 〈◊〉 de hujus Heroidis virtutibus ſcripturus, ex • pto 〈◊〉 ex ala Cherubica evulſum, et loco atramenti 〈◊〉 ſuſile expeto: Vos ergo, ô Superi et coeleſtes vi •••• , mihi in ſubſequente narratione veſtram operam accomodate, et mentem ſtylumque dirigite! Prima ipſius • auguratione, Regnum ſuum ſanguinea Reginae Mariae • dminiſtratione valde conturbatum et Eccleſiam jdoloma • us ſuperſtitionibuſ que contamin ••• m inveniens;Regnum tranquillitatum. Reg ••• primo bello labefactatum & ••• alieno oppreſſum p ••• vit & erexit. D • inde papiſm ••• terminato, veram Religionem et Lucem Euangelica •• •• tituit:Papatus exterminatus. quod Regina magnificentiſsm 〈◊〉 Pater prae ••• inchoâ •• t, et beati •• us Frater pro •• o 〈◊〉 • elicius ſtuduit, Haec Heroi ••• Phoenix tempo • is pr ••••• pleniſ • imè abſolvit. Et ut ſ • os ſubditos 〈…〉 • quaq, •••• es efficeret, monetas • neas & reddidi • (ad perpetuam rei memoriam regni que gloriā) argenteas,Monetae •• oſae purij •• atae. & aureas id que proprijs ſtumptibus et impenſis. Ad haec Armentaria ſua inſtauravit & deinde ſubditis ſuis in ſingulis Oppidis et Villis Armis et apparatu militari inſtruxit, Regnum que omni terrâ mari que cōmunivit. Proinde, ornamentis pacis inſtructa et bellicis telis bombardiſ que praemunita,Scotia adjurata. continuam pacem & amicitiam cum Gallia coluit: adjacens Scotiae Regnum ſedavit, pacavit ſuſtentavit que quod antea civili diſsidio & ſeditione laborabat.

Anno 1569.Pius P.V. Regni que ſui duodecimo Pius V. (imô plane impius (ſceleratiſsimus Pontiſex Romanus miſit Bullam tumidam e Roma omnia mala intonantem & intentantem ad quam Regineam Majeſtatem reſpondendentem in hac Proſopopoeia invenio, quae praetermittere nullo modo potui;

PROSOPOPOEIAS. REGINAE ELIZABETHAE CONTRA Bullam R. P. ejuſ que pia exhortatic ad Patriae Cives & ad omnes Chriſtiani orbis PRINCIPES. REGNAT in excelſis Dominus qui regna gubernat Jlle unus terris praeſidet Altitonans. Jlle Deus ſolus Regnorum temperat Axes, Jlle omnes toto volvit in orbe rotas, Ille ſuos ſacro perfuſos Chriſmate Reges, At que Duces ſanctos muniet ille ſuos. Ergo quid inſanat Bullatus Epiſcopus in me? Cur me deturbat plumbea Bulla throno?Regina contra Bullam. Cur Pius extirpat ſummi plantaria Chriſti Deſtruit & delet quod Deus ipſe ſtruit? Ʋnxit me Chriſtus clementer protegit unctam, At que è Pontificum faucibus eripiet. Hactenus illius me victrix Dextera juvit, Nec decurtabit Brachia longa Deus, Si Deus eſt mecum quid bruto fulmnine terret? Cur novus iſte Gigas culmina cella petit? Cur hic Nimrodus rurſus debellat Olympum? Quid contra Iovam Bella nefanda gerit? O Pie confracta eſt Petrianae haec Ancora Navis, O Pie, vana tua eſt ſpecula, vana fides. 2. Reginae ad Reges Exhortatio. Vos quibus Omnipotens Regales tradit habenas Vos quorum populos ſubdidit Imperio: Ne vos in populos ſervili Rege prematis, Barbaricum vobis excutitote jugum. Pellite qui pugnat pro ſceptro, faſce Corona: Non haec ſors Papae: Spartàve Pontificum. Pontificum non eſt carnalibus utier Armis, Quid, tot Regna vorat ſpiritualis homo? Non est Pontificum furibundas condere Bullas; Regnis infestas ſpargere ubi que faces. Quid gladius? verbum. Quid clavis? apertio verbi. His Chriſti Myſta pungere corda ſolent. Tales Signiferos Christus protruſit in orbem, Tales Enſiferos Clavigeros que dedit: O Reges data ſancta.Pſal. 2. Dei Patris oſcula GNATO. Ʋnicus is Regum Rex, Capitum que CAPƲT. Huic qui non ſervit non regnat Syphar & umbra eſt Exemplóque meo diſcite Regis opem. Non deerit vobis: Foemellam ſepſit in-ermem, Pontifices abeant: huic reſerato fores: Huic portas aperite,Pſal. 24. novos excludite Reges: Hic Rex juſtitiae Maximus introeat. ANGLIA Chara mihi, 3. Ad Anglos mea viſcera, Filia, Mater: Bulliferis iſtis ne moveare Pijs. Quid feci aut merui cur indignere Britanne? An quia tu foelix, hinc ego diſpliceo? An quia tot Donis per me Deus ipſe beavit, Hinc ego, Dona, Deus, nauſea facta tibi? Cur Egyptiacas redeat meus Anglus ad ollas? Cur Sodomam ſpectet Lotha miſella ſuam? Dum ſoror Italici pendebat tota renata, E nutu: rerum ſcena dolenda fuit. Relligio corrupta fuit: vitiatus & omnis Cultus divinus, commaculata fides. Damna foris, pugnas intus mea Muſa tacebit: Jpſa ego vobiſcum fellea pocla bibi. Nunc nunc Manna datur: Caelestis pabula vitae, Pax & proſperitas, cuncta ſecunda fluant: Qui paſcit Corvo mea florida LILIA ſervat, Et capitis pilos & DIADEMA meum. Est Leo Iudaicus nostrûm tutela LEONƲM Num Leo Romanus fit Leo terribilis? Num formidatis, Mitrati inſignia Papae, An Gladius, CLAVES, Clava nocere queant? Sint potius Chriſto grates, effundite vota, Omnibus occurrat Doemonis inſidijs. Congeminate preces Chriſto, ut bona veſtra perennet. Ne Rhombus regnet; congeminate preces. Congeminate preces, ut Jancta Eccleſia perstet: Congeminate preces, vivat ut ELIZABETH.

Belgae adjuti. Ipſa; ſereniſsima noſtra Regina, per multos annos Belgas ab inſolentis & inſultantis Hiſpani violentia tyrannideque vindicavit. Claſsis. Hiſpanica. 1588. Iſte Hiſpani cruoribibae Ruinam Angliae minitantes, et Regnum ſpe devorantes, ingentem Claſſem, invictam (falſò dictam) adornarunt, ſecum deliberatiſsimum habentes, anno 1588. univerſam Angliam incurſionibus de vaſtare: ſed attende peſsimum et infamem eventum; Menſibus Iulij, Auguſti, Septembris que Angli Deo Duce, Comite induſtria et Franciſco Drake Navarcho nobiliſsimo ſuas partes callidè et ſtrenuè agente, totam Claſſem Hiſpanicam (univerſo penè terrarum orbe acclamante) lacerârunt, ceperunt, depreſſerunt, devicerunt, fugârunt. Victoria certè ad Dei gloriam illuſtris et ad Reginae famam inſignis: Vnde beatus Beza, ſuae aetatis Elizaeus, Theodorus Beza. conſcripta quaedam carmina gratulatoria ad Reginā miſit, quae memoriae cauſa attexuj.

Staverat innumeris Hiſpanus claſsibus aequor, Regnis juncturus ſceptra Britanna ſuis. Tanti hujus rogitas quae motus cauſa? ſuperbos Jmpulit Ambitio, vexit Avaritia. Quàm bene te, Ambitio, merſit vaniſsima, ventus: Et tumidae tumidos vos ſuperaſtis aquae! Quàm bene raptore Orbis totius Iberos Merſit inexhauſti juſta vorago maris! At tu, cui venti, cui totum militat aequor, Regina, O mundi totius una decus. Sic regnare Deo perge, Ambitione remota Prodiga ſic opibus perge juvare pios, Vt te Angli longùm, longùm Anglis ipſa fruaris Quam dilecta bonis, tam metuenda malis.

Hic hoſtium domitrix victorioſa & inexpugnabilis, ſuis ſemper propitia & amabilis non modo â ſubditis & alijs conterminis gentibus Orbis Chriſtiani & Europae, fuit adamata & magnificè praedicata, verum etiam per totam rerum Vniuerſitatem inclaruit. Et hujus aſſertionis veritatem Legati et Oratores e Turcia, Mauritania, Numidia, Perſia, et Muſcovia evincunt, et quod non tam rarum eſt quā verum, Magnus Sultanus Muraht Turcarum Imperator Reginā et Regni ſui adminiſtrationē admiratus eſt, prout liquet ex Literis ab ipſo Sultano magno ad Reginalem Majeſtatem anno 1590 miſsis, quarum Literarum exemplum, in libro qui Theatrum Imperij Magnae Brittaniae inſcribitur anglicè licet conſpicere. Io: Speedus Th. Imp: Ma. Britanniae, in hiſtoria pag. 8 • 5. In illis Literis eam appellat, glorioſiſsimam Reginam, foeminā ſplendore clariſsimam, foeminarum potiſsimam, Iheſu aſſectatorum praepotentium Principem, excellentiſsimam Elizabetham ſapientiſsimam Brittannicarum Inſularum Gubernatricem, perpetuae foelicitatis Dominam & haeredem; & ſua ſit ei ut pergeret bellum adverſus Hiſpaniarum Regem inimicum ſuum maximum, &c. Datum Conſtantinopoli anno 1590.

Ejus vel Nomen fuit Hiſpanis terrori quos in aciè ſepe expugnavit, & Mari identidem, ut ſupra dixi, diſjecit.

In toto Imperij ſui curſu ſynceram Religionem promovit, et propagavit Euangelium Chriſti, alma Nutritia omnibus peregrinis qui propter ijdem Euangelium exulabant. Illa exquiſitè calluit et locuta eſt latinè gallicè, Italicè, Hiſpanicé, imo Graecè et Hebraicè, adeo ut vix indigeret interprete qui cujuſvis Oratorismandata exponeret: unde vir eruditus ita loquitur.

ELIZABETH ƲIRGO Regina & Regia proles

EXCELLENS Linguis, Cognitione Fide.

Tumuli Eliſabe •• Rįcina Vera deliniano

Haec Virgo Imperatrix altera Pallas, & Triumphatrix Regina, quum penè ad ſeptuageſimum vixiſſet annum, pacatè et feliciter pluſquam quadraginta quatuor regna •• t annos, ſenio cana, & fama praedicabilis, aegrotavit menſe Martio Anno 1602.R.E. • bitus. & vitam Deo reddidit prè et religioſè 24. die ejuſdem Menſis Richmonti, non ſine ſummo dolore ſubditorum ſuorum fideliſsimorum, Corona terreſtri et marceſsibili cum Coeleſti & aeterno Diademate permutata.

Haec Virginea Regina fuit nata vigilijs nativitatem beatae Virginis Mariae proxinrè praecedentibus, Anno Chriſti 1533. et commigravit ad Chriſtum vigilijs annuntiationem ejuſdem Beatae Virginis immed atè antegreſsis, Anno 1603.

Iacet ſepulta & requieſcit in VVeſtmonaſte • io è regione avi ſui Regis Henrici vii. ejus legitimus ſucceſſor, Rex IACOBVS, noſter Dominus ſereniſsimus et ſupremus Gubernator ſplendidum, magnificum & vere regale erexit Monumentum ſuper ejus tumulum has ſequentes & nullo modo omittendas invenio Inſc • iptiones.

MEMORIAE SACRVM.

RELIGIONE AD PRIMAEVAM SYNCERITATEM RESTAVRATA, PACE IVNDATA, MONETA AD IVSTVM VALOREM REDVCTA, REBELLIONE DOMESTICA VINDICATA, GALLIA MALIS INTESTINIS LIBERATA, BILGIO SVSTENTATO, HISPANICA CLASSE PROFLIGATA, HIBERNIA PVLSIS HISPANIS ET REBELLIBVS AD DEDITIONEM COACTIS PACATA, REDITIBVS VTRIVSQVE ACADIMIAE LEGE ANNONARIA PLVRIMVM ADAVCTIS, TOTA DENIQVE ANGLIA DITATA, PRVDENTISSIMEQVE ANNOS 45. ADMINISTRATA, ELISABETHA REGINA VICTRIX, TRIVMPHATRIX, PIETATIS STVDIOSISSIMA, FOELICISSIMA, PLACIDA MORTE SEPTVAGENARIA SOLVTA, MORTALES FELIQVIAS DVM CHRISTO IVBENTE RESVRGANT IMMORTA • ES, IN HAC ECCESIA CELEBERRIMA AB IPSA CONSERVATA, ET DENVO FVNDATA, DEPOSVIT.

ELIZABETHA. MEMORIAE AETERNAE.

ELIZABETHAE ANGLIAE, FRANCIAE, ET HIBERNIAE REGINAE, R. HENRICI VIII. FILIAE, R. HENRICI VII. NEPTI, REDVV ARDI IIII. PRONEPTI, PATRIAE PARENTI, RELIGIONIS ET BONARVM ARTIVM ALTRICI, PLVRIMARVN LINGVARVN PERITIA, PRAECLARIS TVM AMINI TVM CORPORIS DOTIBVS, REGIISQVE VIRTVTIBVS SVPRA SEXVM.

Principi incomparabili.

IACOBVS MAGNAE BRITANNIAE, FRANCIAE, ET HIBERNIAE REX, VIRTVTVM ET REGNORVM HAERES, BENE MERENTI PIE POSVIT.

EXauditione accepi, quod etiamnum noſtris diebus ſupereſt nefaria, ſive Papaliū Atheorum, ſive Atheorū Papiſtarum fex & factio, qui, non obſtantibus omnibus clariſſimis & verè gemmeis noſtratis nuper Reginae, verè virginis virtutibus, toti terrarum orbi, ita conſpicuis; tamē non erubeſcunt (videor enim mihi eorum obmurmurationes audire) praedicare, primò, Illam, quóad natalitia, ipſius, á polluto cubili ſuā traxiſſe originem. Deinde, quóad vitae ſuae conſuetudinē, Illā minimè caſtam extitiſſe, cujus injuſtiſsimae criminationis, ille ſceleroſus proditorIn Schiſ. Angl. Sanderus, fuit primus author, iſte aute calumniator, prout in vita ipſius, fuerit in Deū, in principem, in patriam perfidus & perduellis, ita miſerum & infamē in Hibernia invenit vitae ſuae exitum: ut nihil amplius de iſto homuncione dicam, faxit deus, ut ejus memoria magis, magiſ que foeteat, & computreſcat. Qui autem unctam Domini calumniantur & falſis convitijs conſectantur, maledicti ſunto ſingulis maledictionibus quae in S. Pentateucho Moſis, tranſgreſſoribus denuntiantur, ij etiam & eorum nomina in aeternum computreſcunt. Egomet autem, quicquid virulentae & maledicae papiſtarum linguae & pennae promulgaverint, audeo aſſeverare, quòd nemo rectè & verè Chriſtianus in tota rerum univerſitate, Ejus ſive ortum, ſive vitam, in quaeſtionem vocaturus ſit. Illa, cujus,Conſule Speedū in Hiſt. pag. 7 • 0. omni virtute praeſtans mater, proſeminata & edita fuit nobiliſsimis et ſumma virtute parentibus, et illa, quum eſſet legitima inclytiſsimi Regis & nobilſsimae Reginae filia, & quae tam religioſè & innocenter vixit, potuitne iſtis turpiſsimis criminibus eſſe obnoxia? Illa, in totius imperij ſui admiſtratione fuit, ratione ſapientiae ſuae altera Schebae Regina: & Religionis pietatiſ que Chriſtianae nomine, altera Debora, & (quemadmodum in Iſaia praedictum eſt), Sanctorum & Eccleſiae nutritia. Et ſi vitam ejus ſpectes, quomodo fieri poteſt, ut Illa inceſta foret,Idem in Hiſtor. pag 181. quae nullam ex ſuis pediſequis honoraijs, et ancillis, incontinentiae crimine ſemel et iuſte convictam, in ſuum conſpectum venire unquam ſuſtinuit: Addo etiam quod, illa fuit ſui ſeculi Phoenix, et non modò foeminarū, verum etiam totius mundi miraculum, et hoc ejus tum adminiſtratio, tum rarae et planè ſingulares animi dotes comprobabant. Et ſi haec non ſatis poſſunt ora obſtruere illorum oblatrantium Cerberorum, qui eructant et exhalant blaſphemas voculas adverſus beatae memoriae Reginam, propterea quod Illa Ieſum Chriſtum profiteretur et ejus Euangelium purê et potenter propugnaret, non poſſum me continere, quin ſemel et ſimul, ad eorum ſempiternum opprobrium, illis dicam; quod ſint filij Diaboli et quod eorum linguae à Diabolo gubernatae, diabolicum planè ſpiritum exhalant, et ejus dialectum, frequentant.

Et quanquam beata haec Regina pro ſeipſa reſpondere nequeat, prout potuit, quamdiu in terris, glorioſè regnaret; tamen, in caelis triumphat, ibi conſidet, ibi que omnes Dei, et ſuos hoſtes et adverſarios, generali ſenſu, deridet. Proinde, Tartareos omnes et Atheos papicolas ſuae vanitatis pudeat, et, majoris ignominiae metu, conticeſcāt. Pero ro, adhibita illa ingenuit et perdiligentis ſcriptoris imprecatione. Sit in maledictione et in perpetua maledictione ille calumus, aut illud os, quod hanc (odoratiſsimam) Roſam à polluto cubili deducit: vel, quod aſſerit ejus cubile fuiſse unquam contaminatum. Iſtorum ſerpētum ora, quò Dominum Deum ſuum papam (papè) defenſitent, prodigioſorum mendaciorum virus evomuerunt, et calamos ſuos Linguas que ceu tot haſtas et enſes, exacuerunt in unctam Domini. O Deus fortis ultionum, fac, ut iſti impoenitentes & blaſphemi conviatores, unà cum inſidioſo Serpente, et cum Satana mendaciorum Patre in ſtagno ignis qui ardet ſulphure, recipiant portionem ſuam. Deſcende, Domine Ieſu et veni citò, tuam ipſius cauſam in terrâ vindicaturus. Amen.

SCRIPSIT ELIZABETHA REGINA. TRanstulit è graeco in Latinum Iſocratem. Orationem ad Nicoclem de regno, lib. 1. Tertiam ejusdem Orationem ia anglicum è gallico vertit. Meditationes Reginae Navarrae. Praecationes quasdem pijſsimae. E • usdem Laber precum publicarum ſeu Ministerij Eccleſiaſticae administrationis. S • cramentorum in Eccleſia Anglicana.

SPes Patris et Patriae Jatorum Lege Peremptus Ante diem Lachrimas et inania vota relinge

HENRICVS FREDERICVS.

HENRICVS FREDERICVS amor et deliciae Brittanicae gentis, nuperrimus Walliae ſive Cambriae Princep • 〈…〉 Dux, Cestr •• Comes- 〈◊〉 , 〈◊〉 S •• Georgian •• •• ve aureae 〈◊〉 no •••• simus: ſereniſsimi no •• ••• egis Iacobi pri ••••• ns, 〈◊〉 egnorum Magnae ••••• niae Hiberniae que 〈◊〉 deſig ••• us, ad omnia fum •• a 〈◊〉 videbatur. Cuju • ine • pecta • et nū quā ſatis 〈…〉 cauſa, nequ ••• e tam inco •• parabili Prin •• pe ab • que lachrymarum ſtillicidijs ſ •• ber • , loqui, cog ••• e. Hujus multipliees et clariſsi ••• s virtutes indentide •• contemplatus, talem mihi vid ••• •• dere ejus 〈 in non-Latin alphabet 〉〈…〉 depictam: puta • 〈◊〉 Ple •• em (omnium vir •••• m fundamentum) 〈…〉 Ioſiam: ſi Sap ••• tiam conſideres, •• erum Salomonem: ſi Doctrinam una cum fortitudine feliciſsime copulatam notes, Coeſarem, imò & Alexandrum; ſi Exercitia Principe digna obſerves, alterum Cyrum, ſi Artes, regem Ptol • moeum: ſi denique venu •• ſimae formae dignitatem inſpi •• as, alterum Adonidem conſpicari videor. Primam lia • um virtutum atteſtantur ornnia matutina veſpertina que ſacra, ab eo religioſiſsimè frequentata, & ſanc •••• me conſtituta adverſus Blaſphemias diſciplina do •••• ca: ſecundam evincit frugalitas ejus, & oeconomicae rationis ſtudium, imò, ipſe ſuis & non alienis ſolùm oculis quid ipſius ſequelae, miniſtri que agerent, deſpicere voluit: quod ad tertiam attinet, quis neſcit ipſum quaſdam horas ad lectionē & ſtudia ſepoſuiſſe, idem que de ejus vere regijs & bellicis exercitijs affirmari poteſt: et in Geometricorum Inſtrumentorum uſu, ſuas habuit horas ſeorſim deſtinatas. Quae dico, certus ſum quod omnes ejus Aulae nobiles et pullati Miniſtri jam ſuperſtites, ſua voce teſtimonióque confirmaturi ſunt: quinimó in Celſitudinis ſuae ſacie perfectae Regiae Majeſtatis idea entituit. Eſt ergo cur unanimi conſenſu noſtram omnium ineffabilem & inexpiabilem iacturam, imò cujuſque damnum diſpendiumque qui ſibi in Principis magnificentiâ et virtute complacuit, deploremus, Proh dolor. Princeps verè Princeps, in quem totius Chriſtiani Orbis Oculus defixus fuit, expectatiſsimos virtutum ſuarum inſigniſsimarum fructus percepturi. Tamen, ceu recens & tenera Roſa, in ipſo aetatis Flore (ſeu potius primo verè) fatali immaturae mortis manu eſt precerptus: O dolorem incredibilem! Quare tu Magna Brittānia, tuum Principem & Athletam (Athlantem veriùs dixerim) Lachrymis proſequere. Et non ſolùm eſt cur noſtra haec Britannia eum deflere debeat, ſed aliae etiam confines & vicinae Regiones in hujus fletus ſocietatem venire debeant: quum (tanto amore Euangelium & tanto odio Papiſmum proſequutus eſt) prae omnibus orbis Chriſtiani Principibus, ipſe in propria perſona, Romae (quae eſt Antichriſti indubia ſedes) moenia ſcalis aſcendere verſiimillimè crederetur; intuemini enim illum hic graphicè depictum & Lanceam ſuam in Romam vibrando intorſurum;

Sjus patris et pa • ri a • a • orum lege per ••• u? An • e di • m, la chimas 〈◊〉 • ana vota reſin • uo Hee •••• th LIFE of 〈◊〉 FA •• 〈…〉 The MILDNES in it no • ing and the AVE W ••• iudgeth •• PLACE did 〈◊〉 in 〈◊〉 Lo •• So ſoo • e ad •••• 〈◊〉 to •• r STATE aboue Or •• f •• • LA • E 〈…〉 Concluded with 〈◊〉 ſhould LI •• with 〈◊〉 To both HIS 〈◊〉 f • u ••• • ie ••• nes In 〈◊〉 SOLD • E • sg •• ſes CHOLI • S 〈◊〉

QVocirca, moerorem noſtrum non mediocriter minuat, quòd ex iſta mortalitate una cum ſpe quam nobis dederat virtutum ſuarum, quarum fructus Parentibus regalibus ſuis debuit, cum gloria & praedicatione quam á Patria ſua expectabat, & cum illis commodis & bonis, quae optimus quiſ que ſibi ab ipſo pollicebatur migraverit: nihil que poſt ſe praeter immortalē virtutum ſuarum memoriam & triſte ſui deſiderium, eliquerit. Qui illum non adamavit, eum nunquam agnovit: qui eum viventen noverat, & defunctum non deplorat, eſt planè ferus & ferreus.

Ex adverſo, luctum planctum que dimittamus, & ejus faelicitatem plauſu & congratulatione proſequarnur. Deo naturae que debitum ſuum reddidit: immaturus obitus faelicitatis aeternitatem ſibi maturavit. Quippe, cum longè falicior ſit qui proſpero flatu, licet impetuoſo & violento in optatum portum celeriter provehitur, quàm qui propter diuturnam & ingratam tranquillitatem, eum ſeriùs attingit. IPSE qui cognoverat hanc vitā nonniſi mutuò ſibi fuiſſe commodatam, ita vitam inſtituit, ut non invitus moreretur, ſi modo ille dici queat expiraſſe, qui ex tenebris in lucem tranſlatus eſt, qui que dolorem delectatione & mortalitatem immortalitate commutavit: In quo Dei in eum benignitas, magis potuit extare & eminere, quàm eum a peccati reliquijs, & iſtius Mundi immundi moleſtijs & miſerijs ſubducendo, & eripiendo, priuſquā temporum pericula, ſenectutis ſolicitudines & varia mala, quae ſunt iſtius mortalitatis adjuncta inſeparabilia, & imprimis Majeſtatem comitantur, deguſtaret aut amplius experiretur? Proinde, Providentiſsima ſua ipſius natura, falſis et caducis mundi voluptatibus ſeſe obſatiatam ſentiens, et aeternitatis ſiti accenſa, eum impulit, ut tū nos relinqueret, cùm tantum honorem et ſplendorem in ipſo aetatis ſuae flore et vigore adeptus eſſet, quantū quis longa corporis contentione et animi ſtudio acquirere valuerit. Aegrotare caepit ſub Feſtum omnium Sanctorum, in illa ſaeviſſima et ventoſiſſima hyeme, anuo 1612, duodecim que ferè dies oblangueſcens, fatali illo ſexto Novembris die, religioſiſsimē & Chriſtianiſsimē vitam decimo octavo aetatis anno terminabit, unde Papiſtae 〈 in non-Latin alphabet 〉 non verentur ſextum Novembris nobis contumelioſiſsimè objicere: in hunc modum oblatrantes, vos Euangelici, qui tanta religione et laetitiae ſolemnitate quintum illum Novembris concelebratis, quid factum eſt de Principe veſtro, ſexto illo Novembris die? Quibus in hunc modum reſpondemus, id que non ſine iuſtis cauſis & ad perpetuam eorum infamiam; Nonis Novembris, ſine dubio omnia Daemonia Inferorum malè habuit, quod procuratorum ſuorum conjuratio ſulphurea ſperatos exitus non invenerit: ſic è diverſo, illo ſexto Novemb. die Angelorum & Sanct ••••• Coeleſtium univerſitas mutua congratulatione noſ •••• pium Principē excepit, unde vir ſanè eruditus, hos ſubſequentes verſiculos conſcribit:

O Invidorum quiſquis os. Ro ••• ••• pos, Qui fata nob •• •• probras 〈…〉 Crudelis audi: 〈…〉 Jllud nephandum S ••••• 〈…〉 • um 〈◊〉 Obli •• terari poſse ſucc • daneo? Ocellus orbis HENRI ••• quoquo di • Novo beavit ſpi • it •••• li domos, Infame veſtri no ••• ••• ſi perpetim Ad execrantes 〈7 letters〉 olabis Poſteros▪ Tanto que deinceps •• pri • re •• alculo Signabitur, quan •• ul •••• HEN • ICI die •• Attingit uſ que propti •••• 〈◊〉 • ocet Iactura (quam vi • Numinis dempte 〈◊〉 Quantum luiſset Orbis, unto vulnere Si tota Magniſtirps JACOBI regia Tuliſset unum funus à vestro DITE.

Et quis non animad vertit aut ſaltem animadvertere debet, quanta et quae continua vis pluviarū, ſit ejus mortem conſequuta? quae pluviae quid aliud fuerint, quàm Coelorū propter ademtum Principē lachrymae. Quamobrem de ejus beata immortalitate perſuaſiſsimus, finem facio. Verum enimverò ejus vircutum 〈 in non-Latin alphabet 〉 (in animis et linguis omnium hominum memoria perpetuabitur. Lachrymae ita mihi eripiunt oculorum uſum, ut calamus ulterius progredi nequeat.

Luſta ipſius funebria cum magna celebritate ſummo honore & omnium ordinum lamentatione perſoluta ſunt ſeptimo die Decembris ſubſequentis anno 1612. Ejus autem Cenota phij deſcriptionem hîc contemple.

Crudeli 〈◊〉 da • s L •• ri p ••• i •••• R • p • us, 〈…〉 •• is inſ •••••• 〈◊〉 HENRICƲS modica (S •• c ••• C ••• ) 〈…〉 H ••• us Ille ſuo • i 〈…〉 Wh ••• 〈…〉 Earth Sh ••••• 〈…〉 His 〈…〉 in H ••• • is Birth • His Yo •• h in 〈◊〉〈…〉 his Death Hugo Holl •• du • fruit

Ingenium magni moderatus princi • is exul CHECƲS at inconstan • in •• ictate Fuit AB

IOANNES CHECVS,

IOANNES CHECVS, ſanguine nobilis, in Civitate Cantabrigienſi natus, & optimarum literarum ſtudijs in Academia Cantabrigienſi educatus, in Collegio D. Ioannis Euangeliſtae, ubiſocius ac Orator Academiae factus fuit: ibique tam eximias progreſſiones in literis & Linguarum imprimiſ que Grae ci idiomatis ſcientiâ habuit (in Graecae autē Linguae peritia excelluit) ut in gratiam & favorem Regis illius Henrici octavi influxerit, qui filium ipſius unicum unicè que dilectum Edovardum Principem ei in diſciplinā & Literis expoliendū tradidit: Qui Princeps tam praeclaro doctore uſus eſt, adeo ut (ſive Religionem & pietatē, ſive doctrinam & Linguarū ſcientiam conſideres) Phoenix Mundi evaſerit, prout luculentius ex mea vitae ejus Epitome apparet. Hic autem Princeps excellentiſſimus quamprimū in Regali ſolio fuerit collocatus hunc Checum noſtratem Equeſtri Ordinis dignitate decoravit, quo ferè tempore illuſtres juvenes Guilielmus Cecilius (qui ejus ſororem duxit) & Henricus Sijdnejus, (ille chariſſimus Regis Edovardi ſodalis & thori conſors) Equeſtri dignitate inſigniti fuerunt: & invenio, quod hi bini Equites aurati, Sijdnejum dico & Checum, fuerunt ſummo amore & intima familiaritate conjunctiſſimi, & hic amor familiaritaſ que mutua inter eos permanſit uſ que ad ſereniſſimi & beatiſſimae memoriae Regis obitum:

Invenio etiam ſummam fuiſſe conſuetudinē inter ipſū & literatiſſimos Equites Thomam Smithum et Thomā Eliotam, et eruditum illum Rogerum Aſchamum, qui illi ſucceſſit S. Ioannis Collegij et Academiae orator (ut ex libro ejus Epiſtolarum apparet:) Taceo amicitiam et familiaritatem ejus cum Ioanne Sturmio Ioachimo Camerario et multis alijs doctiſsimis exteris, quos recitare longius eſset quàm ut hic inſeram.

At, non ita multo poſt Regis expirationem, hic Checus, Chriſti & purioris Religionis cauſa, exilium paſſus eſt, in Germaniam confugit, & Argentorati commoratus eſt, ibi que Linguā Graecam publicè & ex auctoritate praelegit. Caeterum Ao. Chriſti 1554. et ſecundo Mariae Reginae regno Argentorato Bruxellas in Brabātia profectus eſt, id que non, uxoris ducēdae gratia, ut ſomniat Thuanus, quis enim crederet illum alias aggreſum nuptias cùm ipſe eodem tempore haberet uxorē, virtute et juventute praeditam? (Quae etiam poſt maritum ſuperſtes erat pluſquā lx2. annos et (quod memoria imprimis eſt dignum) hoc vel ultimo anno 1616 diem obijt:) ſed, (prout Forum noſtrum authorem habemus) ut Anglos Oratores ſive Legatos & alios amicos in illis Regionibus reſidentes vifitaret: Sed (proh dolor) in curſu et itinere ſuo inter Antuerpiam et Bruxellas, ille inopinato et de repentè a Regis Philippi miniſtris ſeu ſatellitibus comprehēſus fuit, ab equo depulſus, et funibus ad Plauſtrum alligatus, donec obvoluto capite (neſciuſ que quorſum aut quònam ipſum abrepturi eſſent) conjectus eſt in Navem, et inſtar captivi in Arcem Londinenſem abductus et incluſus: quum que animus ejus a Papiſmo penitiſſimè abhorreret, tamen tum minitationibus tum horroribus propoſitis tē tatus et ſolicitatus fuit, ut ſuam ipſius (veram) Religionē abrenūtiaret: Cujus peracerbae tractationis taedio et aegritudine contabeſcens, non multo poſt ſpiritum emiſit, id que Londini, ut ex auditione accepi, in aedibus Petri Oſberni Armigeri.

Et quamvis ad palum (prout quidam ſcriptis prodiderunt) non fuerit crematus et eandem ſortem cum alijs eodem tempore combuſtis Martijribus non ſubierit; nihilominus ſpectato et expenſo apprehenſionis ſuae et incarcerationis modo, eſt, cur eum vix numerādis Mariani temporis Martyribus, jure juſte que accenſeamus et aſcribamus.

Obijt menſe Septembri Ao. 1557. & in humatus jacet in Eccleſia S. Albani (VVoodſtreet) cum hoc Epitaphio ſubſeque:

Doctrinae CHEKVS linguae que utriuſ que Magiſter, Aurea naturae fabrica morte jacet. Non erat è multis unus, ſed praeſtitit unus Omnibus & Patriae flos erat ille ſuae: Gemma Britanna fuit, tam magnum nulla tuler • nt Tempora Theſaurum tempora nulla ferent. TRANSTVLIT SCRIPSITQVE CHECVS TRanſt • lit ex Graeco ſermone D. Io. Chriſoſtomi homilias conira obſervatores Novilunij, de dormientibus in Chriſto, de providentia Dei homilias 3. de fato homilias 3. Tranſtulit in Linguam latinam librum Thomae Cra ••• eri anglicè ſcriptum de ſacramentis, excuſum Londini 1553. Item ex Graeca lingua tranſtulit Demoſth • nis Item ex Graeca lingua tranſtulit Demoſth • nis Olijnthi ••• , Philippicas, contra L •••• ne • , & ••• erſarias or •• iones Demo •• hents & Aeſchijnis. Ioſephum. Leo ••• Imperat. librum de apparatis bellica, •••• reſſum Baſiliae. Euripidis & Sophoclis quaedam. Aſceticum Maximi Monachi. Ariſtotelem de Anima. Scripſit librum de pronunciati •• e Linguae Graecae. Commentaria in Pſalmum Domine probaſti, Panegyricum in nativitatem Edovardi Principis. Correctiones quaſdā Herodoti, Thucijdidis, Platonis, Demoſthenis & Xenophontis lib. plurimos. Damn • m ex ſeditione lib 1. An licent nubere p • ſt divortium lib 1. In Pſalmum 139. De E • chariſtiae ſacramento lib. 1. Epi • aphiorum lib. 1. Super obitu Buceri lib. 1. D • Ludimagiſtrorum officio lib. 1. Introductionem Gram •• atices lib. 1. In •• itum Antonij Der nei lib. 1. De fide juſtificatione lib. 1. De aqua luſtrali, cineribus & palmis, ad VVintonienſem lib. 1. Collegit que dicta Parliamenti ſuper re Euchariſtica, lib. 1. Ille etiam olim, tamen non niſi nuper typis editam, conſcripſit dulcem Elegiam Anglicam, in qua longè praeſtantiſſimi Regis Edovardi VI. aegrotatio: una cum temporis loci que circunſt • ntijs, & luctuoſus, (bonorum omnium) obitus deſcripta fuit: Haec autem Elegia Anno demùm Dni. 1610. Londini per H: Hollandum excuſus eſt.

PEMBROCHIAE Comitis virtus tot Regibus vna Duxit inoſſenſe tandem ipſum tramite ad as tera

GVILIELMVS HERBERTVS.

GVILIELMVS HERBERTVS (Guilielmi Herberti Comitis Pembrochienſis ejus nominis primi, per Ricardum filium, Nepos) regnante Henrico VIIIo Eques auratus, & illi á cubiculo Arcanó que Conſilio factus eſt: Et poſtea unus Executorū ultimi voluntatis ejuſdem R. Regi autem optimo Edovardo VIo. Georgiani Ordinis Periſcelidis eques, praefectus Equorum, & primò Baro Herbert de Caerdiffi, deinde Pembrochiae Comes & ab intimis Conſilijs factus eſt, &c. Anno ſuo climacterico mortem cum vita commutavit, & magnificentiſimè in Sti. Pauli templo Londini, uná cum hac inſcriptione ſequenti in marmore ſepultus contumulatuſ que jacet, in qua illuſtris ejus vita & honores eleganter quamvis breviter deſcribuntur:

Vng je ſeruiray.

Perpetuae Pietati Sacrum.

GVilielmo Herberto Pembrochiae Comiti, Equiti Aurato, praenobilis ordinis Anglici:

Henr: VIII. R.a Cubiculis: Edoaardi VI. R. Equitum Magiſtro, Walliae Praeſidi, Tumultu Occidentali cum Ruſſello & Grayo Baronibus paribus auſpicijs ſummae rerum Praepoſito:

Mariae Rz. contra per duelles ac expeditione ad Auguſtam Veromanduorum bis totius Exercitus Duci, bis ſummo in Agro Caletum Limitum praefecto: Elizabethae Rz. Officiorum ſeu magno Regiae Magistro:

Pariter & Doz. Annae ex vetuſta Parrorum gente oriundae, ſorori Catharinae Rz. Henr VIII. R. ſexto matrimonio conjunctae ac Marchionis Northamtonij prudentiſſimae foeminae, pietatis, religionis, probitatis, omniſ que • avitae virtuti retinentiſſimae fidiſſz. Comitis Conjugi.

Secunda conjuge ſuperſtite Georgio Salopiae Comite genita, inſigni praeter antiquum nobilitatis decus, virtute faemina.

Obijt Aetatis Salutis Anno 63.1569. Liberis relictis ex prima Henrico Pemb. Comiti. Edvardo Equ • aurato. Dna. Anna Bar. Talbot nupta.

Henr. F. ac Comes P P. chariſſ ſibi ac ſuis P.

Cui fauor a magnâ moderatus Principe ſurgit Nac-tus Virtute es I praemia quae meruit AB. lu •

GVALTERVS D'EVREVX,

GVALTERVS D'EVREVX, (Nomen pervetuſtae Familiae in Normania, unde genus ſuum repetijt) Vicecomes, Herefordienſis et Bourghchierij, Dominus Ferrarius de Chartley, Lovaniae &c. a Sereniſs•. Regina Elizabetha b. m. Comitis Eſſexiae et Ewae titulo illuſtratus, anno 1572. cod •• n que anno aureae Periſcelidis ſeu honoratiſsimi Ord •• s Georgiâni electus eſt eques. Hic Comes ſicut facillimis moribus et generoſa indole fuit, ita rei militari mirificè ſtuduit, proinde, Regina Eliſabetha Hibernicis negotijs et bellicis muneribus eum praefecit, ubi feros et agreſtos Hibernos perdomare nite batur, totiuſ que Gentis Comes Mareſchallus conſtitutus eſt: ſed (proh dolor) vix ince ••••• rudes et incompoſitos Rebelles ſubjugare et a f •• itate ad •• nſuetudinē et Religionem revocare, cum in morbum fatalem incideret, et Dubliniae, auno 1576. è mortali vita religioſiſſimè emigraverit, univerſo regno ejus obitum plangente et deplorante. Corpus ejus in Angliam tranſmiſſum in natali ſolo et oppido, putà, Carmardenae in Wallia, honorificè et cum magna ſolemnitate Exequiarum ſepultum eſt.

EPITAPHIVM Generoſiſsimi Domini Gualteri Comitis Eſſexiae, &c. NAtus in excelſis Mariduni moenibus ut ſum: Moenia ſic capiunt me Maredune tua. Nempe meum corpus, capis ô Maridune benigna, Quod Mars non fregit Mors violavit atrox. Qui mentem in corpus fudit Rex ſummus Olimpi, Is mentem tulit in coerula templa poli.

NICOLAUS BACONVS eq. aur Ingeni • BACON magnus custosgue Sigilli firmauit iustas Posteritis ches

NICOLAVS BACONVS.

NICOLAVS BACONVS ex antiqua nobilitatis familia Baconorū in Provincijs Norfoldienſi & Suffolcienſi oriundus: adoleſcens in literis enutritus eſt, et Legibus Angliae municipalibus ſtuduit: adeo ut Regnantibus Henrico VIII.o Syndicus fuerit; Edoardo VIo. Conſultor et Armiger evaſerit; et quandiu imperitare Maria Regina Atturnatus (ut Angli loquuntur) Curiae VVardorum factus ſit. Poſt obitum Mariae Reginae, Elizabetha in ſceptro et regno legitimè ſuccedens eum Equitem auratum fecit, et propter ſapientiam et gravitatem Cuſtodem magni Sigilli Angliae et ab arcanis Conſilijs conſtituit, Primus ille erat quem tanto titulo honorarat Regina: In hoc autem munere cum ſumma laude per multos annos verſatus eſt. Et quod fuerit non ſolū ſapiens, eruditus et gravis, ſed etiā per quàm religioſus, non tam hujus eminentis muneris in Repub: executio, quam pia et praeſtans diſciplina Domeſtica eviciti: Cui aſſertioni meae, indulgentiſsima mea & ornatiſſima mater, etiamnum ſuperſtes, teſtimoniumperhibet, quae ante quadraginta annos ejus chariſsimae uxori Annae (clarſsimae illae doctiſsimae que Heroinae) operam navavit & famulata eſt, id que ante mariti obitum.

Hic ille Baconus, acutiſsimo & feſtiviſsimo ingenio, ſalutari ſapientia et ſummo rerum uſu excellens, hanc illuſtrem dignitatem retinuit, et eam praeclarè adminiſtravit quandiu vixit: Ille (inquam) hunc celebrem et excelſum locum octodecim annos tenuit, id que duplo diutiùs quàm quiſquam alius Cancellarius aut magni Sigilli Cuſtos illum locum ante eum tenuit ſexcentorū annorum ſpatio: Solummodò excipio duos celebres Praeſules Radulphum Nevilium Epiſcopū Ciceſtrenſem, et Ioannem Staffordum Epiſcopum Bathonienſe-VVellenſem, quorum uter que perinde ac D. Baconus octodecim annos in hac honorifica adminiſtratione verſatus eſt.

Illius temporibus Decreto Parliamentario poteſtas et auctoritas Cuſtodis Magni Sigilli, in uſum ſui & ſucceſſorum ejus in eodem loco coaequata fuit cum Cancellarij poteſtate et auctoritate.

Annaliſta noſter de eo ſic ſcribit; Vir fuit praepinguis, ingenio acerrimo, ſingulari prudentia, ſumma eloquentia, tenaci memoria, & S. Concilij alterum Columen.

Dum in vivis fuit annuas et perennes penſiones ſex diſcipulis, ſive literarum ſtudioſis, in Collegio quodam Cantabrigienſi quod Benedicti nomen obtinet, ſuſtentandis dedit, et conceſsit unicuique horum ſtudioſorum tres libras nummorum ſex ſolidos et octo denarios (monetae Anglicanae) perannum, in aeternum.

Diem ſuum obijt Londini anno D1. 1578 cum eſſet ſexaginta novem annos natus: Corpus autem ejus in Aede Paulinâ contumulatum cernitur, et honorificè ſepultus dormit, jacet que ſubter magniſico Monumento cum maximé raro & notabili Epitaphio jambicis carminibus conſtante: hoc Epitaphium ille dum vixit adornavit & concinnavit, in quo preſsè et ſuccinctè deſcribuntur media quibus ad ſplendorem ad que immortalitatem aſpiravit: quod dignum et aequum putavi hic inſerere;

Hic Nicolaum ne Baconem conditum Exiſtima illum, tam diu Britannici Regni ſecundum Columen; exitium Malis, Bonis aſylum, caeca quem non extulit, Ad hunc honorem ſors; ſed Aequitas, Fides, Doctrina, Pietas, unica & Prudentia. Neu morte raptum crede: qui unica brevi, Ʋita perennes emerit duas: agit Ʋitam ſecundam coelites inter animus. Fama implet orbem, vita quae illi tertia eſt, Hac poſitum in Arâ eſt corpus, olim animi domus; Arâ dicata ſempiternae memoriae.

Hic gravis Conſiliarus & in Reipub: negotijs peritiſſimus, complurium nobilium liberorū & virtutibus excellentium ſobolem, omnes ejus terras, latifundia, poſſeſſiones, haeriditario jure occupaturā poſt ſe reliquit. Filius autē Franciſcus quamvis junior, tamen omnibus reliquis ſuis fratribus longè doctior, & L: L: Brittanicarum peritior, nobilis Patris ſui virtutes, nimirum, Sapientiam, Doctrinam, Bonitatem, Beneficentiam, ſucceſsionis & haereditatis jure poſsidet potiſsimùm: Vnde primùm euaſit conſultus Conſultor que Legum in celeberrimo illo Foro Hoſpitij Graienſis, & gratiâ apud incomparabilis excellentiae Reginam Eliſabetham exce • luit.

Rex autem auguſtiſsimus Iacobus eum Equitis aurati dignitate decoravit, conſtituit que eum Procuratorem generalem Regium, & poſtea Advocatum ſive Atturnatum generalem deſignavit: Et propter ejus plane ſingularem tum eruditionem tum ſapientiam, in eorum numerum qui ſunt a Conſilijs ſanctioribus & ſecretioribus cooptatus eſt: Quinimò hodierno die ſuccedit nobiliſsimo Patri, in honoratiſsimo Reipub: munere, & factus eſt Cuſtos Magni Sigilli Angliae, quem perilluſtrem Magiſtratum, ſplendidè magnificè & cum ſummâ aequitate tenet adminiſtrat que .

Illud autē Heroum ſeu Sepulchrum Patris hoc praeſente anno (nempe 1617.) ſumptibus & expenſis ejus honoratiſsimi filij et ſucceſſoris D. Franciſci Baconis Cuſtodis Magni Sigilli inſtauratur exornatur que pulcherrimè.

MEDIOCRIA FIRMA.

GILBE'TDS aues alium deduxit in orb • n▪ Quó CHRISTI imbuert barbara co'da fide

HVNFREDVS GILBERTVS,

HVNFREDVS GILBERTVS ſive IILBERTVS Occidentalis Anglus, Eques auratus clariſsimus Deo optimo maximo et Principi ſuae, piam navaturus operam, religioſo imprimis & planè heroico inſtinctu, et ut populares ſuos et benè affectos promoveret; paganos et infideles miſera Diaboli mancipia miſeratus, quibuſdam probis et religioſis Nobilibus in comitatum et auxilium adhibitis, decrevit non ſolum praeamplas illas et ſpatioſiiſsimas Regiones, a promontorio Floridae ad Aquilonem protenſas, aperire, ſed etiam Chriſtianam Religionem et Chriſtianos Incolas in maximè opportunis illarum Regionum locis plantare, prout in hac Epitome intelliges.

Anno igitur 1563. undecimo Iunij, hic inſignis eques quin que navibus & celocibus inſtructus á Cauſettae ſinu ſeu ſtatione ſolvens profectionem deſtinavit occaſū verſus: & 20. Iulij littus Terrae noviter repertae tenuit. Die verò Martis, quierat triceſimus Iulij, venit in pleniorem Novae illius Terrae conſpectum, & oras legendo provectus eſt, donec ad Inſulam Pengam, ad Promontorium Baccaleau, Caput Sti: Franciſci & ſinum Conceptionis perve niſſet: ubi occurrit uni è navibus ſuis diſsipatis: Et á promontorio illo ſive Capite Sti: Franciſci directo curſu progreſſus uſ que dum ad S•i Iohannis Portum applicuiſſet, ibi etiā aliam é diſperſis ſuis novibus offendit, ingreſſuſ que Portum, in triginta ſex lembos ſive piſcatoria Anglorum Gallorum & Luſitanorum navigia incidit: illarum vero Regionum poſſeſſionem, Regine nomine & ad uſum ejus tenuit, ubi inſignia Angliae regalia, in plumbo inſculpta ſuper pilam ligneam ceu trophaeum erexit: 13 die Auguſti ex hoc portu diſcedens conſcendit Myoparonem ſuum.anglicè The Squirrel. Sciurum dictum et uſ que ad promontorium ſeu Caput de Raſe velifieatus eſt: uti etiam ad Caput de Briton, quae inter ſe diſtant centum leucas. Inter haec duo promontoria propter brevia & ſyrtes illorum tractuum repentinam que vim tempeſtatis, non modò depreſſa eſt navis ipſius praetoria cum omnibus claſſiarijs ſuis & vectoribus, ſed etiam tota claſſis magnopere periclitata eſt, & ſeipſum aegrè ex hoc diſcrimine explicuit. 31o. die Auguſti ob annonae veſtium que penuriam, decretum eſt in Angliam redire: & rediturus quidem erat, praetervectus jam promontorium de Raſa: eodem que tempore eidem myoparoni Sciuro (aliás Squirrell) in qua Eques ipſe Humfredus vectus eſt comitem ſe adhibuit, altera navis,anglicè The golden Hund. Aurea Cerva. Haec duo navigia cùm renavigaſſent 300. leucas (plus minus) ad tractum orientalem praedicti promontorij, domum verſus, vehemens & immitis procella eum denuo invaſit: quippe maria ſurſum ad morē faſtigiatarum Pyramidum et quaſi varij venti concurrerent, aſſurgebant. Tempeſtate nondum poſita, die Lunae qui fuit nonus Septembris celox illa in quâ ipſe Humfredus ſtrennuus eques vehebatur propemodum ſubmerſa eſt: Aurea verò Cerva animadvertens quanto periculo invehebatur, ſe propius ad Sciurum admovit, fluctibus quidē rabioſis pene oppreſſam, tunc temporis verò diuino beneficio, liberatam et claſſiarijs ſive Epibatis Cervae Aurae indicia laetitiae prae ſe ferentem: ac praeſectus quidē ipſe eminentiore loco ſedens et librum in manu geſtans, vectoribus Cervae Aureae in haec verba clamitavit (A mare aeque ac a terra tantundem eſt ad caelos viae) et hoc apophthegma, ut ſpectatum Ieſu Chriſti militem decuit identidem iteravit. Sed eodem die Lunae ad horam duodecimā noctis, Sciuri (qui erat a fronte Aureae Cervae) lumina jam extincta viſa ſunt, et eodem momento celox praedicta ab oceano fuit abſorpta: nihilominus qui in Aurea Cerva vehebantur, totam noctem & deinceps ſine nulla inter miſsione proſpectabant, donec ad litttora Brittanica perveniſſent; & Cerva quidem Aurea 22. Septembris anno 1583. Falmoutham appulit.

Magnanimus iſte & intrepidus eques, ſaepè ante hanc ultimam ſuam profectionem, illuſtrem operam Regineae Majeſtati in diverſis regionibus & maximè in Germania inferiore apud Belgas impenderat.

Muſtum CJDNEYO debet BRITTANNIA ſed plus Poſteritas incu • te omnis Jerne tua

AB lud

HENRICVS SYDNEIVS.

HENRICVS SYDNEIVS, vir domi nobilis, filius haeres Guilielmi, Sydneij Equitis aurati, ex vetere illuſtri que familiâ è Ducatu Andegavenſi in Galliâ ſtemma ducens. Ipſe ſub finemregnantis Henrici octavi, ab infantiâ educaus & innutritus fuit in Aulâ Regiâ. Fuit principi Edovardo adeò in delicijs, ut eum, non modò comitem (ſeu ſocium) verū etiam thori conſortem fece •• ▪ Et quum ille praeſtantiſsimus princeps fuit in regali ſolio collocatus, ipſo tertio regni ſui anno, Equitis aurati dignitate eum decoravit & privati Cubiculi primario Cub ••• larium fecit, ablegavit que eum ad Henricum, Gallorum Regem non obſtante hoc quod hic optimis ſtudijs addictus generoſus, annum aetatis ſuae viceſimum primum non exceſſerat Qua tamen legatione cum ſua ſumma laude perfunctus eſt. Quamprimum ille ſummè pius & religioſus princeps, eſſet morti •• ā proximus, in conſortis ſui ulnis expirare voluit.

Regina Maria eum amandabat in Hiberniam, & ibi eum Theſaurarij & Iuſticiarij dignitate exornabat: ubi ſe tam honorificè geſsit, ut ab ejus Regn •• ncolis ma •• um amorem & ſummam laudē reportaret; & deince 〈◊〉 quaternis vicibus (quod eſt notatione digniſsimum 〈◊〉 factus Dominus Iuſticiarius.

Anno 1504. Regina Elizabetha illuſtris memoriae, ei honorem nobiliſsimi Georgiani ordinis aureae Periſcelidis attribuit, & non ita diu pòſt, dicta Regina, ei VValliae praefecturam commiſit: quem locum multos annos tenuit. Tribus autem diſtinctis vicibus conſtitutus fuit & miſſus cum imperio proregis in Hiberniam, ac nonne hoc eſt commemorabile? In Hibernia autem inſtauravit et refecit Caſtellum Dublinenſe, et in eo commodum hoſpitium Gubernatori praeparauit, ad quem uſum, in hodiernum uſ que diem deſtinatum eſt. Extruxit etiam commoda ſpatia et receptacula (ſive Tablina) in quibus originum Hibernicarum, & antiquitatum monumenta codiceſ que aſſervarentur, ſed anteactis tēporibus harum rerum cura ſtudium que jacuit. Ille complures pontes, & nonnulla oppida in Provinc▪ js Vltonienſi & Conacienſi aed▪ ficavit, reparavit, communivit, idem que in alijs locis factitavit. Hibernica Statuta, nunquam prius publicata, typis committi & excudi curavit. In animo habuit Academiam in Hibernia ad doctrinae propagationem fundaſſe, & procul dubio fundaſſet, niſi à morte praereptus & praeventus fuiſfet. Caſtellum Ludlovvenſe in vvalliae limitibus non ſine magnis ſumptibus redintegravit, ibi que , propterea quòd praeſes eſſet, habitavit. Multa alia commemorabila geſsit in Hibernia, & in limitibus vvalliae Saepiuſcule legatus eſt, & miſſus cum mandatis, in Galliam & Scotiam, imo quando que (quod non eſt ingrato ſilentio involvendum) bis in uno anno.

Illius nobilia facinora, illuſtres occupationes, et mores ſpectatiſsimi, quae deſcriptionis compendium non patietur me in praeſentia enumerare, extant in poſteriore volumne Chronicorum Holinſchedenſium, excuſorum anno 1587. ad quem librum ego lectorem remitto.

Fuit tam praeclarè et heroicè animatus et tam in ſermone affabilis, ut mirabile ſit quantopere in animos omnium ubicun que verſaretur, influxerit, et favorem eorum ſibi conciliarit. Quod ad perſonae ſuae laudem attinet, ille (quemadmodum eundem chronographum autorē habemus in juventute ſua, adeo ipſo corporis filo et habitu ſpectabilis, tam ſingulari faciei pulch • itudine, et vultu amabili commendatus fuit, ut ſolus Aulae typus, et imitationis exemplar exiſtimaretur: Et haec, non tam naturae qùam gratiae dona, etiam in ipſa ſenectute ipſum comitata ſunt. Caeterùm, quod eſt inſtar omnium, imò quod ſupra omnia eſt, ille ſolidè et ex animo, Euangehum Chriſti eſt amplexatus, et in totius vitae ſuae curriculo uſ que ad extremum halitum, illud ardenti zelo profeſſus eſt, ut luculentius apparet in quadam Tractatiuncula, quam ipſ • conſcripſit inſcripſit que Pia ad filium ſuum Philippum Sijdnejum Epiſtola, Anglicè impreſſam. Ille in uxorem duxit nobilem & ſpectat ſsimam divam Mariam, filiam natu maximam clariſsimi Principis Iohannis Dudle Ducis Northumbrienſis (& ſororem duorum honoratiſsimorum Comitum VVarvvicenſis & Leiceſtrenſis) ex hâc autem uxore multiplicem & nobilem progeniem habuit. Aegrotavit (ut putabatur) ex frigidâ Paralyſi, VVigorniae ibi que naturae ſuum debitum ultimū perſolvit, & religioſe animam ſuam in manus Chriſti 〈 in non-Latin alphabet 〉 Servatoris ſui commendavit, anno Domini 1586. quùm annum aetatis ſuae quinquageſimum ſeptimū ageret. Corpus ejus fuit tranſlatum Wigorniâ. Penſhurſtum id Cantio, ubi cum anteceſſoribus ſuis honorofice ſepultus eſt, & ſpectabili monumento dormit. Poſt tres menſes ab obitu hujus herois, optima heroina, ejus uxor piè in Domino obdormivit, & ſub eodem Monumento, cum marito, terrae mandata eſt.

Carmen Apelle dedit, belli Mars contolit artes Sed iuueni Vitam Mors rapit ante diem

PHILIPPVS SYDNEIVS.

PHILIPPVS SYDNEIVS, Honoratiſsimi Equitis Aurati aureae que Periſcelidis Henrici Sydneij filus primogenitus & haeres. Paternarum Virtutum et honorum avidus, ut ita dicam, & rapax fuit. Quas dotes in tenella aetate aſſecutus eſt exercuit que , adeo ut Imperatrix noſtra Eliſabetha, b. m. eum Equitem Auratum fecerit, nec immeriò, nam fuit verè aureus. Primam aetatem agens in Aula Regia, maximam partem educatus eſt, & propter elegantiſsimos compoſitiſsimoſ que mores, Illuſtriſsimus Aulicus evaſi • nulli aequalium ſecundus; & interea temporis illam ing • nioſ • ſsimam omnibuſ que admirabilem Arcadiam ſuam concepit et edidit. Et hic me a propoſito meo minimè aberraturum exiſtimo, ſi vobis ante oculos propoſuero, quid noſter peracutus Epigramma • ſtes de eo & ejus Arcadia conſcripſerit,

de eo. QƲod ſit ab antiquo tantùm cantatus Homero, Felicem Macedo Rex vocat Aeacidem. O me infelicem! quia tu Divine Philippe, Felix carminibus non potes eſse meis. Qui ſcribenda facit, ſcribitve legenda beatus Ille, beatior es tu, quod utrum que facis. Digna legi ſcribis, facis & digniſsima ſcribi: Scripta probant doctum, te, tua facta, probum. de ipſius Arcadia. IPſe tuam moriens (ſed conjuge teſte) jubebas Arcadiam ſaevis ignibus eſse cibum. Si meruit mortem, quia flammam accendit amoris; Mergi, non uri de buit iſte liber. In librum quaecun que cadat ſententia: nullâ Debuit ingenium morte perire tuum.

Anno aetatis ſuae xxio. (quemadmodum pater ejus id aetatis fuit Regijs negotijs deſtinatus) Legatione miſſus eſt a Regina ad potentiſsimum Caeſarem, Viennae in Auſtria. Neque in Curiali vita ſolum acquievit & amoeniſsimis Arcadiae paſcuis ſe oblectavit, ſed etiam ejus generoſus et excelſus ſpiritus in bello militiaque (ad quā adeo propendebat) quid poſſet, tentare voluit, fuit que tam Marte qua Muſis nobilitatus, inde ſactum eſt ut hic Heros, propter eruditionem, pietatem et militares laudes poſsit inter maximè rara hujus temporis aetatiſ que exempla numer ••• . Hac de cauſa ferenſsima Regina Elizabetha, eu •• ſuo Cautionario ſeu fiduciario O • pido Ʋliſſingae & Caſtello de Rammekens in Zelandia honorificè praefecit. Sed (proh dolor) in primo aetatis vere & flore, immatura mors eum vita orbavit. Quippe, in quodam praelio prope Zuiphaniam in Geldria xxijo. Septembris, anno 1586. ictu Bombardico femur vulneratus, inſanabilem plagam accepit.

Omnia quae in ejus laudem ſ • r ibo parum ſunt, tamen ſi demortui Sydneij decus et famam minus divulgarem vitio mihi verti poſſet, quum ipſe non poſsim non confiteri, quin nobiliſsimo Sydnejorum ſuperſtitem n • mi • i multis ſim nominibus addictiſsimus at que obligatiſsimus.

Diem ſuum obijt xxiiijo. die poſt illud mortiferum vulnus acceptum Arnhemiae Geldrorum. Corpus ejus reportitū in Angliam, cum majoribus ſuis inhumatum eſt, at funus et exequiae perhonorifice ſumma que ſolemnitate, tanto Heroe digna concelebratae fuerunt in Eccleſia Divo Paulo ſacra Londini, xvo. Februarij Anno eodem.

IN OBITVM PHILIPPI SYDNEII, duorum fratrum (tunc) ſuperſtitem, Roberti militis (nunc Vicecom • ti • Liſle) & Thomae Armigeri (jam defuncti) EPICEDIVM. SJs quo que carminibus noſtris celebratior Heros, Hac te parte ſequi, qua licet, ecce, juvat. Sanguine fraterno conjunxi viximus una. Viximus, aut frustra vivitur ulterius. Fata viam lethi inveniunt, ubi ſemper acerbum Imperium Martis, eſt quoque Mortis idem. At raperent nos treis, ſinerent, vel vivere nos treis. Quàm grave conjunctos diſsociare, fuit?

NAVIS, QVA ILLVSTRISSIMI Sydneij Corpus Vliſsinga Londinum advehebatur, de ſuo atro apparatu & Nobilitate Vecturae. CƲRatra ſim quaeris? SYDNEII ad ſydera r • pti, En veho per tumidas nobile corp • s 〈◊〉 . Parcite jam fluctus, adverſi parcite venti? Nobilius corpus num tulit ulla ratis?

Noſter Poeta eum hoc ſubſcripto decoravit,

VITA SEV EPITAPHIVM PHIlippi Syndeij, ad ejuſdem fratrem honoratiſſimum Robertum Vicecomitem Liſle, &c. QƲi dignos ipſi vitâ ſcripſere libellos, Jllorum vitam ſcribere non opus eſt. Sydneij, in tumulo eſt, corpus non vita; Philippi Producit vitam gloria longa, brevem.

Illuſtriſsimus hic Eques Philippus Philippi Mornaei Pleſsiaci de veritate Religionis Chriſtianae librum, in vernaculam Linguam vertit.

Jngemo • afer arfe potens▪ magnusque fau • re Principis incertam liquit po • I fu • er • famam

P •

Sereniſsimus IACOBVS VI. Scotorum Rex, (nunc noſter Monarcha Magnae Britanniae) eum tali Epitaphio heroico parentavit.

UIdit vt extinctum nuper Cytherea Philippum, Fleuit & hunc Martem credidit eſſe ſuum, Abripuit digitis gemmas, collo que monile, Marti iterum nunquam ſeu placitura foret: Mortuus humana qui luſit imagine Divam, Quid faceret iam ſi viveret Ille rogo?

ROBBERTVS DVDLEIVS.

ROBBERTVS DVDLEIVS, ſilius illuſt, iſſimi Principis Joannis Ducis Northumbrienſis, hunc primò ſeren • ſsima Regina Elizabetha b. m. creavit Comitem Leiceſtrienſem, Baronem de Denbigh, anno 1564. et paulo pòſt fecit illum Equitem auratum ſecundū honoratiſsimum Ordinē Sancti Georgij, idem a Chriſtianiſsmo Rege ſignitus eſt Eques juxtà Ordinem Sancti Michaêlis; Deinde factus eſt Reginalium Equorum Magiſter; Summus Regiae familiae Praefectus ſeu Oeconomus, & unus ex intimis Conſiliarijs Reginae: et tantopere gratia & favore Principis floruit, ut eum tot honoribus cumulaverit quot ſuſtinendis homo ſubditus pareſſe poſſet: adeo ut, omnes eum tanquam Regulum honorarent, colerent, diligerent, timerent. Et utcun que aliquorum hominum linguis & calamis fuerit laeſus & infamatus, etiamnum que laedatur & infametur, tamen pro explorato ſcio, illum non ſolùm fuiſſe in procuratione Reipub: egregium ſubditum, & Conciliarium prudē tiſsimum, ſed etiam potentem Euangelij fautorem & ferventiſsimum ejuſdem Profeſſorem: qui et nobiliſsimae Academiae Oxonienſis Cancellarius factus fuit.

Poſtquam per multos annos in Aula, gratia, autoritate & favore valulerit, tandem Regina illuſtriſsima eum in Belgium tranſmiſit anno 1585. ubi foederatarum Provinciarum factus eſt Praeſes, quam Provinciam ad biennium exercuit, ſed a Regina accerſitus revocatuſ que , Regina jubente, Copijs ejus navalibus adverſus Claſſem Hiſpanicam, anno 1588. praefuit.

Fuit aſpectu venuſtus, ſtaturâ rectâ & procerâ, facie dignitatis Majeſtatiſ que plenâ, prout haec effigies vivè demonſtrat. Fuit que in vitae conſuetudine comis & amabilis.

Quamquam que famoſiſsimus noſter 〈 in non-Latin alphabet 〉 in ſuis uſ que adeo affectatis operibus pronuntiat, illum nulla bona opera nec quicquam memorabile praeter ſolam magnitudinē poſt ſe reliquiſſe, aut poſteris commendaſſe, tamē certò ſcio, et quis neſcit, eum nobile Gerontocomium, in oppido Warwico extruxiſſe, ſtipendiò que dotaſſe. Inibi multi pauperes utriuſ que ſexus aluntur et catechizantur: Hoc opus certe ad Numinis Omnipotentis gloriam tendit, eſt que inſignis charitatis documentum: Et haec ſcripſiſſe placuit, quò aculeatum dentati Scriptoris calamum, ſi non colliderem tamen retunderem: ſed ſi jam in vivis eſſet Comes, procul dubio, ejus gratiam aſſentando perinde aucuparetur, ac multorum Magnatum, ejus vivorum Moecenatum, blanditijs captat, at que perinde ac jam praeſtantiſsimo Heroi defuncto obloquitur. Quod ad me attinet, in Schola Chriſti hoc chriſtianum et charitatis plenum axioma didici, non luctandum cum larvis, nec male loquendum de mortuis, qui placidè in domino obdormiunt.

Ad Kenelworthenſem Arcem ſuam profecturus, in via morbum contraxit, et ſpiritum Deo reddidit in Cornburienſis Vivarij diverſorio in Comitatu Oxoniae, anno 1588. Corpus ejus ſepultum jacet, in Templo D. Mariae VVarvvicenſi, et ibi religione et virtuibus praecellentiſſima Comitiſsa Leiceſtrenſis, ejus quondam uxor, pulcherrimum Monumentum ei nuper conſtruxit: Et h • bet hanc Inſcriptionem ſuperinpoſitam;

DEO VIVENTIVM. S.

SPE CERTA RESƲRGENDI in Christo, Hic ſitus eſt illustriſsimus Robertus Dudleius (loannis Ducis Northum briae, Comitis Warwici, Ʋicecomitis Jnſulae, &c. filius quintus) Comes Leiceſtriae, Baro Denbighiae Ordinis tam Sancti Georgij quam Sancti Michaelis Eques Auratus: Reginae Elizabethae (apud quam ſingulari gratia florebat) Hippocomus, Regiae Aulae ſubinde Seneſchallus, ab intimis Conſilijs: Forestarum, Chacearum, Parcorum &c. citra Trentum, Summus Juſticiarius: Exercitus Angliae, a dicta Regina Elizabetha miſsus in Belgio ab anno 1585. ad annum 1587. Locum-tenes, & Capitaneus Generalis Provinciarum Confoederatarum, ibidem Gubernator Generalis & Praefectus: Regni que Angliae Locum-tenens, contra Philippū ſecundum Hiſpanum numeroſa claſse & exercitu Angliam 1588. invadentem: Animam Deo Servatori reddidit, anno ſalutis 1588. die 4. Septembris:

Optimo & chariſsimo marito maeſtiſsima uxor Letitia Franciſci Knollis Ordinis Sancti Georgij Equitis Aurati & Reginae Theſaurarij Filia, amoris & conjugalis fidei ergo Poſuit.

Dux belli AMBROSJVS nulli pietate ſecundus Vt iuual innocos ſic armis territat hostes

AMBROSIVS DVDLEIVS.

AMBROSIVS DVDLEIVS, unus ex filijs natu maximis inclyti Principis Ioannis Ducis Northumbrienſis, Regina Elizabetha b. m. primò eum in ſecundo anno Regni ſui Tormentorum ſive Machinarū Bellicarum Praefectum conſtituit. In quarto anno Regni ſui Baronem Inſulae ſive Liſle & Comitem VVarvvicenſem eum creavit: et in eodem anno ille cum magno Exercitu miſſus eſt a Regina in Normanniam Gallorum, & ejuſdem exercitus fuit conſtitutus Archiſtrategus & Imperator, ubi paulo poſt ejus appulſum ad Novum-Portum contra Gallos ſeipſum tam prudentem, animoſum at que ſtrenuum praebuit, ut nimis foret prolixum & plane extra ſcopum meum rem geſtam exponere. Nihilominus ibi (proh dolor) miles quidē Gallicus ſordidiſsimus ejus femur glande ſeu globo inſidioſè tranſfixit: tamē Deo juvante, ex illo vulnere convaluit & in Angliam redijt: deinde Regina optima eum aureae Periſcelidis ordinis Georgiani honoratiſsimi inſignivit inſigijs. Anno Domini 1569. & xiio. Regni ſui, illum (una cum Heroe Edovardo Clintone Angliae Archithalaſſo) cum Copijs adverſus Perduelles in boreali Regni parte, putà Northumbriae VVeſtmoriae que Comites miſit: & in hoc militari munere ſe tam ſapienter & ſtrenuè geſsit, ut iſtos duos rebelles-Comites fugere & aufugere in Scotiam compulerit.

Mihi ergo licet de hoc ſplendiſsimo Comite verè dicere, eum fuiſſe virum prudentem, ſolertem, politicum, bellicoſum & praeſtantiam animi in praelijs oſtendiſſe: ei que Poetae verba recta accommodare licet:

Res magnae non abſ que gravi diſcrimine fiant, Jn dubijs prodeſt generoſa audacia rebus:

In decimo tertio anno Regni Elizabethae, Illa ei dedit honorabilem Dignitatem primarij Promi Angliae, & poſtremò unum ex intimis Conſiliarijs fecit.

Ille, quamdiu vixit, Chriſti Euangelium ſincerè amplexus & profeſſus eſt: fuit que verae Religionis Zelotis & profeſſorum Euangelicorum Patronus exoptatiſsimus: & fuit alijs nominibus tam bonus vit, ut boni Comitis VVarvvicenſis denominationem ſortitus fuerit, etiamnum que ſortiatur: Enimvero, fuit ſemper beneficus, munificus, valde que liberalis; & notabilem exercuit Charitatem erga egenos Chriſti famulos: quippe, annua ſtipendia multis pauperibus Verbi Divini Miniſtris anumerari fecit, propter eorum Zelum et induſtrias Conciones: et varijs ejus modi Charitatis Officijs functus eſt.

Domum magnificā planè et dignitatis plenam in Hartfordienſi agro aedificavit, et NIN ſive NORTHAVV vulgo Northall appellavit (Ea eſt hodiè ſedes honoratiſsimi Herois Franciſci Domini Ruſſelli:)

Ille ſenectute confectus diem ſuum obijt ſine prole, Londini, in Aedibus Bedfordienſis, Anno Chriſti 1589. Corpus ejus cum multis ſolennitatibus et pompis funebribus honorificè ſepultum fuit in Templo VVarvvicenſi D. Mariae ſacro, ibi que jacet, ſub pulcherrimo Monumento, eum Majoribus ſuis, et propè ad Robertum Comitem Leiceſtrenſem ejus fratrem.

Omnia tempus habent.

Te Franciſce Chic Cha •• iam cum deſeris exul. Dectere Chrē mēritis Chroemia cigna capis

FRANCISCVS WALSINGHAMVS,

FRANCISCVS VVALSINGHAMVS, ortus familia multis ſeculis illuſtri, claritatem generis nobilitate, ingenij praeſtantibuſ que animi dotibus ſuperavit. Puer, ingenuè domi educ ••• 〈◊〉 ••• is moribus artibuſque opti ••• 〈…〉 Adoleſcens, peregrina •• in ex •••• 〈◊〉 •• giones, caru ••• 〈◊〉 ••• ituta, Linguas, Po ••• am, a •••• 〈◊〉 ſcientiam 〈◊〉 • ublicae uſum didicit; luven ••• •••••• m Maria reg •• 〈◊〉 ••• ijt voluntarium Religi ••• •••• o. Sereniſsimae 〈…〉 • lizabethae, b. m. matur • 〈…〉 Orator fuit 〈…〉 ••••• m, turbulentiſsimo 〈…〉 •• nnis compluri ••• •••• rſum, bis in Galliam, ſe ••• 〈…〉 •• iam, ſemel in Be •••• ••• p • r graviſſimis Prin •••• 〈◊〉 ••• tijs Legatione fu •••• • i que annis ſedecim ab ••• 〈◊〉 Conſilijs & ſecretis 〈…〉 • riennium Cancellar ••• ••• catus Lancaſtriae. Qu •• 〈◊〉 •• umeribus, tanta cum •••• entia, abſtinentia, muni •••• tia, moderatione, piet ••• , induſtria & ſolicitu • line verſatus eſt; ut a multis periculis Patriam liberarit, • ervarit Rempublicā, confirmarit, Pacem, juvare cunctos ſtuduerit, imprimis quos doctrina aut bellica virtus commendaret, ſeipſum deni que neglexerit, quo prodeſſet alijs, eoſ que valetudinis & facultatum ſuarum diſpēdio ſublevaret: Coelo que aſſumptus fuit vio. Aprilis, anno D•i. 1590. Sepultus jacet in Eccleſia Cathedrali Sancti Pauli London:

EPIGRAMMA, Vicè Epithaphij VValſinghami; SJc reticenda domi fido ſecreta recondis Pectore, ſic diſcis diſcutienda foris: Ʋt tua ſitnè fides dubitem, an prudentia major. Ʋirtute indubiò hac, magnus utra que vir es.

Nephuni proles qui magni Martis a •••••• GRENVILIVS patrias ſanguine tinxit aquas

RICHARDVS GRENVIL.

RICHARDVS GRENVIL, Eques auratus, Occidentalis Anglus, Devonienſis.

Anno Redemptionis noſtrae 1585. praeclarus hic miles & Navarchus, cum claſſe 7. navium Plimmutha ſolvens, ſub auſpicijs Gualtheri Raleigh equeſtris ordinis viri, Ʋirgineam verſus vela fecit. Menſe autem Majo, ipſe cum claſsiarijs ſuis anchoris in ſinu de Muſkito jactis, terram intra Inſulam Sancti Ioannis conſcencit. Vbi prope littus ipſum propugnacula & monumenta caeperant ponere: ibidem etiam novum myoparonem conſtruxerunt; quo perfecto noſter iſte Thalaſsiarcha, ulterius in mediterraneas regionis illius partes progreſſus eſt: ſed deprenſo Hiſpani cujuſdam perjurio, qui promiſerat ſeſe annonam illi & commeatum de integro ſuppeditaturum, omnes quae undi que erant ſylvas conbuſsit, & cùm ad propugnaculum jam dictum redijſſet, illud etiam igne abſumſit. Tum verò cùm omnes ad unum ſe ad naves recepiſſent, praefectus ab Inſula Sti Iohannis ſolvens vela fecit: et ſubſequente nocte, duas naves onerarias ſive phaſelos Hiſpanorum cepit: quarum una mercibus ſatis opimis onuſta, vectoreſ que habuit: nonnullos magni nominis Hiſpanos: Quos grandi ſatis pretio redemtos in Sti Johannis Jnſulam expoſuit. Ac deinceps in altum velis paſsis provectus, circa Iunij menſis initium appulit, jactiſ que anchoris ad Jſabellam in Hiſpaniola inſula ſtetit. Iſabellae praeſes cū paucis alijs Hiſpanis, ad littus deſcendit, & colloquium cū praefecto noſtro petijt. Quem quidem Anglorum ſpecioſa comitatum caterva jam terrā tenētem Praeſes ſatis comiter excepit. Poſt aliquot verò verba ultrò citro que habita, Praefectus noſter convivium ipſi ſuiſ que comitibus faciendū curavit. Et repentè convivū illud in duobus arboretis topiario opere viridantibus frondibus exſtructis opipare magnificè que ab Anglis ornatum inſtructum que fuit: ferculàque omnia in vaſis argenteis appoſita. Quo quidem iam peracto, Hiſpani ut parem gratiam referrent, magnum candidorum taurorum armentum de montibus deducendum mandarunt, ſinguliſque noſtrorum capitaneis & generoſis ſingulos equos inſtauratos: et ſelectos ex illo numero deſignarunt tres tauros, quos more ſuo patrio agitarent & venarentur. Ac ludicrum ſanè illud ſatis gratum et jucundum illis fuit: et tandem tres illi tauri ad unum omnes necati ſunt. Tum poſt varia hinc inde munera honoraria lautiàque data acceptàque multaſque merces ex utraque parte permutatas, honorificis verbis inſignem benevolentiam & amicitiam prae ſe ferentibus, Hiſpanis valedixerunt: qui noſtros proculdubiò tam benignè exceperāt, non aliam ob cauſam, quàm quod ſibi ab Anglis metuerent, quos ita validos conſpexerunt.

Tum Thalaſsiarcha noſter cum comitatu ſuo praeter Inſulas Caicos Guagneuma & Sygateo navibus vectus, ad continentem Floridae delatus eſt, ubi per luſtratis exploratiſ que pluribus & praecipuis illius regionis locis, videlicet, Woconoma, Poymocha, Secota, &c. et illic ultra menſem commoratus, Auguſto menſe naves folvit, & Angliam verſus vela fecit, intraque unius hebdommadis ſpatium Hiſpanicam navem opulentis mercibus onuſtam trecentorum doliorum capacem, cepit. In Octobri cum hac praeda progreſſus, ad Plimmutham appulit, relicta poſt ſe in Ʋirginia majore ſociorum ſuorum parte ſub ductu Capitanei Radulphi Lane illius coloniae praeſidis.

Postrema Expeditio.

Vt plures variaſque hujus praeclari Militis & Navarchi expeditiones reſque geſtas omittam, Anno 1591. cum in una Reginea navi, quaeAnglic • The Revenge. Ʋltio dicebatur Subthalaſsiarcha eſſet, & caſu quodam a reliqua Anglica claſſe relictus, juxta Inſulas Açores ſubſiſteret, ab ingenti claſſe Hiſpanica quinquaginta trium ſc. navium oppugnatus eſt, in qua Magnus ille San-Philippus mille quingentorum doliorum capax Praetoria navis erat. Et unica cum ei eſſet Anglica navicula, praeſenti conſtanti que animo fortiter ſtrenue que adverſus quinquaginta tres naves rem geſsit: nonnullas tamen earū in pugna perforavit demerſit que : Tandem verò, aliquot ſuorum claſsiariorum amiſsis, ipſe que graviter vulneratus, cùm eſſet, authores illi fuerunt & Capitaneus & Nauclerus, ut ſe Hiſpanis dederent: quod eorum conſilium dedignatus irridens que prorſus repudiavit, dicenſ que ſe vel decies mortem potius oppetiturum, quàm ſemel Patriae, Reginae ſuae, et ſibi ipſi dedecus conflaturū, inſultus quindecem magnarum navium ſigillatim eum oppugnantiū, ſuſtinuit. Poſtremò, cùm jam quicquid in navi ſua pulveris tormentarij erat abſumptum eſſet, omnibus ſuis haſtis lanceiſ que diffractis, quadraginta ſuorum militum fortiſsimorum interfectis, et nonaginta alijs vel aegrotis vel graviter vulneratis, malis ad unū omnibus taeteriſ que armamē tis in mare e navi diſcuſsis, diſciſsis, laceratiſ que cùm jam nihil ſpei, opis et auxilij vel virorū vel armorum reliquum eſſet, poſt que hoc unicū navigiū per quindecim horas cum tam ingenti valida que claſſe dimicaſſet, fortiſsimus tamen hic Miles conſtanti animo in ſententia, nequaquam ſeſe dedendi perſtitit: Sed multis acceptis vulneribus, jam infirmus et debilitatus, cùm nulla ſpes eſſet vel curationis vel vitae, in vitus in praetoriam Hiſpanorū navem deportatus eſſet: Quo quidē motu et agitatione corporis in lipothymiā incidit: poſt que verò reſpiraſſet, ipſe Praefectus claſsis Hiſpanicae ſatis comiter et honorificè eum tractavit, ſuis ipſius Hiſpanis Chirurgis curandum mandavit, et quaecun que ad ſanitatem recuperandam facerent ſuppeditavit: Sed omnia, proh dolor, in caſſum: nam intra biduum ſentiens mortem inſtare, in hanc ſententiā (uti Ioh: Hu: Lijnschoten retulit) Hiſpanorū idiomate verba fecit. Hic ego Richardus Grenvil, alacri & quieto animo morior, cum ut verum fidelem que decuit militem, vitae meae curſum peregerim, ut qui pro mea Patria, Regina, religione & Honore depugnaverim. Quibus nominibus ex hoc corpore cum ſummo gaudio alacriter excedit anima mea, aeternam que poſt ſe memoriam & famam ſtrenui fidi que militis relinquet qui ſuo munere pro ſui officij ratione defunctus eſt. At que ita nullum prae ſe ferens aeſtantibus triſtitiae vel maeroris ſignum, 3o, demum die expiravit,

Ignauo • Fortuna fugit tu fromtus in • os • es Pergis, et impauidus pranda ditaris opima •

THOMAS CANDISCH,

THOMAS CANDISCH, Armiger, in Agro Suffolcienſi natus, Rei Nauticae expertiſſimus.

Hic vir vere nobilis & de patria ſua praeclarè meritu •• Thomas Candiſch anno 1585, na •••• de ſu ••• na •• in qua ipſe Praefectus, cum, Rich ••• Grevillo equ • te •••• to vectus, navigatis, ſuſcept •• in Ʋirginiam: & 〈◊〉 Canarijs praeternavigatis, pervenitad Inſulas Do •••• , Hiſpaniolae, & Sti. Joh •• nis, de Puerto Rico, Luc •••• & Floridam, in occiduis I • dijs. Proinde ita erectu •• 〈◊〉 •• a • us & ad navales resg •• endas confirmatus, ſtam •••• d • u ſuo, profectione • •• ſtituit in mare Auſtrade, t •• deinceps totius terrae a •••••• ei • e • meundo obiret. Quam Provinciam faeliciter (ficut mox docebimus •• onfecit.

Octavo enim die Iulij 1586 tribus navibus & phaſelis puta,Anglid The Deſire * The content * The Hugh Gaſtant Defiderio, Placentia & Hugone eleganti ijſdemque, Epibatis •• ntum viginti quin que inſtructis, e portu Plimmouthae ſolvit, quinto que die Auguſti Forteventuram inſulam delatus eſt, ad Caput Blancū, & ad litus Guineae, ad Sierram Leonam, ubi multa Maurorum nigrorum oppida in oris & finibus ſita flammis abſumpſit: Triceſimo die Auguſti ultra lineam Aequinoctialem provectus, tranſmiſſo Oceano pervenit ad tractum Braſiliae, cujus oram praeterlegens, Inſulam Sti: Sebaſtiani attigit, inde ad portū Deſiderij progreſſus, ſexto die Ianuarij anguſtias freti Magellanici intravit. 23o. Februarij, mare Auſtrale imgreſſus, & ſecundum litus Chili celeri curſu ad Inſulas uſ que Lamochae & de Sta. Maria contendit: ubi ſuos in terram expoſuit, & ibi ſalubribus cibis & fructibus ſeſe refecerunt: 28o. die in latitudine 33. graduum nave vectus, terrae motum ſenſit: ſinum Quinterae ſubijt: longo que curſu litora ſublegens, naves in portum Marmoranū ſubduxit; ubi navem magnam et quatuor liburnicas ſeu phaſelos repperit: navis verò ipſius (ContentaPlacentia) in ſtationem ſe recepit, at que hic magna vis, ad 300. dolia vinorum Castilienſium ſeu Hiſpanienſium, in lintres ſcaphaſ que ſubducta, ab aeſtu & arenis abſorpta eſt. Hinc velis factis ad oppidum Aricam pervenie, & illino per totam noctē in altum provectus, cepit liburnicam Quinteranam, quae L • n • m verſus ferebatur, ut Proregem de Candishi adventu, centiorem faceret 6o. Maij duos phaſelos commeatu et mercibus onuſtos potitus eſt: deinde ſinum ſive ſtationem de Parto ſubijt: oppidum ipſum & quin que naves incendit▪ 12o. die Iunij lineam Aequinoctraſem tranſcendit Boream verſus, ubi etiam poſt triduum, tres naves quidem caepit, ſed eas non ita opulentas: 28. oppidū Aquatulco attigit, quod ſtatim concremavit: illinc ad maxime Auſtrale Promontorum Inſulae Caliphorniae delatus huc illuc fluitando accesſit & recesſit, uſ que ad quartum diem Octobris, & ibi pulcherrimam navem, cui nomen fuit Sta Anna Magna, ſeptingentorum doliorum capacem a Philippinis redeuntem conſpexit: qua captâ, naves de ſuis binas, quadraginta dolijs praecipuarum mercium oneravit: reliquas verò merces & navem ipſam incendit, quae ſi aſſervatae eſſent, quamplurimos ditare potuiſſent: ab Inſula Caliphorniae curſum ad Ladronas Inſulas inflexit, & inde ad Philippinas, Tadaiam, Manillā, Capullam profectus eſt; et ad Inſulas Molluccas progreſſus, Mindano, Cebelem, et Borneo praetervectus, viceſsimo octavo die fretum Iavae tam majoris quam minoris penetravit: 16o. Martij, e Iava majore paſsis velis ad Caput Bonae ſpei devenit: 7o. Iunij ad Inſulam de Sta. Helena delatus, ibi ſeipſum refecit: viceſimo Iunij ex iſta Inſula excedens reditum in Angliam meditatus: Quarto Iulij 1588. lineam aequinoctialē ſuperavit, viceſimo quarto menſis Auguſti. 6. Inſulas Acores praetergreſſus deinceps ad Cherſoneſum ſive promontorium occiduum Lizard dictum pervenit. nono Septembris 1588. longa itineratione feliciter confecta, praeclarus hic et fortisſimus Navarchus ad Plimmoutham applicuit.

Secunda Profectio.

Anno 1591. magnanimus hic et generoſus vir a Plimmoutha expeditionem iterum in Oceanum Auſtralem agitavit; infrà dictarum navium nempe Myoparonis ſive Galionae Leceſtriae, Capreae Deſiderij, & duarum Celocium praefectus: ubi poſt multos navigando exantlatos labores, duo oppida in litore Braſilienſi caepit. Poſtea, longo & directo curſu meridiem verſus inſtituto, ad fretum Magellanicum contendit, ſed illud ſubiturus & ventis adverſis praecluſusn, eceſſe habuit ſecundum tractum Braſilienſem renavigare: et Angliam repetere deſtinans, in ipſo reditu vitam cùm morte commutavit: corpus autem ejus in Oceano ſepultum eſt.

EPITAPHIVM Candiſij. Sorte tua poteris ſi tu vixiſſe ſecunda Contentus, nulli ſors magis aequa fuit. Fortunam tendando iterum, fortuna ſecundò Noluit inconſtans eſſe ſecunda tibi. Te celebrem Fortuna magis clarere volebat: Nan que bona clares ſorte, mala que ſimul.

CARLELUM Gollus CARLELUM Sar •• ta, Lau •• t Virtatesgue huius Belgica terra •• obat

CRISTOPHERVS CARLEIL.

CHRISTOPHORVS CARLEIL Occidentalis Anglus in Cornubia natus, Rei nauticae ac Bellicae peritus: Armiger, Anno 1572. aetatis ſuae viceſimo ſecundo in militiam proficiſci cupiit, partim quod ea vivendi ratio omnium aliarum profeſsionū nobiliſsima videretur, & partim quod crederet ſe nullo alio modo potuiſſe tam illuſtrem & neceſſariam operam patriae ſuae praeſtare; praeſertim quum illius temporis veterani & exercitati milites ad tantam paucitatem fuiſſent redacti: Proinde anno praedicto, ad Flishingam tranſmiſſo mare, in obſidione Metelliburgica ſtipendia meruit, quandiu praelia navalia durarent. Boiſottus verò Principis Auraici Thalaſsiarcha, hunc tam charum habuit, ut nihil in ſenatu & conſilio agitatum, executioni, niſi ipſo certiore facto et ejus ſententia priùs pe •• ta mandaretur.

Anno redemptionis 1572. navem unam & myoparonem de ſuo habens, petijt Rupellam 〈◊〉 • endia faceret ſub Condaeo Principe, qui tum Barvvaiae a Gallorum Rege obſeſsae, ſuppetias laturus erat: Princeps autem ille Condaeus in propria perſona adverſus Regiam claſſem rem geſtaturus, ei Anglicas naves Anglicis nautis et Gallicis militibus inſtructas, credidit et commiſit.

Hac Provincia defunctus, redijt ad oppidum Stenwijck, ab Hiſpanica corona cinctum, opem eidem allaturus. Qui etiam inſignis rei gerendae cauſâ, ad propugnaculum de Swart Sluis, Anglicae Cohorti praeficiebatur: unde dum inſtructo agmine ad exercitum contendereret, bis mille pedites & ſexcentos equites in itinere adortus, hoſtes fudit fugavit que octingentis eorum militibus caeſis & amiſsis. Et quandoquidem Principis illius caſtra ex variarum nationum hominibus tunc conflata eſſent, unde plurimae turbae & incommoda exorta ſunt, eò quod plures uno praefecti primarij non adeſſent qui imperarent, idcinco Tritinni militum in unum coacti, Carleilum unanimi conſenſu praefectum Caſtorum et Copiarum conſtituerunt: ad quam quidem dignitatem dici poteſt quod licitis et honeſtis rationibus evectus eſt. Carleilus Stenwik tandem obſidione liberato, ex Antuerpia in Angliam regreſſurus, a Principe & ordinibus confoederatis accerſitus Caſtrenſibus Copijs iterum praepoſitus eſt: ut in aciem continuò proditurus, complurium Gentium unà Caſtrametantium praefecturam in ſe reciperet, uſ que dum Iohannes Norriſius eques auratus & Imperator ſcientiſsimus ſibi adjungeretur.

Anno Domini 1582. ſummus Moſcoviticae claſsis praefectus deſignatus eſt: quod Rex Daniae tributum ſe vecturae comeatuſ que nomine impoſiturum eſſe minabatur. Quae claſsis Regis Danici navibus occurrit: animadvertentes verò quam parum ipſas moraretur, eam abſ que tantilla inſecutione incolumena abire permiſerunt. Et cum attigiſſet oppidum Sti.Nicolas in Moſcovia, ibi Legatus ab Imperatore Ruſ ••• miſſus, cum mandato in Angliam eundi, eum praeſtolaba •• r: qui ſe praedicti, Praefecti ſive Thalaſsiarchae regimini committens, ab eo ad Reginam (Eliſabetham b. m.) deductus eſt. Anno 1584. Iohannes Perrot Prorex Hiberniae ejus fidei Praeſidium Colrainenſe, Regioneſ que de Route cuſtodiendas, adverſus Hiberno-Scotos, inde exterminatos commendavit: in cujus provinciae adminiſtratione, Proregi & Senatui Hibernico cumulatè ſatiſfecit.

Anno 1585. ab honoratiſsimis Dominis Reginéae majeſtati a conſilijs ex Hibernia evocatus, ut Franciſcum Drakum equitem celeberrimum comitatus, copijs terreſtribus in expeditione illa Indicâ praeficeretur: in qua, oppida de Sto. Iago, Sto. Domingo, Cartagena & Sto. Auguſtino capta ſunt: quas copias tam perite rexit, ut hoſtes (quorum principes, veterani ſc. & ſpectatiſsimi milites erant) dictitarint, ſe nunquam prudentiam militarem & Diſciplinam bellicam magis ordinatam & compoſitam, quàm inter milites Anglicanos obſervaſſe.

Hic vir verè nobilis, valde fortis & ad miraculum diligens & induſtrius, in omni re gerenda faeliciſsimus, &, quod eum non minimè commendabat imprimis probus & honeſtus, Londini, undecimo die Novembris 1593. vitam cum morte commutavit

FORBISHERVS ouans NEPTVNIA regna Freguentot Pre pa • ria at tandem glande peremplus obit

MARTINVS FROBISCHER.

MARTINVS FROBISCHER, in Comitatu Eboracenci natus, Rei Nauticae peritiſſimus foeliciciſsimusqque.

Prima Expeditio ejus.

Ano 1576. ut explo • aret fretum illud ſive iter quâ per mundi partesSive Corum. Caurum ſpeciantes Chinam navigatur, ſolvit Harwico 28o Ianuarij; et quum praeterlegiſſet Shetlandias, direxit curſum adSive Caurum. Corum (ſeu occaſum ſol • s aeſtivum:) undecimo Iulij Jſlandiam in conſpectu habuit: et deinceps Regionem Labrador dictam petijt. Ac complures Inſulas maritimas, conſpexit quidem, ſed propter glacialium Inſularum multitudinem littus attingere non potuit: poſtea ſe recepit in continentis ſtationes et portus, ubi aquam ſibi ſuiſ que comparavit, navemque ſuam refecit: quam illius loci agreſtes & barrbari qui Salvvagij dicuntur conſcenderunt: 27. die Auguſti receſst à promontorio Labrador, praefectionem vulturnum verſus (ſive ortum brumalem,) in Angliam inſtituens, & ad portum Harvvicenſem incolumis appulit.

Secunda Expeditio.

Anno 1577. ſeptimo die Iunij Capitaneus idem ſive Navarchus Martinus Frobiſherus deſtinatiſsmum habens, profectionem iterum regiones illas ad Corum ſitas ſuſcipere, unâ nave Regineâ, (cui nomen erat AuxiliumSive Auxiliatrix. Anglicè the Aite. & alijs duabus phaſelis inſtructus, Harvvico ſolvit, ut quâ Cathayam itur pleniùs exploraret: ubi praetervectus Inſulas Orcadas contendit Corum verſus (ſive occaſum ſolſtitialem) & venit in conſpectum Friflandiae, glaciei ubi in terram deſcendere percupiens, ab innumeris inſulis impeditus eſt: illinc oram continentis petijt, & promontorium quod dam (quem locum Regineam Forlandiam denominavit tenuit ad cujus Auſtralem tractum eſt Inſula. Oſtium autem illud (ſeu anguſtus ſinus) qui hanc Inſulam & Forlandiam dictam interfluit Frobiſheri fretum vocatur: nocte quae praeceſsit hujus freti ingreſſum naves ejus in ſummum diſcrimen venerunt propter ingentes illas glaciei inſulas, quae in ejus naves jam illapſurae, & colliſurae eas longè ſuperarunt. Decimonono Iulij hoc ſuum fretum introijt, tutam que ſtationem nactus terram attigit: ulteriuſ que in mediterraneas regionis partes progreſſus eſt. In reditu autem, adminiculo duarum navicularum quae ex ſuis minimae erāt, penitius illud ipſum fretum penetravit: ubi ſummam adhibuit diligentiam in omnem illum maritimum tractum explorando: ſubinde verò propter Barbarorum in illis locis fraudes & aſtutias, magnum periculum ſubiturus erat. Illic autem invenerat metallicū quid, ſive rudimentum, auri aemulum, quo cum naves ſuas oneraſſet in Angliam illud intulit: ſic cum regionis ipſius incolarum & fructuum ſive commodorum notitiâ ſatiatus eſſet, reverſus eſt & portum Milfordiae ſubijt 19. Septembris 1577.

Tertia Expeditio.

Praeterea Anno 1578, ultimo die Maij, Martinus hic idem Frobishorus claſsis octo navium prefectus Harvvico ſolvens, Metam incognitam dicto ſuae profectionis ſcopum fecit: & litora praetervectus juxta Plymmoutham & Briſtolliam, inde egreſſus, curſum ad occaſum ſolis aeſtivum deſtinavit. 20 Iunij, procul, Friſlandiam altam & montoſam Inſulam, ſeu regionem, conſpexit, in quo tractu innumerabiles eaedem que praeruptae glaciei Inſulae fluitârunt; nihilominùs arte & induſtriâ uſus, ibi in terram expoſitus eſt. Secundo die Iulij, iterum terram attigit ad illam regineam Forlandiam fretum ingreſſus & bolide jactâ ad Comitiſſae VVarvvicenſis ſinum fixis anchoris ſubſtitit. Quo quidem temporis momento, una e navibus ſuis quam Dionyſiam vocavit, tam miſerè abinſulis illis glaciatis afflicta et pulsata fuit, ut confeſtim deprimeretur. Praefectus ipſe minutiſsima ſua navigia ulteriùs propulit, et ſinum qui Iackmanni ſinus dicitur, aperuerunt. Interim verò procella coorta eſt, et propterea quod glacies tam vehementer naves illiſit coactus eſt in oceanum renavigare. 30 die praefectus ſuas naves in illum Comitiſſae VVarvvicēſis ſinumſive ſtationē reduxit, & ibi ad anchoras ſteterunt, e illiuſ que metalli onera in navigia importarunt: multi nobiles qui ſe huic Duci comites adjunxerant, generoſa quadam animi inductione hic habitare ſtatuerunt, niſi quod commeatus & annona in nave Dionijſia jam perijſſet. Cùm ex iſto freto excederet, magna tempeſtas ſubito exorta eſt (prout ipſi navigantes nobis retulerunt) ac parum abfuit quin ad unum omnes inter ſcopulos perijſſent: Praeterea, procelloſa haec tēpeſtas in cauſa fuit quod Claſsis ejus diſtracta eſt: & ipſe praefectus, propterea quod tunc temporis in terram expoſitus eſt, neceſſe habuit domum in navi Gariele ſeſe recipere ac 28. Septēbris in reditu ipſo ex multis procellis eluctatus ad littus Anglicum inter ſillinas, et Bellerium promontorium, Terrae quem dicunt finem, nave ſua applicuit.

Quarta Expeditio.

Anno 1585 Franſcicus Drakus equeſtris ordinis vir, 23. naves phaſeloſ que nactus, profectionem in occcidentales Indias inſtituit: cui ſubthallaſsiarcha (ſive vice admirallius) fuit Martinus Frobiſherus, et ipſe clariſsimus eques auratus; in qua profectione, capta ſunt oppida Sti. Iacohi, de Sancto Domingo, Cartagena & Sti. Augustini. Praeterea Anno Domini 1588. hic Frobiſherus, praefectus navis, unius reginalis, quae * Triumphus dicta eſt, in freto, Brittā nico cum ingenti illa Armada (ſeu claſſe) Hiſpanica conflixit.Triumphatrix angl. The Triumph. Deni que anno 1594. quando Hiſpani appulerunt prope Breſtam, & Arcem extruxerunt Croido cognominatam eam que tenuerint, Regina Elizabetha eum navibus decem eximiae magnitudinis, praefecit, ut Portum Brestam defenderet: quam provinciam cum ſumma laude adminiſtravit, non ſolum diſploſis è navibus tormentis aeneis, quibus Caſtellani infeſtabantur, ſed etiam dum terreſtribus copijs arcem ipſam munitiſsimam oppugnaret; ſed dum hic fortiter rem gereret globulo bombardico proh dolor, ex Arce librato laetale vulnus accepit, veruntamen vivus Plymmoutham deductus, ultimum diem clauſit, et ibi ſepultus jacet.

EPITAPHIVM ejus. Juvidit Fortuna tuis Martine triumphis. Ʋirtutiv vitium hoc ſic ſolet eſſe Comes. Invidiam tua jam ſuperavit maſcula virtus, Poſt mortem manet haec, ſed levis illa fugit.

Qui vicit toliens ins Fructis Baſsibus Boſtes Jlle vagis HAVKINS vitam • elliquit in vndis

IOANNES HAVKINS.

IOANNES HAVVKINS, in Comitatu Devoniae natus, Rei Nauticae expertiſſimus.

Prima Expeditio.

Anno, 1562. multis profecti •• nibus ad Canarias Inſulas ante ſuſpectis, ſolvitex ora Britannica cumtribus Lib •• nicis & centum claſsiarijs Sierram que Leonam ad fines Gu •• neae a •••• : ubi trecentos Mauros quos Nig •• voc ••• um obtinuiſſet illinc trajecto Oceano, in H • p • niol • ad Portus Habellae, Porto, Plata, & Monte Chriſt in • oreali parte Inſulae appulit, ibi que • uas merces diſtraxit, & permutatione facta, retulit ſecum coria, Zingiber, Sacearum & aliquot Margaritas, retractiſque e ſta •• ne navicdlis ad Cacos, retulic ſeſe in Angliam 10. Septembris 1563.

Secunda Expeditto.

Similiter, anno 1564. ••• ibus Angliae exceſsit, deſtinans iter ad Indias occidental • s: & unam e Regineis navibus, Ieſum de Lubecâ dictā, cum tribus phaſelis adeptus, appulit ad Canarias; deincep • , trāſijt in fines Africae ad Caput uſ que Blanco, & Caput viride, litoriſ que oram legēs juxta multas Inſulas Meridiem verſus, varios Maurorū conatus & inſultus periculoſos cum effugiſset, flumen Calowſam intravit: ubi duas Nigrorum Manrorū Dromadas ſive Carvellas in poteſtatem ſuam redegit: illinc Sierram Leonam provectus, ad Indos occidētales contendit; & primò ad Dominicam delatus, deinde Margaritam Burbarvato, Inſulam Curacao, & flumen Hacha, ubi ſuis in terrā expoſitis, cùm negotiatus eſfet, iter quidē ad Hiſpaniolā inſtituit, ſed propter fluenti ſive aeſtus violentiam, ad Inſulam Pinos aquam è continenti in naves accepit. Decimo quarto Iunij ad Caput S• Antonij devecttus eſt, ac deinde ad or as Floridae; & quia ibi non fuit adaquandi locus ad Inſulam Cubae renavigavit: ubi ſuo conatuiterū fruitratus reflexit curſum, oram legens ad promontorium Floridae, ſecum ſtatuens invenire Gallos, fluminis May incolas, ubi loeti & alacres convenerunt, & ab illis locis reditum in Angliam parans 20. Septembris 1565 (propitio Deo) Padſtowam in Cornubiae provincia appulſus eſt.

Tertia Expeditio.

Anno 1567. idem Iohannes Haukinſus profectionem in Gumeam & Indias occidentales meditatus ab ora Anglicana difceſsit: ſed perluſtratis finibus Guineae & egregia illic navata operâ, in quadam oppugnatione telo venenato vulneratus eſt: nam ſe adjutorem Regulo ejus loci prepuerat in oppido quodam expugnādo, ubi octo Manrorum illoſum millia habitabant: illa verò plaga relicta & tranfiniſlo oceano, delatus eſt ad Dominicam, Margaritam & flumen Hachae, ac oppidum ipſum, quibuſdam rationibus inductus vi & armis cepit: illinc ad extremas Cubae oras, ſive ab promontorium de S: Antonio provectus propter turbulentam tempeſtatem coactus eſt in ſinum ſeſe immittere, & ad Sanctum Iohannem de Ʋllua penetrare. In hac ſtatione, naves cum theſauro ſatis magno auri et argenti cepit cujus ſumma bis centū millenis libris aeſtimata eſt, ac univerſi quidem hujus theſauri compos factus eſt. Sed dum ibi commorabatur, ingentes naves Hiſpanicae numero tredecem Stationem illam ingreſſae ſunt, quibus certis ſtipulationibus intrare permis-erat ſed Hiſpani contra fidem de inducijs datam perfidè egerunt; unde praelium acerrimum eſt utrinque inſecutum, adeò ut vix, aut ne vix quidem Jeſus de Lubeca, & la Mignion è ſtatione abductae fuerint.Siue Deliciae navis nomen. Tamen Naves Hiſpanorum duas praetoriam ſc. et ſubpraetoriam demerſit; Sed quum Ieſus de Lubeca Haukinſi ipſius navis, globis tormentarijs miſerè laceraretur, coactus eſt eà deſertâ domum in Miniona illa repetere. Ab illo quidem loco in ſinus Mexicani intimum receſſum penetravit, ſed commeatu, cibarijs & alio neceſſario apparatu deſtitutus, centù e ſuis claſsiarijs in litus expoſitos, Deo, & ut dicitur fortunae committere: coactus eſt 18o: demum octobris 1568. fretum Bahamum permenſus viceſimo quinto Ianuarij, ad ſinum vulgo Moūtſbay in Provincia Cornubienſi terram attigit.

Quarta Expeditio.

Anno 1595. Iohannes Haukinſus & Franciſcus Drakus, nunc equites uter que aurati, in navali praefectura, ex regineo mandato ſocij et Collegae claſsis viginti octo navium, quarum ſex erant reginales praefecti ex Angliae finibus ſolventes, Indias occidētales verſus navigabant. Caeterum ad Inſulam quae appelata eſt S. Ian de puerto (ſive Porta) Rico magnanimus hic eques Iohānes Haukinſus duo decimo Novembris die, Anno 1596 in Corona, navi Reginea, ſupremum diem obijt, et corpus ejus honorificè oceano mandatum fuit.

Quem timuit ſaeuis etiam Nefitunus in vnadis Et redy • toto victor at Oceano Foedifracos pellens p • lago jeroſtanirit I beros DRARIƲS huic turrtuſus aquori • vnda fuit.

FRANCISCVS DRAKVS,

FRANCISCVS DRAKVS, natus eſt loco mediocri in Comitatu Devoniae, è ſacro Lavacro á Frāciſco Ruſſellio poſtea Bedfordiae Comite, ſuſceptus qui praenomenque pro more indidit. Dum adhuc in annis teneris, Pater Proteſtantium doctrinam amplexus, ex Lege Sex Articulorum, ab Henrico VIIIo. contra Proteſtantes lata in queſtionem vocatus, ſolum vertit, & in Cantium ſe ſubduxit. Hērico demortuo apud Claſsiarios in Claſſe Regia locum invenit, ut preces praelegeret, & mox Diaconus ordinatus, factuſque Vicarius Eccleſiae Vpnoriae ad Medvveagum flumen (ubi Claſsis ſtatio) prae paupertate filium nauclero vicino tradidit, qui navicula, qua oram lègit, & nonnunquā in Zelandiam & Galliam merces devexit, illum ad nautica officia duriter exercuit. Iuvenis gnavus & ſedulus, ita ſeni induſtriam probavit, ut coelebs moriens illi naviculam teſtamento legaverit. E qua cum pauxillum nummorum corraſiſſet, & acepiſſet Ioannem Havvkinſum Naves aliquot Plimuthae apparare, at que Americam quā Novum Orbem vocarunt, cogitare, navicula divendita, eò cum ſtrenuis quibuſdam Nautis é Cantio profectus Ano. 1567. operam & fortunas cum Havvkinſo in ea expeditione infiliciter contulit. Angli enim in portu S. Io: de Vllua act Hiſpanis oppreſsi, ille fortunis amiſsis aegrè evaſit.

Prima ejus Expeditio navalis.

Anno reparatae ſalutis 1572, poſt primā illam ſub ductu Iohannis Haukinſi equitis aurati profectionem, ipſe ſuis auſpicijs, navi una, cui nomen. Draco, & duobns myoparonibus inſtructus,Thae Dragon. ad Indias occidentales navigare inſtituit; ubi ex improviſò Nombre de Dios occupavit: et inter Panamam & Nombre de Dios, bina mulorum auro & argento onuſtorum agmina, intercepit: tandemque cùm domus Crucium dictas, magnâ mercium copia refertas, igne abſumpſiſſet, in Angliam eodem anno 1572. reverſus eſt.

Secunda Expeditio.

Decimo quinto Novembris Anno 1577, celeberrimus hic Thalaſsiarcha, cum quin que navibus & liburnicis Plimmoutha ſolvens, Oceanum Meridionalem verſus, ferebatur. Viceſimo primo Auguſti 1578, fretum Magellanicum ingreſſus eſt: ſexto Septembris, multis illius freti periculis defunctus, mare illud Auſtrale intravit; ubi primum ad Valparizo navem unam ditiſsimam cepit, ad Limam duoderim labefecit: naviſ que illius opulentae Cagafuego dictae auro argento que plenae potitus, uti & alterius itidem ſericis Chinarum onuſtae, continuato curſu Aquatulcam petijt, quam otiam interceptam ſuae poteſtatis fecit: 14o Novembris 1578. Molluccas attigit. 9o Ianuarij 1579. Inſulam Caelebes praetervectus eſt: ubi navis ejus ad ſcopulam alliſa haeſit, ſed poſtea in de ſeſe (divina ope) expedijt: Hinc Iavam & ad Caput bonae ſpei devectus eſt: tertio que Novemb. anno 1580, jam intra, triennium totius terrae globo circumnavigato, ad portum Plimmuthae appulit.

Tertia Expeditio.

Anno 1585. magnanimus hic & fortiſsimus miles Legato ſuo, ſive Locum tenente (ut dicunt) Generali, Chriſtophoro Carleillo terreſtribus copijs praefecto, ſibi adjuncto, Plimmutha profectus, Indias occidentales petijt: & in Hiſpania, ad Bajonam & vigo claſſem applicuit. Inde ad Inſulas Canarias & de Capo Verde, pervenit; ubi oppidum Sancti Iacobi ſive Sant Iägo, expugnavit: ibi que quatuordecem dies commoratus eſt, tranſmiſſo de inde ab hac Inſula Oceano, ad Indos occiduos ferebatur: in quo intinere, plurimi ex claſsiarijs ſuis febri ardente correpti perierunt: Delatus autem ad Dominicam & Sti Chriſtophori Inſulam, in ea ſuos aegros refecit: Vnde vela fecit Inſulam Hiſpaniolam verſus, uſque ad praeclaram illam & glorioſam urbem de Sto Domingo, quam ipſis Calendis lanuarij cepit, inibi que integrum menſem commoratus eſt. Illinc direxit iter ad continentem ſive Terram firmam: oras illius legens dum Cartagenam perveniſſet, quae poſtridiè adventus ſeu appulſus ejus, vi & armis capta eſt: & cum ibi ſeſquimenſem permanſiſſet, Hiſpani oppidum ſuum centum quinquaginta aureorum Ducatorum millibus redemerunt: inde trajecit ad Sti Anthonij promontorium, in occidentali Cubae tractu, ubi adaquavit: deinceps promontorium Floridae circumvectus, 28o. die menſis Maij primo mane e litore conſpexit Caſtrum & oppidum Sti Auguſtini, quae utraque expugnavit. Hic (proh dolor) caſtrorum praefectus Capitaneus Anthonius Powellus, caput glande tormentaria ictus, expiravit. Inde curſum Boream verſus deflexit, eo conſilio ut Anglos incolas a Gualtero Raleigh equite aurato in Virgenia plantatos inveniret, quos nactus, ſecum in Angliam deportavit Decimo octavo die Iunij, hac ora relicta, Novā Terram praeter legens, poſtea 28o Iulij 1586 tutus & incolumis Potes Moutham ſe recepit. In hac expeditione quadraginta Bombardas ferreas & centum aeneas, ſuae poteſtatis fecit.

Quarta Expeditio

Anno 1588. mirabili illo anno, in freto Britannico inſignem animi fortitudinem exhibuit contra Hiſpanorum Claſſem, ubi unam ex maximis navibus Claſsis Hiſpanicae cepit, in qua fuit Don Pedro de Ʋaldes, quem etiam captivum abduxit.

Quinta Expeditio.

Anno 1589. in Luſicanica expeditione collegam ſibi habuit in Claſsis praefectura Ioannem Norriſium equitem auratum; ubi Oliſipone diſcedens progreſſus eſt Cadeziam, quo in loco naves Hiſpanicas inſtructiſsimas exuſsit. Inde ad Inſulas Terceras provectus, navi opulentiſsima illic capta, in Angliā redijt. In qua expeditione illuſtriſsimus Comes Robertus Eſsexius ſua ſponte hoſce Thalaſsiarchas Oliſsiponem comitatus eſt.

Ʋltima Expeditio.

Anno 1595. Franciſcus Dracus & Iohannes Haukins jam equites ambo clariſsimi & Collegae, paribus auſpicijs (ſed parum foelicibus) claſsis unius viginti octo navium praefecti, a Plimmutha ſolventes, verſus occidē tales Indos ferebantur, ubi defuncto jam vitâ Iohanne Haukinſo ipſe expugnavit & in cineres redegit opida Rivi de Hacha St. Martae, & Nombre de Dios. Vnde octingēti e militibus ejus agmine inſtructo profecti Pannamam verſus ſub ductu Thomae Baſkervilli equitis aurati, ad oppidum illud occupandum in ipſo itinere praecluſi & intercepti ſunt: deinde, ad oppidum Puerto Bello, poſtea ad Inſulam Eſcudam; ubi aegrotare cepit, & ad Puerto Bellum ſeu Portum Bellum renavigavit, ibique in naviAnglicè: The Defiance. Belli Denuntiatio dictâ ſpiritum Deo reddidit; et 28. Ianuarij 1596. corpus ejus exequijs honrificis Mari ceu ſepulchro mandatum eſt. Poſtea totius claſsis procuratio Thomae Baſkervillo, ejus Legato (ſeu locum tenenti Generali) tranſdita eſt, qui 28. Aprilis 1596. ad Plimmutham appulit.

IN PRAECLARISSIMI HVIVS Equitis & Thalaſsiarchae res geſtas ingenioſa haec quae ſubſequuntur Epigrammata reperi. DRAKE, pererrati novuu • quem terminus orbis. Quem que ſemel mundi vidit utrun que latus, Si taceant homines, facient te ſidera notum, At que Polus de te diſcet uter que loqui. Plus ultrà Herculeis inſcribas, Drake, columnis Et, Magno, dicas, Hercule major Ego. Ambitio Draki nullo reticebitur aevo Ambivit Terras, per mare, Drakus Anas.

EPITAPHIVM. RElligio quamvis Romana reſurgeret olim, Effoderet tumulum non puto, Drake, tuum. Non eſt quòd metuas, ne te combuſserit ulla Poſteritas: in aqua tutus ab igne jaces.

CECILIVS fidei cultor Patriaeque Theſauri Cuſtos. ſpes miſeris vnica pauperibus

AB lud

GVILIELMVS CECILIVS.

GVILIELMVS CECILIVS, genere nobilis & ex illuſtri familia Sitſillorum oriundus, multas moleſtias, & difficultates bonae conſcientiae retinendae cauſa pertulit, cum Regnantibus Henrico octavo, Edoardo ſexto Regina que Maria, tantae viciſsitudini ſubjiceretur Religionis causa; Quibus temporibus nullā adeo magnam dignitatē adeptus eſt. Sed Regina Elizabetha (incomparabilis ſanè Principiſſa) b. m. cum in Regali jam folio collocata eſſet, vi • i hujus praeſtantia penitus perſpectâ, primo eum Equeſtri dignitate exornavit, Epiſtolis praefecit, & conſiliarijs ſanctioribus annumeravit: quibus dignitatibus & honoribus ad aliquot annos perfruentem, creavit eum Baronem de Burghleigh, & propter praeclaras animi dotes, prudentiā ſummam, fidele conſiliū, et egregia merita, ſummi Theſaurarij amplitudine, et honoratiſsimi Equeſtris aureae Periſcelidis ſive Georgiani ordinis, bonore decoravit: et (quod non eſt ingrato ſepeliendum ſilentio) unanimi omnium Academicorū conſenſu applauſu que factus eſt Cantabrigiae Cācellarius, quibus honoribus & ornamentis tam ſapienter ad multos annos utebatur, ut a Regina ſecundū (abſit verbo invidia) imò maximū hujus Britannici Imperij Columē & quaſi alter Atlas videretur. Quod ut liquidius conſtet, hoc ex auditu accepi, quod Regina Elizabetha, utcun que Patris ſui invictum animum & plane virilem ſpiritum retinuit, et in ullis a • imi ſui deſtinationibus, vix ab homine ſubdito inflecti voluit, tamen in aetatis (praeſertim) flexu, et ſera ſenectute (tanquam pia proles a patre amantiſsimo) ab hoc ſpectatiſsimo et ſagaciſsimo Conſiliario admoneri perſuaderi que ſe ſuſtineret: utpote, quē longo uſu ſapientiſsimum, ſideliſsimum, communiſque ſalutis ſtudioſiſsimum & prudentiſsimum experiretur. Hic Heros non ſolum ſapuit in Reipublicae adminiſtratione, ſed etiam ſuos in Tranſmarinis Regionibus indices exploratores, &, ut Ammiani verbis utar, Agentes in rebus, habuit. Horum opera de multis arcanis exterorū conſilijs quorū cognitio Reipub. ſaluti & tranquillitati neceſſaria fuerit, verè tempeſtive que certior fieret: Quin etiam (quod ad laudem ejus maxime faciebat) ſyncerus fuit Euangelij Profeſſor & in eadem religione firmus conſtanſ que .

Dum in terris agebat, multa miſericordiae & charitatis opera exercuit, quae cum ſint tam cognita & conſpicua, commemoranda non cenſeo. Tandem his amplis honoribus ſub Reginea Majeſtate annos quadraginta, aut plus eo, perfunctus, cana jam ſenectute confectus, morbum contraxit, mortuuſ que eſt Londini anno 1598. & ex voto ejus, corpus cum Majoribus ſuis in Eccleſia Stanfordienſi conſepultum quieſcit. Caeterum in Abbatiae templo ſive Collegiata Eccleſia VVeſtmonaſterienſi ampliſsimū clariſsimumque monumentum ei extructum eſt, quod hanc ſubſequentem Inſcriptionem habet;

SI queratur quis ſit hic vir ſenex genua flectens, canitie venerabilis, toga Parliamentaria amictus; eſt

Honoratiſsimus & clariſsimus Dominus Guilielmus Cecilius, Baro de Burghley, ſummus Angliae Theſaurarius, Sereniſsimae Reginae Eliſabethae à conſilijs ſanctioribus, Ordinis Georgiani Eques Auratus &c. qui hoc monumentum uxori & filiae poſuit; placidè ex his terris in coeleſtem patriam anno ſalutis 1598. 4. die Auguſti demigravit. Cuius Exequiae magno apparatu & tanto viro digniſsimae, hîc ſunt celebratae die 29. ejuſdem menſis. Corpuſ que quod in hac Eccleſia ſex dies requievit; Stanfordiam in Eccleſiam Sancti Martini tranſlatum fuit, uhi ſecundum Chriſti adventum expectat.

COR VNVM: VIA VNA.

EPIGRAMMA De Guiljelmo Cecilio nuper Angliae Theſaur. Anno 1596. PErparvi ſunt Arma foris, ſtratagemata parvi, Sit niſi conſilium, Caeciliuſ que domi. Caecilius velut alter Atlas divinitus ortus: Hic humeris Coelum ſustinet; ille ſtatum.

Reginae a Patriae Fishis Pergratus Vtrigie HERBERTVS Prepra in lare qui •••• obit

AB 〈◊〉

HENRICVS HERBERTVS.

HENRICVS HERBERTVS (Comitis Guilielmi filius haeres) Dominus Herbert de Caerdiff; ſucceſsit in Comitatu Pembrochienſi poſt obitū honoratiſsimi ſui patris, anno D• 1569, & jure materno Dominus Fiez-Hugh, M • rmion, San-Quintin & Roos de Kend •••

Obinſignia 〈◊〉 •••• ita ſummum favorem & aeſtimationem Regin • 〈◊〉 • ethae obtinuit: a qua beatiſsima Regina 〈…〉 is Periſcelidis ordinis Sti Georgij, anno Dni •• 74, 〈◊〉 Regni ejus xvi.o creatus eſt: et factus fuit Mati •• jus in ••• ncipatu & dominijs VV • lliae ejuſ que Confinij • Conſilij Praeſes ſummus 〈…〉 •• iam Auſtralis & •• ptentrionalis. VVall •• , 〈…〉 Comitatuum VVilton •• & Somerferij Locu •••• enens ſive Praefectus. Quibus honoribus cum plurimis rebus honoratè geſtis multis annis fruebat • r: Uxorem duxit Mariam unicam filiam illuſtriſ •••• Henrici Sydneij inſignis periſceli •• s ordinis Equitis, quae illuſtris Comitiſſa adhuc vivit (& vivat precor diu) Muſarum Religionis & Doctrinae decus & praeſidium: ex qua prolem habuit, clariſsimum illum Erudititionis Religioniſ que Patronum & Honoris Exemplat Guilje ••• im Comitem Pembrochienſem, nunc Regi noſtro Iacobo a conſilijs, Aulae Camerarium, &c. et Philippum, Comitē Montgomerium à Rege Iacobo creatum: nobiliſsimos San-Georgiani ordinis Equites:

Decubuit ille H: C: & diem obijt VViltoni Praetorio ſuo Menſe Ianuar. Anno Dni 1600. Sariſburiaeque magnificè ſepultus jacet.

Ʋn je ſerviraij.

Virtutis Comes Inuidiae Jufclix Virtus et ventis vela ſecundis Extrema Comitem tandem oppreſsere ruina

ROBERTVS DEVREVX.

ROBERTVS DEVREVX, (filius & Heres Comitis Gualteri) Comes Eſsexiae & Evvae &c. à ſereniſsima Regina Elizabetha b. m. ob egregia merita, pluribus honoribus, ut ſuos illos natalitios et haereditarios miſſos faciam, quàm ipſius Pater decoratus fuit. Etenim, anno 1585. in obſidione Zutphaniae Equitis aurati titulo eſt inſignitus: deinde, anno 1587. Regiorum Equorum Magiſter factus eſt: anno 1588. aureae Periſcelidis ſive Georgiani Ordinis Eques eſt inſtitutus: anno 1589. in expeditione Portugalenſi primus & promptiſsimus; pro ipſis Olyſſoponae Portis fortiſsimum quem que Civium ad ſingulare certamen provocavit: anno 1591. Anglicarum Copiarum quae Galliarum Regi in obſidione Rothomagenſi auxiliabantur Imperator factus eſt: anno 1593. allectus & conſcriptus eſt inter Reginae Conſiliarios ſanctiores: anno 1596. cepit & diripuit Cadeziam, ob quam rem tam feliciter geſtam, totius Angliae Comes Mareſchallus conſtitutus eſt: et anno 1597. Claſsi ad Terceras Inſulas praefuit: Quinetiam Machinarum Bellicarum Magiſter, & Cantabrigienſis Academiae Cancellarius extitit.

Sui temporis decus Angliae et Militiae flos propter tot praeclara & illuſtria facinora, per univerſum Orbem Chriſtianum inclaruit. Ad haec cum ſynceram Religionem virtutem que ſimul coleret, non mirum ſi virorum Religione & doctrina praeſtantium Fautor & Moecenas extiterit. Patrem ſuum jam defunctum imitatus animum ad Militiam magnoperè appulit: ſemper tamen humani ſanguinis parciſsimus, ut qui alioqui clementiſmus, et facillimis moribus fuerit: unde mirum in modum, popularem gratiam collegerat, fuit etiam aſſectatoribus ſuis perquàm beneficus & liberalis. Cujus in laudes et ſplendorem penna mea nequit nimis excurrere aut expatiari.

Poſtea Prorex Hiberniae factus, eò cum ingentibus Copijs miſſus eſt &c. Sed (proh dolor) ſtatim poſt illam inauſpicatam expeditionem, tempora ei cumulatos jam honores & proſperitatis acceſsionem cùm viderent, (quae ut mihi videtur, aliquantulum popularis aurae captatione contaminata fuerunt, & quis naſcitur vivitque ſine culpa?) miſerandum ejus & bonis omnibus luctuoſum exitium accelerârunt. Proinde ex Legum proceſſu accuſatus et convictus intra Turrim Londinenſem (eheu) ſecuri percuſſus interijt menſe Martio, anno 1601. in ipſo flore aetatis ſuae anno triceſimo tertio.

Ipſe autem religioſa plane et admirabili animi conſtantia reliquit hanc & meliorem ingreſſus eſt vitam.

Statura erat admodum procerâ & eximiè decorâ, vultu etiam ſuavi & dignitatis pleno.

Summae jam ſpei & expectationis Filius & haeres ejus Comes Robertus vivit, ut videat eorum infamiam et ruinam, qui Patri ipſius inimiciſsimi inſidias ſtruxerant: in cujus perſona multae ex clariſsimis Paternis virtutibus relucent et reſplendent.

DE ILLVSTRISSIMO ET GENEROSISSIMO ROBERTO COMITE ESSEXIAE. &c. SI quisquam claret verterum ſplendore parentum, Aut famam meritus morum probitate perennem, Profiteatur in his nomen Eſſexius heros: Qui, praeclara virûm geſtat monumenta tot, unus, Quot rarò licuit multis geſtamina ferre, Qui intrepidè ob Patriam tot mille pericula paſsus Quot rarò poterint ulla Aulica corpora ferre. 〈1 page duplicate〉〈1 page duplicate〉 In mortem ejuſdem Comitis. QƲod flumen lacrymis ſatis est, quo funera fletu Faxit, quo fremitu terra Britanna gemat: Quod ceſsit fatis heros Eſſexius, heros Altionans in quem fuderat omne decus? Nobilis in primis animo que & corpore clarus, Terribilis bello, ſuavis amicitia. Militibus largus, nac magnificentior alter Fidum habuit charum, hostis ad arma vocans.

EPITAPHIVM de eodem Comite. ECce ſub hoc tumulo ſitus eſt celeberrimus Heros Qui cecidit, patrij ſpeſ que decuſ que ſoli: Fama, ingens: annis juvenis: fortiſsimus armis: Nobilitate potens: relligione pius: Terra Britanna parens, & testis Hibernia lethi, Triſtia fata gemunt: fortia facta canunt: Facta togae, bellîve magis, praestantia mirer? Optima, pace domi: Maxima marte foris. Mors fera corpus habet: Coelo Comes inclyte, vivis: Vita dicata Deo: mors nova vita, data eſt.

Fortis eques bello, dux importer ritus hoſti Mors niſi victoris ſiſteret atra gradum

GEORGIVS CLIFFORD.

GEORGIVS CLIFFORD, Cambriae ſive Cumberlandiae Comes, Baro Clifford Brō flet, et Ʋeſey, Dominus de Skipton et Turris Bardeniae in Provincia Eboracenſi; Weſtmorlandiae ſummus Vicecomes haereditarius, quibus in honoribus ſuo patri ſucceſſit. Multis expeditionibus & in re navali imprimis foeliciter confectis, Regina Elizabetha b. m. Equitibus eum Georgianis ſive aureae Periſcelidis annumeravit. Qui que ſi jam in vivis eſſet in ſecundum militari laude exellentiū ordinem aſcribi ſe vix aut ne vix quidem ſuſtineret; illud ſemper Homericum in animo habens 〈 in non-Latin alphabet 〉 . Et ne ejus laudes imminuam: ſi terreſtrem navalem que militiam conſideres, unus erat è ſummis Regni Heroibus (ex ungue Leonem ut dicitur & Martiam ex facie prolem facile agnoſceres) & in pleriſ que molitionibus ſuis foeliciſsimus.

In morbum prolapſus eſt ſupremumque obijt diem Londini anno Dni. 1605. tertio que Regni ſereniſsimi Domini Noſtri Regis Jacobi.

Eſt commune mori mors nulli parcit honori;

Nihilominus,

Ʋivit post Funera virtus.

Tu • ater • t p • tria P ••• c •• s Pruden • is cuius Extulit i ••• nſum r • g • s populosque BRITANNOS

ROBERTVS CECILIVS.

ROBERTVS CECILIVS, Guiliemi Cecilij Baronis de Burghley &c. filius ſecundo genitus fuit: a quo in ipſa adoleſentia inſtitutus eſt, et cujus conſilijs informatus, brevi didicit perfectiſsima polticae prudentiae praecepta: cum que admodum adoleſcens eſſet, Equeſtri dignitate à ſereneniſsima Elizabeth • Regina b. m. inſignitus; mox que in Galliain tranſmiſſ • s eſt (una cum Henrico illuſtriſsimo Comite Derbienſi, qui Legationem obijt ad Chriſtianiſsimum Regem) & poſt redirum, factus eſt Reginae Scrib • ſecundarius; pauloque poſt obitum honoratiſsimi Franciſci Walſinghami Equitis Aurati, ejuſdē Reginae Amanuensis primarius & à ſanctioribus Regni ipſius Con • ili • electus eſt: Haec munia & pròcurationes illuſt ••• ei • i •• nte vidente que Patre ipſius commiſſae ſunt. I • iquibus obeundis ſeſe tam preclare geſsit, ut in multitudinis etiam gratiam inf ••• erit. Poſtea, Patre defuncto Regina eum Curiae VVardorum ſeu Pupillorum & Liberationum praefecit quam fructuoſiſsimam dignitatem, unà eum reliquis honoribus uſque ad Dominae Reginae obitum tenuit: Auguſtiſsimus antem Rex Jacobus Regnum Angliae juſtâ ſucceſsione adeptus, & hujus viri praeſtantia conſiderata, ejus augmenta & ornamenta non modo non imminuit, verùm etiam ijs acceſſionem adjunxit: Nam que prìmò creavit eum Baronem de Eſsendon deinde Ʋicecomitem Cramborniae, tertiò Comitem Salisburienſem, quartò Equitem juxta honoratiſsimum Ordinem Georgiani de Periſcelide, & poſtremò ſummum Theſaurarium Angliae; quorum munerum et dignitatū amplitudo, ad poſteros famam ejus propagavit. Nec contemnendum erat illud decus & ſilentio praetereundum, quod communibus Academicorum votis ſuffragijſ que florentiſsimae Academiae Cantabrigienſis Cancellarius eligeretur.

Prudentia uſ que : adeo excelluit, ut eos maximè intimos haberet, qui eſſent ellen • alta me •• e praediti & reliquis confultiores. V • ſus rerum eum ſapi ••• tion red didit. Cui autem non conſtat quod fuerit genere nobilis, & erudita inſtitutione honoratus, è grandevi Patris quo ••• beribus a cujus latere nunquam diſceſsit Lac ſummae Prudentiae exuxit. Vnde factum eſt quod Regina Elizabetha dum vixit: et poſt noſter Rex Iacobus, eum tot ſuprà memoratis honoribus cumularent. Nec ſolùm honoribus & dignitatibus eminuit, ſed etam Dei gloriam & Euangelicam veritatem in hoc Regno promovere perrexit: Perdiligens porrò fuit in retegendis Conjuratoribus & in ne farijs Proditorum inſidijs ſceleribuſ que deprehendendis quas noſ • rates Papiſtae conceperant, meditati erant & in actum educere cogitarant. Hinc Papiſtae propter hanc diligentiam quam in diſſeminato quodam famoſo Libe •• o ſeveritatem in Catholicos denominârunt, mortem e • inteu • abant: hunc ipſe Libellum eruditè, •• apie • ter & • eligioſè confutavit:Adverſus Perduelles. Reſponſioque ejus tum Anglicè tum Latinè extat.

Ardentem illius pretatem & ferventem charitatem, annua perenniſque ejus benignitas Theobaldis exercita demonſtrat. Nam multi ſenectute confecti & emeriti ordinum militarium Ductores, genere nobiles, annuas ibi penſiones accipiunt, &c.

Quinetiam nequeo praeclariſsima ejus aedificia & magnificentiſsima opera, tam Ruri quàm circa nobiliſsimam Civitatem Londinenſem ſilentio ſepelire: Nam que juxta Tamiſis ripas extruxit amplam & ſumptuoſam domum Cecilij nomen gerentem: et non procul ab ea aedificavit inſigniſsimum illud pulcherrimumque Periſtylium quod Burſa Britannica appellatur Hatfeldiae etiam in agro Hertfordienſi magnificum ſanè et ſitu perjucundum Domicilium excitavit, quod aedes Sarisburienſis vocatur. His & quibuſdam alijs aedificijs non ſine effuſiſsimis ſuis ſumptibus Patriam exornavit. Statura erat parvus, facie macilenta & exili: in reditu ex Vrbe Bathoniae-Thermarum, menſe Majo, anno 1612. animam efflavit, & Iunio inſequente ſepul • us eſt Matfeldiae, juſtis exequiarum honoratiſsimis corpori ſuo exanimi perſolutis.

SVTTONVM ingenium et locu • letem industria fecit Congestas miſeris ille refudit •• es

THOMAS SVTTONVS.

THHOMAS SVTTONVS, homo nobilis, natus Knaithae in agro Lincolnienſi (jam eſt ſedes honoratiſsimi Baronis VVillughbey de Ereſ by) ubi in adoleſcentia ſua aliquandiu generoſe & liberaliter educ • tus fuit, bonarum literarum ne que neſcius ne que exp •• s: In juventutis autem ſuae flore, ille primùm operam navavit Thomae Hovvardo Duci Norfolciae, & deincep • inſervijt honoratiſsimo Heroi Ambroſio Dudleio Comiti VVarvvicenſi, & poſt modicū tempus quum in gratia & ſingulari favore eſſet apud praedictum Comitem, & apud ejus nobiliſsimum fratrē Robertum Comitem Leiceſtrenſem, Bombard • riorum magiſter Borvvici factus eſt, & quum 〈◊〉 milit ••• s ſcientia praeditus foret, ad tormentorum & bombardarum bellicarum praefecturam, ibidem evectus eſt. Quam praefecturam perdiu tenuit, & ita, (ut loquuntur) duce fortuna et Comite induſtria magnas pecunias et opes congeſsit, quas eò foeli cius amplificavit quod parcè et frugaliter viveret neque ſuas pecunias luxurioſè aut inaniter profunderet.

Vltimis ſuis temporibus, ſe a coetu hominum ſubuxit ad pulchrum quoddam oppidulum ſuum Campecaſtelliae nomine inſigne in Comitatu Cantabrigiae, utpote qui jam Armiger eſſet: ibi que ad multos annos habitavit, non adeò magnam familiam nec adeò multos hoſpites alens, nec ſuas opes oſtentans aut ebuccinans: nihilominus ejus ingentes opes paſsim agnoſcebantur, quas adeò amplificavit, ut opulenti Suttoni denominationem tandem obtineret. Et jam, quum demirarentur homines, quomodo ille 〈 in non-Latin alphabet 〉 et Haeredum naturalium expers, ampla ſua latifundia et magnas opes diſponere vellet, aut diſpenſare, et quum ſubinde ab amicis quaereretur, ad quem uſum tam innumerabiles pecunias et opes eſſet converſurus, reſpondere ſolitus eſt, ſe, non niſi pauperum et egentium diſpenſatorem eſſe: et quod verba ejus cum animo & mente congruerent, vitae finis declaravit, jam que omnibus eſt pluſquàm manifeſtum: Quippe quemadmodum apud animum ſuum praedeſtinaverat, illuſtre hoſpitium ſeu Gerontocomium fundando & inſtituendo pauperes ſublevare, ita deſtinatum ſuum executioni mandavit: Inprimis enim ad hunc finem aſſenſionem & conceſsionem Regis Iacobi impetravit, quae fuit & decreto parlamentario (ſive omnium Regni ordinum) confirmata. Et jam dum adhuc ſpiraret & valeret, efficaciter peregit & tranſegit cum Domino Thoma Hovvardo Comite Suffolciae de pulcherrimo, ſpatioſo, ſumptuoſo & magnificentiſsimo domicilio quod quondam fuit Carthuſiarum ſedes, ſed jam diſſoluta: quod domicilium tandem multis librarum millibus à praedicto Comite acquiſivit, illud in Gerontocomium converſurus. Quum autem eſſet valdè ſenex, & non neſcius, ſuum fatalem diem appropinquare & dubitans, ne injuria & perverſitas praeſentis aetatis, ejus propoſitum charitatis plenū, fruſtraret, aut anteverteret: omnia aſſecuravit (ut ita loquar) & confirmata reddidit, quatenus & quouſ que per Leges et Inſtituta regni, quovis modo potuerit. Tum ultimam voluntatem et Teſtamentum condidit, ampliſsimum ſanè munificum et extraordinariae beneficentiae Teſtamentum, in quo (ut ſilentio praeteream, innumerabiles pecunias, ipſius egenis cognatis, affinibus, famulis, aſſectatoribus et multis alijs hominibus legatas) ille maximam ſuarum opum et latifundiorum partem, (quae ad minimum ſex millibus librarum Anglicanarum annuatim ad Geronto-comium alendum redeuntibus aeſtimantur) in hujus uſum, beneficium & emolumentum, dedit et legavit. Huc accedit quod fidiſsimos et ſpectatiſsimos executores elegit et ſelegit, deſignavit que multos viros honoratos et ſapientiâ praeſtantes, inſpectatores, Curatores et fidei commiſſarios, ad deſtinati ſui et Teſtamenti firmam executionem. Teſtamento autem cofecto, lethaliter aegrotavit in domicilio quodam ſuo, Hackneiae propè Londinum, et ibi menſe Decembri, anno 1611. expiravit. Non ita multò poſt mortem hujus nobilis Suttoni noſtratis, praedicta domus ab eo acquiſita, converti caepit & praeparari ad tantum Gerontocomium: Et quanquam, ad tempus haec domus experta eſt opponentes & oppugnatores, qui praetextu legum, circa eam & ejus fundationē, Regijs auribus abuſi erant: tamen demum (qui fuit ſpectatiſsimorum fidei commiſſariorum, and or zelus et fortitudo, Deo eos in tam eximio acto & facto, adjuvan • e) eadem domus invenit quietam poſſeſsionem, ad ſupra commemoratum uſum: & multae librarum centuriae in hanc domum munificè collatae ſunt, ut (quemadmodum nunc cernere eſt Gerontocomij nomen & naturam haberet. In hac domo lxxx. ſenes (quorum plerique anteactis annis fuerant generoſi et Duces melioris notae) juxta autoris & fundatoris voluntatem quotidie aluntur et paſcuntur ſalutarialimento, tum verbi Divini, tum nutrimenti corporei: Adhaec Ludus Grammaticus ibi eſt inſtitutus, in quo xxx. egeni pueri bonis literis erudiuntur, quibus et de victu et veſtitu ſatis eſt proſpectum. Huc addatur etiā quod multi Officiarij et Curatores, utpote praefectus Gerontoc omij, Medicus, Chirurgus, &c. ſtipendium annuum ipſis ad vitam et indumenta fufficiens, ſortiuntur: et quod eſt laude & celebratione digniſſimum, ibidem ſatis amplum ſtipendium aſsignatum eſt erudito Miniſtro, qui bis, ſingulis diebus Dominicis verbum Dei, illi familiae & ſodalitio praedicat, in ſpecioſo facello, in quo etiam ſacra & preces, ſingulis ſeptimanae diebus, bina vice celebrantur. O pulcherrimum, illuſtre, & beneficum factum; ô nobiliſsimi fundatoris monumentum! cujus beneficio et oportunitate, tot animae et tot homines, non ad diem, menſem et annum, ſed etiam ad ſeculi conſumationem et ad ſecundum uſ que Servatoris noſtri Ieſu Chriſti adventum, aluntur et ſuſtentantur. Ille, in illo die proculdubiò, in anima & corpore ſuo conjunctim, ex Chriſti Mediatoris gratia, favore & beneficentiâ, mercedem ſuae inuſitatae benificentiae erga Chriſti membra in terris, accipiet. Interea loci, ejus corpus primò fuit ſepultum in Chriſti Eccleſiâ Londinenſi ſed Gerontocomij ſui ſacello exedificato & perfecto, corpus ejus in hoc ſacellum fuit tranſlatum, & ibi jacet ſubter clariſsimo monumento, ab executoribus erecto & extructo.

Proinde noſtri adverſarij, Papiſtae, qui tam inſolenter de bonis ſuis operibus gloriantur, in aeternum ſilento & conticeſcunto. Nam que non dubito, aut vereor affirmare, nullum in toto Chriſtiano orbe Papiſtam poſſe aemulum, nedum aequale Gerontocomium oſtendere: imò contendo, quod in tota rerum univerſitate, par Gerontocomium non poſsit reperiri.

H • ll • ndus calamo generoſi pectoris ignes Expereſsit, faciem ſculjata tabella refert

IOANNES HARINGTON.

IOANNES HARINGTON, filius natu, maximus clariſsimi militis Iacobi Haringtoni de Exton in Comitatu Rutlandiae, Equeſtri ſeu Militis aurati dignitate, multis ab hinc annis à beatiſsimae memoriae Regina Elizabetha inſignitus fuit: et ad ſummam & niveâ canitie venerabilem ſenectutem pervenit honore, pietate & munificentià illuſtris, cujus laudis illae diſtinctae agri Rutlandienſis & VVarvvicenſis Comitatus Provinciae ſunt & futurae erunt teſtes immortales. Et non eſt ingrato ſilentio ſepeliendum, quod fuerit in Comitatu Rutlandiae Praefectus Regius, & ordinatiſsimae civitati Coventrienſi à memoria ſive Recordator.

Annis, non ita multis praeterlapſis, Rex Iacobus Augustiſsimus Regnum Angliae adeptus, et regificè initiatus, primò eum creavit Baronem de Exton in agro Rutlandienſi, et deinde, Illum, et Heroinam ejus ſpoctatiſsimam, ſelegit in unicae Filiae Divae Elizabethae dilectiſsimae tutelam, in cujus Principiſsae ſolicita & perdiligenti educatione quàm honorficè, providenter & munificè ſe geſserit, nemo eſt qui ignorat. Huc accedit quòd Diva Elizabethâ recenter nuptâ illuſtriſsimo Comiti Palatino, viſum eſt Regi, ut hic canus & ſenectute penè confectus Dynaſtes, et etiam Henricus Martinus, Legum Doctor Advocatuſ que Regius & Levinus Munkius regij Signeti Clericus, ceu Oratores et judices delegati, pro Regiae filiae dote eam in Germaniam comitarentur: quo munere et qua delegatione fideliter et ſumma cum laude perfunctus (ipſe autem Deſcriptor, ſum non tam auritus quàm oculatus teſtis) at proh dolor, gaudiū cum dolore junctum eſt, cùm alij proceres et primates in Angliā reverterentur, ſuae legationis eventum Regi renuntiaturi hic grandaevus Dynaſtes Haringtonus unius diei itinere, Heidelberga Angliam verſus, regreſſus, (neſcio quo fato & quo infauſto omine) morbum contraxit, & intra pauculos dies Wormatiae XXIIII. die menſis Auguſti, qui fuit S. Bartholomeo ſacer anno 1613. religioſiſsimè expiravit: quaſi (ut ita loquar) ille ſolus hoc haberet privilegium, ut Principis foelicitatem in coelo primus annuntiaret: obijt anno aetatis ſuae ſeptuageſimo tertio. Corpus ejus tranſportatum eſt & tranſmiſſum in Angliā, & inter Majores Extoniae terrae redditum. Longe plura poſſent de ejus vita, meritis in patriam, innocentiâ & beneficentiâ ſubjici & adjungi, ſed hoc beato Heröe relicto, me converto ad juvenem Dynaſtam, ejus filium.

Aſpice Herois vultu graphicam que feguram Ingenium, Mores, pingere nemo poteſt Effigiem, veror veritatis, Nobilitatis, Candoris niuei, Relligionis habes

Poſtquam duodecimintegros dies decubuiſſet, condidit Teſtamentum fuum, & de familia praecepit, et morti vicinus, haec ipſiſsima verba ingeminare audiebatur. O, illud gaudtum, ô Deus mi, quando tecum futurus ſum!

Et ſic piè et beatè animam ſuam ſuo Redemtori Ieſu Chriſto, commendavit, reddidit, edidit, cum quo procul dubio inexpleabili perfruitur gaudio (obijt inquam) 27. Februarij, Kevvae, non procul a Richmontia; et Extoniae in Comitatu Rutlandae ultimo die meriſis Martij 〈 in non-Latin alphabet 〉 ſubſequentis, anno Chriſtogoniae 1614. perhonorificé contumulatus eſt, & ad majores ſuos aggregatus, dormit.

IN IMMATVRVM OBITVM. CLARISSIMI SVMMAEQVE SPEI IOVENIS IOANNIS DOMINI HARRINGTON BARONIS DE EXTON DIALOGVS 〈 in non-Latin alphabet 〉 . Vita. Mors. Ioh: Dom: Harrington. PEctore quid dubio, juvenis clariſsime, pen des. An ſit vita tibi, Morsve lègenda priùs? Pone iſ • ud dubium, mitte hanc de pectore curam? Abſoloam hoc dubium, litigium que brevi, Nonné ego morte prior quae vultu & falce cruenta, Sanguinlenia comis, & furibunda venit? Agmina morborum quam mille, pericula mille Praecedunt: comes his Atropos eſſe ſolet. Haec bona? quae tales comites; quae tanta peregit Proh! mala, nos tetra falce cruenta necans Ahſit: nam bona mors non eſt, nec dulcis habenda, Quae cunctis dira est, terrihiliſ que viris. Tu que adeò minimè (juvenis dulciſsime) Lethes. Ante diem ad pigras ire mereris aquas. Non tibi frons rugis contracta, aut pluribus annis Deformis: Tuſpes, tu decus omne tuis. Caeſariem aſpicio flavam, lumem que juventae Turpureum: nonné haec, nonné ſepulchra negant? Hoc corpus validum? florens haec corruet aetas? Haec lanugo genis? Hic decor? haec ſpecies? Non, non: vive diu: non ſunt haec digna ſepulchro: Non decet hunc nigrum forma decora locum. Tune Sorores, tu matremvé reliqueris almam? Quae ſaevoſ que deos, astra que ſaeva vocat. Mors a te truculenta procul ſit: reſpice memet Ʋultu hilari: tu me delige, me que cole. Nestora vivendo, vivaces tu quo que cervos Ʋinces: nam vitae ſtamina longa trahes? Copia te rerum cunctarum larga beabit, Ʋinces majores divitijſ que tuos. Nec tihi deerit honor, nec magnum & nobile nomen Dicetur toto nomen in orhe tuum. Gloria que Anglorum, columen patriae que futurus Serus & in caelos tu rediturus eris. Et cum connubij jucundum faedus inibis, Natorum cinget laeta caterva latus. Doctrina Ciceronis eris compar que Catonis, Et lingua tu mox Orpheus alter eris. Quodvis ulterius tibi reddam, nec tibi quic que uam Deficiet, quod cor, menſ que rogare poteſt: Quare ſi ſapias, diram, clariſsime Mortem Effuge, me Ʋitam corde animo que pete. Mors. VITA eſt haec fallax: verbis quaecun que locuta eſt Ne crede; haud reddet quae tibi pollicita eſt. Quomodo quae non ipſatenet tibi tradere poſsit? Vmbra quid, aut pulvis, quid dare bulla poteſt. Illa tibi donet bona, quae non poſsidet ipſa? Quomodo quae incerta eſt, reddere certa queat? Nugatur: certè quioquid jactavit mane eſt. Sunt bona quae dixit vana, caduca, ſua. Continuò, illa fluunt, refluunt, velut aequora lata, Cum valde ventis ſunt agitata nigris. Quam brevis, incerta, & multorum plena malorum Vita eſt, quis queſo neſcius eſſe poteſt? Et quantis haec eſt obnoxia vita periclis, Quantùm habeat fellis, quot que venena ferat. Quid quod ſis juvenis? Iuveneſ que ſeneſ que neceſſe eſt Vt morte occumbant & ſua fata ſerant. Quid juvat haec fallax fugitivae gratia formae, Quod que tibi tenero fulget in ore decor? Forma roſae eſt ſimilis, primo ſpectabilis ortu Quae cadet & languet, mox fugiente die, Quid! ſi ſis dives, Craeſo que opulentior ipſo? Quid juvat hoc? proſunt quid tibi divitiae? Quid ſunt divitiae? res nempe ſimillima nubi, Quae dicto citiùs ſolvitur at que perit. Quot que roſas inter ſpinae naſcuntur acutae, In ſe tot curas divitiae retinent. Quid quòd ſis magnis clariſ que parentibus ortus? Quid te nobilitas, quid juvat illa, precor? Haec fuget, haec moritur, non unquam haec firma manebit. Ipſa ero nobilitas non peritura tibi. Sed grave, Vita, mori dixit, Cymbam que Charontis Ingredi, & in Stygio degere triſte lacu. Nugae: nam quanquam videar furibunda, graviſ que , Attamen haud forti ſunt metuenda viro. Eſtné adeò miſerum moriendo relinquere mundi Aerumnas: tantis te que levare malis? Et pro tot curis tranquillam acquirere pacem, Laetitijs cunctis pro que dolore frui? Quid mundū hunc memorē foedum innumeriſ que refertū Fraudibus & technis illicitiſ que dolis? Eſt ubi nulla fides, pietas ubi nulla, nec ulla Iuſtitia, aut requies, paxvé adamanda bonis. Ebrietas ubi regnat iners, ubi crapula ſummum Obtinet imperium pernicioſa nimis. Frater ubi fratri, natus patri, mulier que Ipſa viro infidias praeſtruit. Heu miſerum! Quid referam furta & ſtupra inceſtuſ que nefandos, Et quae non linguâſunt referenda mea. Quid delatores, falſoſ que in crimina teſtes Quid que impoſtores, ſacrilegoſ que loquar? Adde quod inſtantes caſus, quanti que labores Immineant cunctis tempus in omne viris. Mille etiam morbos, ſimul adde pericula mille, Quae impendent ullo non fugienda modo. Talia ſi tecum reputes animo que volutes, Si penſes mundi pondus, onuſ que grave: Non metues vitam hanc tā vanam tam miſeram que Linquere, nec ſaevam, me rigidam que putes: En ego ſupremae portuſ que adituſ que quietis: En ego certa adſum quae bona certa dabo. Nempe tuis finem poſitura doloribus adſum, Triſtitiae & luctus, en ego meta tui. Principium vitae aeternae finiſ que fugacis: Ipſa tibi clavis ſola ſalutis ero. Certa ideo incertis praefer, vitae que caducae; Et mundi inſtabilis commoda vana fuge In que ſinum venias noſtrum, me delige ſolam: Vitam nam que dabo, quam dare Vita nequit. Ioh: Dom: Harrington. SAt dictum utrin que est; jam tuta ſilentia detis Mors me delectat, non mihi vita placet. Ʋita etenim, quae vita fuit, non vita tenenda eſt, Sed quae tranſibit more fluentis aquae. Quid mihi mors oberit? quo me lux ultima damno Afficiet? vel quid me mea vita juvet? Naſcimur hac omnes lege, ut moriamur abortu Exitus adproperat: nil ſtabit, ecce, diu. Mors melior vitâ: mors ultima meta laborum: Omnia concludit triſtia, fert que bona. Quae dat vita mihi, video ludibria mera, Et genus & formam, divitiaſ que ſimul. Mî ſatis exciſo defoſsa marmore terrâ, Quin que pedum vel ſex, confabricata domus Sat vixi: jam, jam ſatis in mortalibus haeſt Hactenus hîc: nunc nunc mors mihi grata veni. Nunc coelos repeto, & ſummum viſurus Olympum, Ad meliora vocor, me vocat ipſe Deus. Huc adſis cita mors, arcum que intende, ſagittam Dirige in adverſum, me pete: lenta nimis. Talia dicenti mors telum immiſit, ei que Lethifer obrepſit per membra rigentia ſomnus, Et: ſacer exangui erumpens de carcere tandem Spiritus, hoſpitium pertoeſus inutile carnis, Exilit & tenues evaſit liber in auras.

ANAGRAMMA. IOANNES DOMINVS HARINGTONIVS, Inſignis erat (ah) unus honor domi. IN dignum: quid agis Mors peſsima quid que faceſsis Atropos ô crudelis, ô implacabile numen? Haec feciſse decet? tantaene ſororibus irae? Ah fera; terribilis virgo: imitiſ que virago. Nunquam mortali ſatiabere ſanguine nunquam Noſmet deſiſtes ſuccidere falce nefanda? Et fera (vah) nimium, nobis nimis invida Erinny Sed quid ago? Iacet hîc defunctus munere vitae Harringtonius ille Domus ſpes unica magnae. Quem tantùm terris fata oſtendêre; ſui que , Iam deſiderium patriae que boniſ que reliquit Civibus, heu nimium feſtina morte peremptus. Sic viſum eſt ſuperis: vix optima quae que diurnant. Reſtat adhuc nohis haec conſolatio verbis, Quod totus minimè perijt: nam fama ſuperstes Ʋivit: & occaſum non ſentit gloria triſtem, Gloria magna ejus, quo non praestantior alter Ʋirtutis custos, & cultor relligionis, Et cum quem dederat curſum Deus, ipſe peregit Heu nimium, nimium que brevem: fit vermibus eſca Corpus, at aethereas tranſcendit Spiritus oras. Abr: Holland, alumnus S. S. Trin: Coll: Cantabr:

TOMVS SECVNDVS.

AD VTRASQVE ILLVSTRISSIMAS ET FLORENtiſsimas Angliae Academias, binos illos Regni oculos Sydera clara, binoſ que Literarum et Religionis purioris fontes, auctoris inſcriptiuncula.

SALƲETE Academiae nobiliſ • imae: tu Cantabrigienſis & tu Oxonienſis, ſive mavis, tu Oxonienſis & tu Cantabrigienſis Academia (utram ego priùs compellarem vix habeo mecum conſtitutum; ut qui vos ambas aequali (tamen incredibili) amore proſequor.) Ʋtinam mihi contigiſset in alterutrâ veſtrûm univerſitate, literas reconditiores hauſiſse & imbibiſſe. Nihilominús, ne ſubin-video quidem vobis vestram praeſtantem dignitatem, ſed vobis vtriſ que ob ſummam faelicitatem & faecunditatem, ſummè congratulor. Quippe, vos, ceu 〈 in non-Latin alphabet 〉 doctorum parentes & procreatrices, (inter innumeros alios) hos quos ſelegi beatiſsimae memoriae Theologos peperiſtis, & in orbis theatrum produxistis; & utrae Athenae fuerint prolis numeroſitate foeliciores, vix aut ne vix quidem poſſim demonſtrare. Deus Opt. Max. faxit, ut ſine intermiſsione pergatis tales foetus concipere, parturire, edere. Omnipotenti Iehovae veſtram foelicitatem penitus aſcribite, eum que invocate, ut vobis concedatur, in ſecundum uſ que Domini nostri Ieſu Chriſti adventum (qui in tanta defectione, tepiditate & ſecuritate carnali, non videtur longè abeſse) tales filios parere & producere, ut tandem plenariam mercedem accipiatis; me autem (quamvis nihil poſsim veſtrae beatitudini adjicere) perpetuum vestrum famulum & precatorem profiteor & ſpondeo. Ʋalete, vivete, florete.

IOANNES COEETVS Cum col •• A • mas excult • COLEET Eſorores T • 〈…〉 fama refert

IOANNES COLETVS,

IOANNES COLETVS, (filius Hērici Coleti Equitis Aurati & iterum Dome Praecoris Londinenſis) ſacrae Theologiae Doctor ex Academia Oxonienſi, & Paulinae Eccleſiae Londin: Decanus eruditus, vir fuit magnopere literatus, & in illo caliginoſo ſaetulo vivens, in quo dominabatur papiſmus, Henrico tamen ſeptimo Henrico que octavo regnantibus verā religionē amplexus eſt. Quae ejus ſynceritas eluxit quidē ex ordinarijs & operoſis ſuis concionibus, maximè vero eminuit concione illa habita coram Henrico Rege octavo cum in Gallias Terrovanae ad praeliū trajecturus erat. Argumentū Concionis fuit Chriſtianus Miles: unde ad examen, a Conſiliarijs Regis, vocatus eſt: ſed eventus fuit ſalutaris, nam facti ratione reddita, ita cumulatè Regi ſatiſfecit, ut Rex Calicem vini plenum poſcens, dixerit; Decane, tibi propino, & quem velit quiſ que ſibi ſuum Confeſſorem aſsumat, tu vero eris mihi Doctor.

Et ſanè, hic Paulinae Eccleſiae Decanus Paulino more docens vivenſ que , ita D. Paulum familiarem habuit & ejus Epiſtolas commentarijs ſuis illuſtrâvit. Docuit non adorandas Imagines, docuit Chriſtum gratis juſtificantem, docuit Epiſcopos non paſcentes gregē, eſſe Lupos, docuit ipſe conjugatus, ſe nuſquam reperiſſe minus corruptos mores quàm inter conjugatos. Naturae ſuae impulſu ab iſtorum tyrannide prorſus abhorruit, qui pro re nihili imò pro vera fide Chriſti, innocentes & pios tanquam haereticos comburunt Irriſit quendam ſciolum ſed crudelem, teſte magno Eraſmo, qui illud Apoſtolis Haereticum hominem poſt unam aut alteram admonitionem DEVITA exponebat, ac ſi de Ʋita tollendus eſſet. His alijſ que de cauſis ipſi a Standiſio crimen haereſeos intentatum eſt.

Extruxit et fundavit Scholam grammaticā ſplendidiſſimam, Paulinae Scholae nomen obtinentem, ut centum quinquaginta tres hominum egenorum pueri, gratis docerentur. Qui ludus literarius hanc habet Inſcriptionem; SCHOLA CATECHIZATIONIS PVERORVM IN CHRISTI OPT. MAX. FIDE ET BONIS LITERIS ANNO CHRISTI M.D.X. Quod evidenter evincit, eum verae religionis cultorem fuiſſe. Hujus Scholae gymnaſiarchae, Didaſcalo et Hypodidaſcalo ſtipendium ſatis liberale aſsignavit, addidit etiam in perpetuum praedià & latifundia, quae Sodalitij Propolorum Londinenſium quos Merceros vocant, procurationi commiſit.

Eruditus Guilielmus Lilius Anglicanae Grammaticae Auctor fuit primus ejus Ludi Moderator.

Iacet ſepultus et conditus in Templo Paulino et habet hanc Inſcriptionem Lilianam.

INclijta Ioannis Londini gloria gentis, Is tibi qui quondam Paule Decanu • erat, Qui toties magno reſonabat poctore Chriſtum, Doctor & interpres fidus Euangelij: Qui mores hominum multum ſermone diſerto Formarat, vitae ſed probitate magis. Quitque Scholam ſtruxit celebrem cognomine Theſu, Hac dormit tectus membra Coletus humo.

Diſce mori mundo, vivere diſce Deo.

SCRIPSIT COLETVS. DE puerili inſtitutione lib. 1. De moribus componendis lib. 1. Enerrationū in Paulum lib. 14. In Proverbia Salomonis lib. 1. In Euangel. Matthei lib. 1. De reformidatione Chriſti lib. 1 • In Symbolum fidei lib. 1. In precationem dominicam lib. 1. Conciones Ordinarias lib. 1. Conciones extraordinarias lib. 1. Breviloquium dictorum Chriſti Diſputationem contra Eraſmum Roterodamum. Concionem ad Clerum, anglicè.

GUILIELMVS TINDALEVS MARTYR Te puram docuit 〈…〉 • a ••• nlia legem TYNDAlle op • to •• 〈◊〉 ••• i cauſa •• ecis

Jn lucem nuper venit opus de ſcriptoribus Angliae, authore quodam Pits Anglo-Papiſta, (ſcriptore quidem non indocto) in quo ab aliis de noſtro Coleto ſcribit, quod homo eſset pius, doctus, modeſtus, &c. Quibus ipſe etiam ſubſcribo; vbi vero ſcribit illum fuiſſe Papiſtam ſeu Eccleſiae Romanae membrum, hoc confidenter nego: quod cum ſatis probatum ſit in praemiſsis vitae eius, non opus eſt vt plura loquar.

GVILIELMVS TINDALLVS,

GVILIELMVS TINDALLVS, in finibus VValliae natus, in juvētute, liberaliter Oxoniae in collegio Magdalenae inſtitutus & literis excultus eſt, ubi laudabilem Linguarum ſcientiam aſſecutus, cum imprimis ad magnam cognitionem Divinae voluntatis in verbo ſacro patefactae perveniſſet, prima ejus ſpecimina in eodem collegiò edidit, & Miniſter factus eſt 〈◊〉 illo autem caliginoſo papatus tempore, Veram Religionem amplexatus, Vxorem ſuam & complureis alios, in ea • rudijt. Adhaec, multos eximios Libros Anglicè red ••• dit, nominatim verò Eraſ •• Enchiridion militis Ch ••••• ani &c. Caeterùm profeſ •• onis ſuae nomine, cum à po •• ificijs & S ••• ificulis divexatus eſſet ipſe, quò ſuae C ••• ſcientiae p •••• 〈…〉 , ſolum vertit. Anglia que •• icta tranſijt, 〈…〉 , & in Saxonia cum Magno Martino Lut ••• • o •••• e Fritho populari ſuo ſermonem contulit, 〈◊〉 quidē •• uthore & adjutore Scripturas, ſacras prim ••• to u •••• •• udium & ignarorū popularium ſuorū in 〈…〉 matran ••••• dere aggreſſus eſt: & quum v ••• 〈…〉 ••• um Teſtamentum & Pentateuchū Moſis, hos libros Hamburgi imprimi curavit, & unicui que eorum eruditas praefationes aſcripſit anno 1527, eoſ que in Angliam tranſmiſit. Multos alios egregios libros conſcripſit Anglice & aliquamdiu in Germaniam commoratus deſcendit Antvverpiam in Brahantia, ubi complureis mercatores Anglos docuit & verae religionis cognitione imbuit, ſed non diu peregrinatus eſt priuſquam Epiſcopi Anglicani cum ad incendium deſcripſiſſent, Proinde per literas & nuntios ex Angliâ Miſſos, comprehenſus, illinc ut captivus ad Filfordienſe Caſtellum in Flandria, abductus eſt. propter Ieſu Chriſti teſtimonium & ob profeſsionem Euangelicam, ſaeviſsimum Martyrium conſtantiſsimè ſubijt, & in cineres redactus eſt. Extrema verba quae eloqui audiebatur, haec erant, Domine, Regis Angliae oculos aperi: In univerſavitae ſuae ratione incontaminatum ſe geſsit, & (quemadmodum Iohannes Foxus Martyrologus literis prodidit) in iſta ultima noſtra aetate, Angliae Apoſtolus, non ineptè dicipotuit. De eo plura lege in ejuſdem Foxi Martyrologiò.

SCRIPSIT PRAETER TRANSlationes S Scripturarum cum Prologo adjuncto hos libros, quorum Inſcriptiones ſequuntur OBedientia hominis Chriſtiani. Mammona in juſtum. Pontificiorum Praelatorū praxis Commentarius in VII. Matthei caput. Commentarius in Tracij ultimam voluntatem & teſtament • m? Reſponſio ad Thoma Mori Equitis Dialogos. Doctrina C ••• a Dominica adverſus Morum. De Sacramento Altaris. De ſig •• ſacramentalibus. Semit • ad Sacras Scriptur as ferens. Duae Litera ad Ioannem Frith. Omnes hi lib ••• i c •• tant 〈◊〉 c • m duorum Martyrum Sanctiſsi ••• um Barneſij & Frith • operib •• , ••• gua vernacula in folio.

IOANNES BRADEFORD' MAR. Vt spirat Christum totis iam ſenſubus. ignem hunc hostes tentant fascibus opprimere

IOANNES BRADFORDVS.

IOANNES BRADFORDVS, Mancunij in agro Lancaſtrenſi natus eſt. Eum in adoleſcentia Parentes litteris deſtinarunt, ubi docilitatis & diligentiae laudibus inclaruit; ſtudio que & exercitatione tanto pere profecit, ut mitteretur ad Academiam Cantabrigienſem, & in Regineo Collegio graduum ſuorum antiquitate commendatus, eidem Collegio Praefectus & Praepoſitus eſt. Poſtea etiam temporibus Regis Edouardi ſexti, Theologiam publicè in Cathedrali Eccleſia Divo Pauli Londinenſi ſacra profeſſus praelegit, ubi pro tem • pore miniſterium illud non minus doctè quam laborioſè praeſtitit. Sed iniquiſsimis Reginae Mariae diebus, propter teſtimonium Chriſto ejuſ que Euangelio perhibitum flammis abſumtus, Martirij Laudem conſecutus, eſt Londmi in Campo, ſeu area, vulgo Smithfeild appellata, primo Iulij, anno 1555.

Vltima verba quae ab eo prolata audiebantur, fuerunt; Anglia reſipiſce. Reliquit nobis accuratiſsimas adverſus Papiſticos Praelatos diſputationes ſuas, quae in Monumentis ſeu Martyrologio Ioannis Foxi extant, ubi ejus vita & virtutes pleniùs exponuntur. Et hoc Epitaphium ſequens in ejus obitum conſcriptum reperio;

DIſcipulo nullo ſupra licet eſse Magistrum: Qui que Deo ſervit, triſtia multa feret. Corripit Omnipotens natum qnem diligit omnem: Ad Coelum ſtricta est difficiliſ que via. Has Bradforde tuo dum condit pectore voces, Non hominum rigidas terribileſ que minas, Sed ne blanditias non vim nec vincula curas, Tradis & accenſae membra cremanda pyrae. CONSCRIPTAE EDITAEQVE SVNT AB EO, LINGVA VERNACVLA. DVae Conciones, prima de Reſipiſcentia, Secunda de Coena Domini. Litterae quaedam ad Symmartyres & alios. Reſponſio ad literas cujuſdam, utrum liceat Miſsis, necne, intereſſe. Quàm periculoſum ſit Miſſas audire. Examinatio ejus coram Iudicibus Delegatis. Piae meditationes, quas in Carcere adhibuit, quoe preculae illius dicuntur. Veritatis Quaerimonia. Melanthonem de Precibus, Anglicè convertit.

HUGO LATYMERUS Martir. CHRISTVM continuis precibus LATYMERVS ador ••• Pro verâ moritur relligione ſenex

HVGO LATIMERVS,

HVGO LATIMERVS, in Comitatu Leiceſtrienſi natus, à puero bonis literis inutritus, poſteà in Academia Cantabrigienſi, ad Doctoratus Theologiae gradum aſcendit, & propter doctrinae ab •• danti •• •• gnante Edouardo ſexto, Epiſcopus Wigornîenſis factus eſt. Fuit ſemper ad verae Religionis propagationem promtus & incitatus, unde cruentis temporibus Reginae Mariae, ſuo miniſterio & Epiſeopatu ex •• us, in carcerem que dejectus, et deinceps rogo adjuditatus fuit. Magnam habuit cum priſcorum temporum Patre Polycarpo ſimilitudinem, ſi Martyrij formam & verba quae Octogenarius ille ſenex & major pa ••• ante •••• em ſuam locutus eſt, expendamus. Fidelis 〈◊〉 Deus •••• it) qui non ſinit nos tentari ſupra quod poſſu ••• : 〈…〉 poſt, Pater coelestis ſuſcipe ſpiritum meum. 〈…〉 modo Pater Latimerus, ita enim appellatus e •• 〈◊〉 •••• imus Chriſti Martyr et Euangelij teſtis, Ox •••• 〈◊〉 ••• natus eſt, deci • o ſexto die Octob: anno 1555. R •••• •• obis, tanquam animae ſuae exemplat, Concionum 〈◊〉 • simorûm volumen, è quibus multae fuerunt habies ••• am Rege Eduardo ſexto, et Catharina Duci ••• Suffolcie ••• i, quae hodie in manibus hominum • eruntur, et ſepiuſculè Anglico idiomate excuſae ſunt.

Plura de illo et vitae ejus ratione, in Martyrologio Foxi.

NICOLAVS RIDLEIVS Mens ardet CHRISTOM • o •• e •• ur vi • cer • 〈◊〉 Haec perit. aeter •• um ſed calor ille manet.

NICOLAVS RIDLEIVS,

NICOLAVS RIDLEIVS, genere nobilis, et in Epiſcopatu Dunelmenſi natus: in adoleſcenti • ſua multis clariſsimis virtutibus ex •••• fuit. Parentes enim Doctoribus eum expoliendum tradiderunt, unde Linguarū cog •• tionem ſibi comparavit, et in Academia Cantabrigienſi ad Baccalaureatus Theologici gradum ••••• tus eſt; ubi poſteà Aulae Pembrokianae Praefectus 〈◊〉 Deinceps verò regnante Rege Edouardo ſexto, ••••• ſis Epiſcopus cum eſſet, non ita multò poſt, propter ••• as animi dotes ad Epiſcopatum Londinenſem tranſlatus eſt. Sed miſeris et alieniſsimis Reginae Mariae (penè 〈…〉 dixerim) temporibus a ſuo miniſterio & dig ••••• e •••• tus dejectuſque; •••• mmas damnatus, per ••• . Poterit ille quidē aliquo modo cum Sancto Patre e • ••• tyre Ig • atio comparati, non mod ••• ropter ejus erid ••• de Coenâ Dominica tractatum, •• d etiam quod impius car •• ſex Bonerus Epiſcopus qu ••• m ad pernitiem vocavit, magnam affinitatem habuit cum immani illa Bellua quae Sanctu • Jgnatium devora •• .

Hic delibatus Chriſtiano • um flos, Chriſtianae et Euangelicae profeſsionis nomine, Martyrium nequaquam detrectavit, ſed eodem die, et eadem horula, Oxoniae, cum Hugone Latimero in cineres redactus eſt: Noviſsima que verba quae ab ore ejus excepta fuerunt, ſic ſe habent; In manus tuas, Domine, commendo ſpiritum meum. De eo plura in Foxi Martyrologio habentur.

SCRIPSIT PRAETER TRACtationem de Coena dominica, quae & editâ ſunt, Anglicè. COllocutio cum Latimero. Coenae dominicae celebratio. Amica valedictio, quam cum Oxoniae in Carcere detineretur, ad omnes ejus verè amicos & fautores conſcripſit. Lugubris Lamentatio de miſera conditione Eccleſia Anglicanae, propter recentem Euangelij Apoſtaſiam.

IOHANNES ROGERSIVS MART Te pietas alium JANE • hinc abduxit in orbem Martyrem vt et patriae redderet inde tuae

IOANNES ROGERSIVS,

IOANNES ROGERSIVS, adoleſcens in Academia Cantibrigienſi operam literis dedit, ubi remanſit uſ que dum veri Chriſtiani Mercatoris hortatu et impulſu, ſuae conſcientiae tranquillitati conſulturus, regnante Henrico octavo, tranſmarinas regiones petijt: Et quamprimum Antuerpiam in Brabantia pervenit, Guilielmo Tindallo uti et Milone Coverdallo familiariter uſus eſt, qui ambo propter Euangelij profeſſionem exulârunt. Ibi uxorem duxit, et illinc migravit Witebergam in Germaniâ, ubi, non adeo multo interjecto tempore, tam accuratè Teutonicam linguam edidicit, ut ibiſacros ordines ſuſceperit. Ceterum, Rege Edovardo Angliae gubernaculum adminiſtrante, remigravit in Angliam: Et ſententia Nicolai Ridlei, Epiſcopi Londinenſi, Vicarium Eccleſiae Sancti Sepulchri adeptus, publicus etiam Theologiae profeſſor in Divi Pauli Eccleſia cathedrali Londinenſi conſtitutus eſt: Sed Regina Mariâ omnia invertente, concionari prohibitus eſt, ſed ſilere non potuit: proinde, magni animi conſtantia ob Chriſti Euangelij que confeſsionem. Martyrij Corona donatus eſt; quippe, in Campo, Smithfeild dicto, quarto die Februarij, anno 1555. combuſtus mortem obijt: ejus ultima verba fuerunt, Domine, accipe ſpiritum meum.

De eo et vita ejus, plura in Martyrologio Foxi.

LAVRENTIVS SADEERVS MAR Diuino Martir SANDRVS plenus amore Nec flammas timuit carnificumbe minas

LAVRENTIVS SANDERVS.

LAVRENTIVS SANDERVS, adoleſcens in Collegio Aetonienſi ſtudijs literarum incubuit, è quo in Collegium Regale apud Cantabrigienſes cooptatus eſt: & poſtea tyrocinium apud Mercatorem quendam Londinenſem exercuit: ſed, quum literas praeguſtâſſet, illud vitae genus non probavit, & frequenter in lectione verbi Divini verſatus, majoris doctrinae & cognitionis ſtudio inflammatus eſt; unde amicis ipſius in conſilium adhibitis, Mercatoris exercitium reliquit, Cantabrigiam que reverſus eſt, quum que in ſuprà memorato Collegio aliquandiu ſtudia Muſarum recoluiſſet, Theologus & perdiligens Paſtor extitit. Miniſterio autem ſuo, ut plurimùm Lichfeldiae in provincia Staffordienſi & in religioſiſsima Civitate Coventria in Comitatu Warwicenſi functus eſt.

Sed tandem ſanguiſuga Bonerus ei ſilentium indixit, eum que exauctoravit, & de gradu ſummotū, accivit Londinū, ibique in vincula cōjecit: Et, ut verbo expediā omnia, remiſſus Coventriam, Chriſti Euangelij defendendi cauſa, faſces & flammas, laeto infractò que animo pertulit, & in Vivario, paulò extra Vrbem ſito, combuſtus eſt. Ad Palam alligatus & flammis ipſum corripientibus, haec ultima emiſit verba. Salve ô vita, optata advenis: octavo Febr: Ao 1555. Vide plura de eo in Martyrologio Foxi.

THOMAS CRAMMERVS Erreres CRANMERE tuos tandem vltus amore CHRISTI fers flammas. Martÿriumque ſubis

THOMAS CRANMERVS.

THOMAS CRANMERVS, in Comitatu Notinghamenſi ex perantiqua Normannorum proſapia oriundus, in Collegio Cantabrigienſi Iheſu ſacro inſtitutus, mirabiles in Literis progreſſus fecit, & perilluſtrem operam Eceleſiae Chriſti navavit; cujus vitā non ſolùm in Martyrologio Foxi ſed etiam in Libro de Antiquitate Brittannîcae Ecceſiae, & à doctiſsimo Iacobo Ʋerheideno in Effigiebus ſuis, tam graphicè in publicum editam reperies, ut eam etiamſi omnia ſumma fecero meliùs deſcribere nequeam. Hoc tantumodo accipe: Poſt mortem venerabilis WARRANI factus eſt Archiepiſcopus Cantuarienſis a Potentiſsimo Rege HENRICO VIII Anno Dni. M D xxxij. in cujus amore & favore non minimus erat Magnus ille noſter CRANMERVS. Et dum vixit Henricus R. hic noſter Praeſul deraſus & imberbis erat: at poſt mortem Regis barbam alebat prolixam uſ que ad obitum; prout hic depingitur. Primuſ que ille fuit Archiepiſcopus (ſi unum excipias, Ricardum Scropium Eboracenſem Archiepiſcopum) in Anglia ex legum formula & juridico proceſſu ſummo ſupplicio affectus. Nam ut numerum Martyrum augeret flammis Oxoniae abſumptus occubuit xxio. Martij, anno ejus ſeculi quinquageſimo ſexto: Et haec Epitaphia verſuſque ſequentes de eo reperio;

IN EFFIGIEM THO: CRANMERI Arch Cant: Gualetherus Haddonus. ET pius & clemens Thoma Cranmere fuiſti Tempora laeta dedit, tempora dura Deus. Tu Testis Christi crudeli addiceris igni, Nunc duris reddant tempora laeta vicem

THOMAS CRANMERVS. PALINODIA DE D. THOMA Cranmero in Carcere. TE Cranmere gravis fontem prope fecerat error: Sed revocas lubricos ad meliora pedes Te docuit lapſus magis ut veſtigia firmes, Atque magis Chriſto conſociêre tuo, Ʋt que tuae melius ſtudias haereſcere cauſae: Sic mala non raro cauſa fuere boni: Et bene ſucceſsit: nam ficta & adultera turba Jlludens alijs, luditur arte pari. Nempe ſic eſt fruſtratus fraude papiſmus: Et ceſsit ſummo gloria tota Deo.

RODOLPHVS SKINNER VS DE ejus Martyrio. SƲccubuit Sanctus praeſul Cranmerus inquâ Pontificum rabie, fraude dolo que perit. Quod verbo invicto dejecerat enſe Papatum Quod docuit pura quaerere mente Deum. Quod que ANTICHRISTI ſubverterat impia regna, Regna pijs Anglis heu tolerata diu. Hinc pius & clemens crudeli addicitur igni, Et dant innocui membra cremanda viri. Huc ubi jam ventum eſt, dextram projecit in ignem, Projectam que tenens talia dicta dedit: Primum peccaſti primum & ſentire dolorem Debes, oh CHRISTO dextra inimica mea, Immotam que tenet dum deflagraverat omnis, In cineres totam dum cecidiſse videt. Caetera cum pereant flamma (mirabile dictu) Cor manet illaeſum poſt ubi flamma perit. Ecce invicta fides inviolahile ſervat, Nec medijs flammis Corda perire ſiner.

THOMAS CRANMERVS. IN MORTEM D. THOMAE Cranmeri. INfortunata est foelix qui numine laeſo, Cujſvis gaudet commoditate honi. Jnfaelix illa eſt vero foeliciter, orbi Inviſus quiſquis triſtia fata ſubit. Hoc Cranmere probas vitae praeſentis amore Dum quaeris ſanctam diſsimulare fidem Et dum Conſilijs tandem melioribus uſus, Praeponis vitae funera ſaeva tuae.

INTER OCCVPATIONES VArias compoſuit CRANMERVS edidit que haec CAtechismum doctrinae Christianae. Ordinationes Eccleſiae reformatae. De ministris ordinandis. lib. 1. De Euhariſtia cum Luthero. lib. 1. Defenſionem Catholicae dectrinae Ad veritatis profeſſores. Iura Eccleſiaſtica tempore Edouardi R. Contra Gardineri Concionem. Doctrinam Caenae Domini, lib. 5. Locos Communes ex Doctoribus, lib. 12. Homilias Christianas Ad Ricardi Smithi Calumnias. Confutationes veritatum non Scriptarum. De non ducenda fratria, lib. 2. Contra Primatum Papaelib 2. Adverſus Purgatorium Papaelib. 2. De Iustificatione lib. 2. Pias Precationes. Epiſtolas adviros cruditos. SCRIPSIT EX CARCERE. Contra ſacrificium Miſſae. Contra adorationem Panis. Ad Reginam Mariam. Et alia quaedam. Bibliorum Tranſlationes Anglicas pluribus in locis emendavit, praefationeſ que addidit.

IOANNES BALAEVS Hostis Romoni vehemens Cenſergue Baolis BALAENS. tali fronte dec • ru • crat A • lud

IOANNES BALEVS,

IOANNES BALEVS, natus in comitatu Soffolcienſi, Cantabrigiae inſtitutus & expolitus eſt: cujus opera in detegendo Antichriſto & enucleanda Ioannis Apocalypſi, valdè fuit illuſtris. At inter alia, ejus vitae ratio tam accuratè ſuccincte que a Ʋerheiden exactiſsimi judicij viro deſcripta eſt, ut ingenuè confitear me in ſubſequente narratione ſeu 〈 in non-Latin alphabet 〉 , ſuis ipſius verbis & ſtylo uſum eſſe.

Baleus Anglus, patriâ Sudovolgius: (nos dicimus Suffolcius) qui a parentibus ut ipſe de ſe teſtatur, numeroſa prole tum gravatis, tum Pſeudoprophetarum praeſtigijs deluſis, duodecim annorum puer in Carmelitani Monachatus Barathrum, in urbe Nordovicenſi, (nos dicimus Norvvicenſi) trudebatur, qui illic ut Cantabrigiae, obſcurae Papiſtarū Theologiae & artibus incumbens, exorta jam Euangelij luce ab jlluſtri Domino VVentfordo ſeriò excitatus, protinus divina bonitate ab arido illo Carmelitarum monte in floridam ac foecundam Euangelij vallem fuit tranſlatus: Ex ſuggeſto ad tribunalia mox tractus, Eboraci primùm ſub Laeo, Londini poſtea ſub Stokiſleio, Archiepiſcopis: verum a Cromvvello, Henrico Regi à Conſilijs, Baleus ob elegantes à ſe editas Comoedias fuit liberatus. Per tyrannidē Epiſcoporum Exul, in inferiori Germania octennio manſit: in qua Anglico ſermone multa conſcripſit opuſcula: Ab EDOVARDO VI. Rege optimo revocatus, & Oſſorienſis in Hibernia Epiſcopus factus, Chriſtum crucifixum praedicavit. Sublato Rege ſanctiſimo, & Baleum Mariana illa Hyems Hiberniâ expulit. Qui ſexcenta quum evaſiſſet pericula, à Piratis captus, ſpoliatus, irriſus, immaniter habitus fuit, ac demum venditus. Pretio ſoluto dimiſſus, in Germaniam, tutiſsimum Chriſtianae pietatis portum ſe recepit. Baſiliae agens Opus illud ſuum, SRIPTORVM ſcilicet Illuſtrium Maioris Britanniae, CATOLOGVM, XIIII, CENTVRIAS continentem, Typographo Operino, evulgavit. Quo conſtat ipſum Bibliothecas plurimas excuſſiſſe, eaſdem que a tineis et blattis liberaſſe, legendo, colligendo que nomina et ſcripta eorum qui in Britannia omnibus ferè ſeculis ad annum uſ que Chriſti M.D.LVII. Litteris ſcriptiſque claruerunt. Quo in opere et Romanorum Pontificum Succeſsiones, vitas, Exitus ſumma diligentia explicavit, ea que Paparum facinora e tenebris eruit, quae non ita ſine Baleo ANTICHRISTI hoſtibus conſtitiſlent. Opera 10. LELANDI Londinenſis multùm eſt hic adjutus▪ qui Antiquitatum Britannicarum, nominis gloriae que Patriae ſtudioſis, et Baleo ipſo autore celebris evaſit. In Germania vivens amicos ſibi maxime habuit Alexandrum Alerium et Ioannem Knoxū Scotos, quibus et Catalogum Illuſtrium virorum Scotiae inſcripſit: Sic Geſnerum, Simlerum, et Lycoſthenem, quibus operis partem conſecravit: qui poſtea Bibliothecas ſuas, Tiguri ſaepius editas, Scriptoribus Britannis Eruditionis nomine claris, Baleo autore, auxerunt atque exornarunt. Cui et diligentiſsimus et omniſcius ille Geſnerus in amcitiae ſymbolum MITHRIDATEM ſuum, ſive de differentijs Linguarum, tum veterum, tum quae hodie apud diverſas nationes in toto Terrarum orbe in uſu ſunt, Obſeruationes dedicavit. Quàm inſignis hic Hoſtis Rom. Antichristi fuerit Baleus, cognoſcere licet ex Laurentio Humfredo, (noſtro) Romanarum Papiſticarum que Antiquitatum, indagatore ſolertiſsimo, qui ita in ſu •• onere ſeu Prophetia Romae, inter caetera, de Baleo:

Plurima LVTERVS patefecit, PLATINA multa: Quaedam VERGERIVS cuncta BALEVS habet.

Hic igitur Baleus is, qui nobis Cacum illum ex impuriſsima ſpelunca, latrocinijs, ſacrilegijs, nequitijs nefandiſ que libidinibus infami, in primis extraxerit.

Obijt in Hibernia in ſexageſimo ſeptimo anno aetatis ſuae, circa annum Redemptionis noſtrae 1558. Crudeliter a ſanguinolento Papiſta interfectus.

BALEVS EXTRA REGNVM PAPISTICVM EDIDIT HAEC: ANglorum Heliades. Britanniae Scriptores. In Waldenitres Tomos. In Faſciculum Zizaniorum ejus dem. In Polydori Inventiones Rerum. In Io: Textoris Officinam. In Catalogum Capgravi. In vitas Pontificum Barnes. Epitomen Lelandi de viris Illuſt. Acta Romanorum Pontificum. Commoedias ſub vario Metrorum genere. Vitam D. Ioannis Baptiſtae. De Chriſto duodenni. De Baptiſmo et Tentatione. De Lazaro reſuſcitato. De Conſilio Pontificum. De Simone Leproſo. De Coena Domini et pedum Lotione. De Paſſione Chriſti. De ſepultura et Reſu • rectione. Super utroque Regis conjugio. De ſectis Papiſticis. Contra Momos & Zoilos. Proditiones Papiſtarum. Contra adulterantes Dei verbum. De Ioanne Anglorum Rege. De imposturis Thomae Becketi. De magnis Dei promiſſionibus. De praedicatione Ioannis. De Chriſti Tentatione. Corruptiones Legum divinarum. Amoris Imaginem. Pammachii Tragaedias tranſtulit. ALIOS LIBROS PROSA ANGLICO SERMONE EDIDIT. In Apocalypſin Ioannis. Adverſus Impoſtorem Standicium. Contra Iurandi Conſuetudinem. Certamen Ioannis Oldcaſtelli. Acta Caelibum Anglicorum. Dialogos quoſdam. Cantiones Chriſtianas. Contra Baalis Sacrificulos. Apologiam pro Barnes. Pro Graio contra Smithum. Contra Suaſionem Papisticam. Super Annae Aſkewe Martyrio. Ad Elizabetham Regis filiam. Contra Cleri Coelibatum. Super Itinerario Lelandi. De veris Haereticis. Locupletationem Apocalypſeos. Expoſtulationes in Papiſtam. In Mantuanum de Morte. Miſſam Crapuloſorum. Contra miſſam Papisticam. De vocatione ad Epiſcopatum. Contra Boneri Articulos. Super Obitu LVTHERI. Confeſſionem Ioannis Lamberti. Hebdomadem coram Deo. De Bello Wiclevi contra Papiſtas. Epiſcoporum Alcoranum. Facetias et Iocos ſine certo numero. Tranſtulit ex Anglico in Latinum ſermonē Examinationem Guil. Therp: Ex Latino in Anglicum, Apologiam Sebaldi Heydē contra SALVE REGINA. Epistolam Ioannis Pomerani ad Anglos. Opus de Scriptoribus Angliae & Scotiae recognitum & plus quam quingentis Autoribus auctum. Opus Lelandi de viris jlluſtribus abbreviatum et in quibuſdam auctū. In Papiſtarum Regno verſans collegit ac ſcripſit. Faſciculum ex omnibus. Scriptores ab Helia. Scriptores a Bertoldo. Additiones ad Trithemium. Collectiones Germanicas. Collectiones Gallicas. Collectiones Anglicas. Varia Doctorum virorum. Catalogum Generalium. Spirituale Bellum. Castellum Pacis. Conciones Pueriles. Ad Hullienſem Synodum. Ad quaſdam Quaestiones. Appendices ad Paleonydorum. Historiam Patronatus. Historiam Simonis Angli Historiam Franchi Senenſis. Historiam Divi Brocardi. In Praefationem Fastorum Mantuani.

IOANNES IVELLVS EPISC Et ſacro Paſcens Populum ſermone et egenos Annenâ lalis •• eſul Jvellvs crat AB

IOANNES IVELLVS,

IOANNES IVELLVS, vir verè gemmeus, in agro Devonienſi natus, a pueritia literis, linguis et artibus imbutus eſt in Academia Oxonienſi, primū in Collegio Mertonenſi, ac poſtea in Collegio Corporis Chriſti, ubi gradum baccalaureatus Theologici ſuſcepit. Inſignis, ſuo tempore, fuit Euangelij ebuccinator: Saeviente Regina Maria exulavit, et ut libertatem ſuae Conſcientiae ſalvam retineret in Germaniam profugit: Sed Regina Maria fato ſuo functâ reverſus eſt in Angliam, et in Academia praedicta ad Doctoratus. Theologici apicem aſcendit; progrediente autem aetate; propter ipſius ſingularem doctrinam et ſcientiam Regina ei Elizabetha b. m. Epiſcopatum Sariſburienſē detulit • , ubi multos annos praeclarè Eccleſiam rexit et Chriſti Euangelium fideliter diſpenſavit: Nec ſolùm Gubernator et Paſtor vigi • mtiſsimus extitit, verùm etiam multos egregios et praeclaros libros exaravit edidit que , qui tum Anglicè tum latinè extant et vaeneunt; imprimis verò illam elegantiſsimam et inconfutabilem Apologiam Eccleſiae Anglicanae, de qua ſummé eruditus Petrus Martyr, in quadam illius Praefatione, jam Apologiae ipſi annexa, ſcripſit, et quam vehementer laudavit: Ac Martyris quidem verba recitare non pigebit;

Tua Apologia, frater chariſsme, non tantùm mihi, omnibus modis et numeris ſatiſfecit, verum etiam Bullingero ejus que filijs et Generis, nec non Gualthero et Wolphio, tam ſapiens mirabilis et eloquens viſa eſt, ut ejus laudandae nullum modum faciant, nec arbi trantur quicquam hoc tempore perfectius editum fuiſſe, &c.

Hic gemmeus Antiſtes in morē (ut ita dicā) Prophetae vitae finē, anno mortem ſuam 〈 in non-Latin alphabet 〉 praecedente praedixit, in binis literis ad tum Epiſcopum Norivicenſem miſsis, prout lucidè apparet ex 〈 in non-Latin alphabet 〉 ejus a doctiſsimo Laurentio Humfredo noſtro accuratiſsimè deſcripto; ad quā te, plura videndi et audiendi cupidum remitto.

Expiravit in domo ſua Monkton-farleae, Sariſburiae que Cives mortem ejus magna lamentatione proſequuti ſunt, anno Dni. 1573. quinquageſimo que aetatis ſuae: Et in Eccleſia Sariſburienſi in chori meditullio marmoreo lapide ſepultus jacet, cum hac Inſcriptione ſequente.

IOANNI IVELLO Anglo, Devonienſi, ex antiqua Iuellorum Familia Budenae oriundo, Academiae Oxonienſis laudatſsimo Alumno: Mariana tempestate per Germaniam exuli: Praeſuli regnante ELIZABETHA Regina, Sariſburenſis Di • eceſeos, (cui per annos xi, menſes ix, ſumma fide et integritate praefuit) Religioſiſsimo, viro ſingulari eruditione, ingenio acutiſsimo, judicio graviſsimo: Pietate, humanitate egregiè praedito, Theologiae cum-primis cognitione inſtructiſsimo; Gemmae Gemmarum: jmmaturo fato Monkton-farleae praerepto, Sariſburiae ſepulto: Coelorum Civi; Laurentius Humphredus, Hoc Monumentum, obſervantiae et benevolentiae ergo conſecravit. Anno ſalutis humanae Chriſto merito reſtitutae. M.D. LXXIII. IX. KAL. Octob.

Vixit annos xlix. menſes iiij.

Pſalm. 112. In memoria aeterna erit juſtus.

IN MORTEM D. IOANNIS IVelli, Ioannes VVolleius in lingua Latina S. R. E. Scretarius. Hei mihi quàm celeri fugiunt mortalia curſu, Quae que minus debet ſurripit atra dies. Ʋivere tu longo fueras digniſsimus aevo: Flende mihi nimium chare Iuelle jaces. Moribus, ingenio, doctrina, relligione, Nulla ferent talem ſaecula longa virum.

SCRIPSIT EDIDITQVE IVELLVS. Synopſin ſeditioſae Bullae a Pio quinto in Angliam tranſmiſſae ano. 1569. Anglicè. Brevem tractatū de Scripturis, Anglicè. Tractatum de Sacramentis, Anglicè. Co • cionem temporibus R. Edovardi •• bitā, in 1. Pet. cap. 4. ver. 11. Anglicè. Se • Conci • nes Regina Elizatha audiente, habitas ad Crucem Paulinam, Anglicè. Apologiam Eccleſiae Anglicanae. Adverſus Thomum Hardingum volumen in quo 77. quaeſtiones, ex Scripturis et omnium Conciliorum ac Patrum monumentis diſcutiuntur, ex Anglico converſum in Latinum a Guil. Whitakere. Replicam adverſus Hardingum &. ex Anglico in Latinū converſ. a Tho: Bradoco.

DAVIT WHITEHET Nominis vnatui est ALBVM CAPVT altera pars est Quadrarit in mores ſcilicet i • ta fuos Candidiu • nibil eſse Patest nam moribus istis

DAVID WHITEHEAD,

DAVID VVHITEHEAD, adoleſcens in Academia Oxonienſi inſtitutus, ac ibi ſacrae Theologiae Baccalaureus extitit: doctrinâ et cognitione inſtructiſsimus cum eſſet, in omnibus locis ad quos acceſsit, verbum Dei ſolidè et ſyncerè praedicavit: Quo nomine, tantum apud Reginam Elizabetham b. m. gratiae fidei et auctoritatis obtinuit, ut ei Cantuarienſem Archiepiſcopatum deferret, quem ille recuſavit; Alio etiam tempore cum eadē Regina illum Hoſpitilo publico ſeu Xenodochio prope VVeſtmonaſterium de Savoy dicto praeficere vellet eam itidem dignitatem reſpuit, hoc que reſponſum Reginae reddidit; Sibi ſatis eſſe de vivendi praeſidijs proſpectum, ſe que ſuo praeſenti ſtatu conten tum, velle in vocatione Divinitus ſibi impofita, id eſt Euangilij annunciatione, acquieſcere, &c. In quo apparuit fingularis ipſius et penè inaudita, modeſtia et humilitas: rarum et praeclarū hijſce noſtris temporibus exemplum, in quibus homines paulo appetentiores honorum eminentiam et fortunarū ſuarum amplificationem, tam in Eccleſia quam in Repub, potius quâm Dei gloriam venantur et aucupantur: (diſcite ô mortales) Fuit plus minus ſeptuagenarius, et ex iſta vita migravit anno Domini 1571.

R.D. MATTHAEVS PARKERVS PARKERVS docuit Preſul deicirn decta reliquit Scripta et Scripteres eruit e tenebris.

MATTHEVS PARKERVS.

MATTHEVS PARKERVS, in Civitate Norwicenſi natus, et in Academia Cantabrigienſi Literis expolitus eſt; ubi primū 〈 in non-Latin alphabet 〉 , ſeu Lector Biblicus cum eſſet in Collegio Corporis Chriſti, demceps ſocius ejuſdem Collegij factus eſt: Poſtea vero aſcitus, ut eſſet Reginae Annae Bolleniae a Sacris, ſuſcepit Doctoratus gradum: At primò ad Decanatum Stokienſem evectus eſt: Cum que illa Regina praeclariſsima in vivis eſſe deſijt, Rex Henricus octavus cum fecit Sacellanum ſuum: Henrico autem Rege defuncto, dignus exiſtimatus eſt qui eſſet Regi etiam Edouardo ſexto Sacellanus. Sub utro que Rege Eccleſiaſticas dignitates non vulgares obtinuit; puta, Collegij praedicti Praefecturam, Praebendam Elienſem, et ad extremùm Decanatum Lincolnienſem: Quae omnia augmenta ornamenta que vivente Principe pio Edouardo quietè poſſedit, imò, ante ſecundum annum jmperitantis Mariae, null • m offenſionem vel interpellationem paſſus eſt: Tum verò propter ductam uxorem omnibus praedictis honour bus exutus, quamdiu illa Regina vixit inopem obſcuram que vitam agere coactus eſt. Sed terribili illi Rogo toteruditione et zelo praeſtantium conſumptore et devoratore in morte Reginae extincto, et Archiepiſcopali ſede per obitum Cardinalis Poli, vacante, Regina que Elizabetha b. m. in Regali ſolio collocata, ſelegit illa noſtratem hunc doctiſsimum Parkerum et in Archiepiſcopali ſede Cantuarienſi conſtituit, ut qui ei honoris amplitudini propter doctrinae excellentiam et Religionis puritate • maximè aptus videretur: Inauguratus autem ſive ut dicitur inſtallatus fuit xvijo. Decembris 1559. quem honoratiſsimum locum pluſquam quindecim annos tenuit. Per illud vero tempus multa et magnifica Charitatis opera edidit. Civitati enim Norvvicenſi, loco nata • i ſuo, Polubrum et Gutturneum argenteum bis deauratum, pondus autem erat centum ſeptuaginta tres unciae, largitus eſt: ad haec quinquaginta ſolidos dedit per annum, qui quotannis ejuſdem Civitatis egenis et pauperculis erogarentur, curavit autem ut in Ambarvali ſeptimana, ſex anniverſariae Conciones in quin que particularibus Norfolciae Eccleſijs, haberentur. Rochdaliae in agro Lancaſtrenſi Scholam Gramatices inſtituit. Collegio Corporis Chriſti ſive Benedicti Cantabrigienſi, ubi Muſis incubuit, triginta Diſcipulatus, ſcu ſtipendia Scholaſtica, praeberi fecit, interiorem Bibliothecam aedificavit, multoſ que libros tam excuſos quàm manuſcriptos eoſdem que rariſsimos ac propter pretium et antiquitatem plurimi aeſtimandos, eidē Bibliothecae conceſsit: Praeterea illius Collegij ſtudioſis, trecentas argenti facti bis deaurati uncias: perpetuum que Divae Mariae de Abchurch London Patronatum donavit. Haec et multa alia egregia charitatis opera praeſtitit, quae abſ que prolixitate recitare non potui. Sed inter alia ſingulare ipſius Antiquitatum quae ad noſtrarum rerum antiquas hiſtorias pertinent conſeruandarum ſtudium ſilentio praeterire nequeo: Quippe niſi ejus cura induſtria que praeveniſſet, plerae que ex noſtris priſcis hiſtorijs periturae eſſent. Nomenclaturam librorum quos publicari curavit hic attexere placuit. Expiravit anno Dni. 1574. cùm ſeptuageſimum ſecundum annum attigiſſet: Et in Sacrario Lambethani Palatij, ſub plano marmore contumulatus jacet, cum hoc Epitaphio ſequente;

SObrius et prudens, ſtudijs excultus et uſu, Integer et verae Religionis amans, Matthaeus vixit Parkerus, foverat illum Aula virum juvenem, fovit et Aula ſenem. Ordine res geſsit, recti defenſor et aequi: Ʋixerat ille Deo, mortuus ille Deo eſt. SCRIPSIT EDIQVE CVRAVIT. COncionē, cum Martinus Bucerus ſepeliretur, ex libro Sapientiae, cap. 4. ver. 7. ad. 19. Anglicè. Librum de Antiquitate Cantuarienſis Ecceleſiae adeo que de Archiepiſcopis LXX. Historiam Angliae Matthaei Paris. Flores Hiſtoriarum Matthaei Florilegi vulgo Weſtmo • aſterienſis Hiſtoriam Gyraldi Cambrenſis, Thomae Walſinghami, et alios.

THOMAS BECONVS BECONVS Varyie agitatus Fluctibus. orbis Fallaces P • tuil Vix ſuperare mina •

THOMAS BECONVS,

THOMAS BECONVS, in Oxomienſi Academia profeſſor Theologiae temporibus Edovardi Sexti: cum regnaret Maria Martyricida, exulavit in Gormani • ; ſed Reginâ defuncta, redijt, et diligens ſpectatus que cùm paſtor tū ſcriptor claruit: prout conſtat ex ejus compluribus praeclaris & divinis Tractatibus, qui Anglicè extant & proſtant, quorum catalogum ſubjunxi. Nihil ex ejus operibus Latinèeditum vidi, praeter quàm eruditam ejes diſputationem de Caena Domini, quam in ſuo exilio compoſuit: ex quâ liquebit quantopere veram et reformatam Religionem ſit amplexus. Cooptatus eſt in numerum Praebendariòrum Cantuarienſium, ibi que ad vltimum vſ que ſpiritum permanſit. Expiravit circa annum 1570. quum eſſet ſexagenarius. In • ujus laudem, operum que ejus Encomium, hos ſubjectos verſiculos invenio, Ioannis Parkhurſti Epiſcopi Norvicenſis;

Vidi et perlegi doctos Becône libellos, Quos tua non pridem ſanct • Minerva dedit: Diſpeream ſi quid legi unquam ſa • ctius, aut ſi Quid potuit populo tradier utilius. Auſpice perge Deo, tales vulgare libellos, Ʋani-loquax ſed nec lingua timenda tibi eſt. Sic CHRISTVM poſsis avido inculedre popello. Sic poſsis nomen condecorare tuum. OPERA EIVS EXTANT TRINIS VOLVMINIBVS, ANGLICE. Prima pars, ſeu Tomus 1o continet. NOva è caelo. Chriſtogonioe convivium. Sympoſium quadrageſimale. Orandi methodum. Serviam ſeu florum falciculus) Invectivam adve • ſus ſuramenta. Diſciplinam militaris. Davidis Cytharam. Pſal us. Regimen virtutis Catechiſmum brevem. Librum Matrimonialem. Strenam Chriſtianam. 2. Pars (ſeu tomus.) Gemmam jucunditatis. Principia Religionis Chriſtianae. Tractationem de jejunio. Caſtellum conſolationis. Animae ſolatium. Turrem fidelium. Equitem Chriſtianum. Homilias adverſus ſcortationem. Precationum floſculos. Orationis myrothecium. Merbidi Medicinam. Dialogum de Chriſti nativitate. Invectivam adverſus adulterium. Tertius Tomus. Epiſtolam ad arumnoſos Dei ſervos. Supplicationem ad Deum proverbi ſui reft it utione. Niſſe Pontificiae ſurrectionem. Scripturae locos communes. Comparationem inter Canam Dominicam 〈◊〉 miſſam Papalem. Articulos Religionis, Patrum auctoritate comprobatos. Portentoſas Romanorum Pontiſicum merces. Romae reliquias. Differentiam inter verbum Dei & humana inventa. Acta Chriſti et Antichriſti, et de eorum vita & doctrina. Chriſti Chronica. Novi Teſtamenti compendium. Quaſtiones de ſacra Scriptura. Verbi Divini Triumphum glorioſum. Laudem mortis, omnes hi libelli impreſſi anno, 1564▪ in fol. Poſtillam omnium Euangelior • m D • miniacalium in 4o. Aegri medicinam, ſapè et ſeorſim recuſam in 8o.

IOs CAIVS, MEDICVS Talir 〈◊〉 CAIV S Medi •• Praeluſtris ab arie Hic qual • n fa •• i ſ • u •••• in are dedit

IOANNES CAIVS,

IOANNES CAIVS, patria Nordvvicenſis, educatione Cantabrigienſis & Patavinus (nam in 〈…〉 & •••• iae commoratus 〈…〉 in Gonnevilli Colleg • o 〈…〉 Medicinae Doctorat • 〈…〉 •• pter raram & minimè vulgarem erudi •• 〈…〉 , Regis Edovardi ſexti, Reginae Mari •• 〈…〉 per multos annos continuos, Sereniſs 〈…〉 ••• ethae b. 〈◊〉 meddicus ſucceſsive factus 〈…〉 tam rarum eſt quam memorabile, Illa 〈…〉 alios Medicos alterum nomine Iulium 〈…〉 •• aeſarem, (quos utroſque Pater 〈◊〉 venerab ••• 〈…〉 •• rſtes bene novit,) apud hanc Reg • nā Elizabetha • 〈◊〉 •• nparabilis excellentiae Principem, tantopere glori •• •• atià floruit Cajus, ut eum ornaret, & ejus vive •• •• ſidia amplific • et plurimùm. Hinc ſuprá memor •• • ollegio valds beneficus fuit: quippe qui maxi ••• • jus partem p • oprijs impenſis de novo extruxit. Hac de cauſa dictus eſt conjunctus, ſeu alter ejus fundator▪ quod amplis reditibus & poſſeſsionibus in perpetuum ditavit. Proinde, ſuprá dictum literarum domicilium, Gonnevilli & Caij Collegium denominatur.

Hic Caius verè, varios Libros de re medica & alijs argumentis conſcripſit, quorum Catalogum hic infrâ ſubjunxi.

Obijt Cantabrigiae anno Chriſti 1573. aetatis ſuae ſexageſimo tertio, et in recenter aedificati Collegij Sacello inhumatus eſt: monumento que decoratur, in quo, vice Epitaphij, haſce binas tantum voculas invenio.

FƲIT CAIƲS. QƲi ſtudio excoluit muſas florentibus annis, Contulit & patriae commoda magna ſuae. Qui ſtravit faciles aditus ad Apollinis artem, Et fecit Grajos verba latina loqui. Qui Cantabrigiae Gonwelli incepta minuta Auxit, & e paruo nobile fecit opus. Et Qui Mauſoleum LINACRO donavit in aede Quae nunc de PAVLI nomine nomen habet. Qui lucem dedit & ſolatia magna Chirurgis, Ʋt ſcirent partes Anatoniae tuas. Arte Macaomia Galenus pene ſecundus: Et Patriae atequ aevi gloria rara ſui. Talis erat CAIVS qualem ſub imaginis umbram Pene hic viventem picta tabella refert.

VIVIT POST FVNERA VIRTVS.

SCRIPSIT CAIVS. DE mendendi methode libros 2. De Ephemera Brittannica lib. 2 De Antiquitate Cantabrig. Academiae lib. 2. Hiſtoriam Cantabrig. Acad. lib. 2. De Canibus Brittannicis lib. 1. De rariorum Animalium at que ſtirpium hiſtoria lib. 1. De Symphonia vocum Brittannicarum lib. 1 De Thermis Brittannicis lib. 1. De libris Galeni quae non extant. De Antiquis Brittaniae Vrbibus. De libris proprijs. De pronuncitatc. Graecae & Latinae Angliae cum ſcriptione nova. De annalibus Collegij medicorum Londini De annalibus Collegij Gonnevilli & Caij. Compendium libri Eraſmi de vera Theologia. At que haec quidem ipſe commentatus eſt, & praeterea etiam praeter Commentrios ſeu Annotationes ſcripſit. In Cor • C •• ſi de medicina libr • s • ct • . In • crib •• ij L • rg • d • compoſ •••••• . Medicamentorum lib 〈◊〉 . In Frammiga •• i opera •• nia. In Libros Galent de adminiſtrationibus anatiomicis novem. In ejuſdem lib. de motu muſculorum duos De ſanitate tuenda ſex. De Ptyſana unum. De parua ſphera unum. Ad Thraſijbu 〈◊〉 lum unum. De • ſsibus ad Tijrones unum. Tranſtulit deinde è Graeco in latinum Gale • i Libros. De placitis Hippocratis & Platonis primum. De libris Galeni ſuis, unum De ordine librorum ſuorum, unum. De diaeta in morbis acutis, unum. Item, Niceph. Calliſti de confeſsione in orationibus, unum. Chryſoſtomi de modo orands Deum. Paraphraſim etiam Eraſmi in Epiſtolam Iuda in vernaculam Ling. tranlit. Porro ſequentes libros caſtigavit. De adminiſtrationibus Anatomicis Galeni, novem. De motu muſculorum duos. De oſsibus ad Tyrones, unum. De compoſite medicamentorum 17. De ſimplicium medicamentorum facultatibus 11. De placitis Hippoc. & Platonis, unum. De medendi methodo 14. De libris ſuis, unum. De ordine librorum ſuorum, unum. De ſanitate tuenda, ſex. Ad Thraſybulum, unum. De Ptyſana, unum. De victus ratione in morbis acutis, unum. De ſuccidaneis, unum. De ſeptimeſtri partu, unum. De humoribus, unum. De brevi deſignate. dogmatum Hippoc. unum. De uſu partium 17. De locis affectis omnes, additis argumentis ſingulorum. De febrium differentia, unum. De morborum differentia, unum. De differentijs ſymptomatum, unum. De cauſis ſymptomatum 3. De morborum temporibus, unum. De purgantium medicamentorum poteſtate, unum. De his qui purgandi ſunt, quibus medi, camentis, & quo tempore, unum. De anatomia Hippocratis, unum. De diſſectione muſculorum Galeni, unum, De medicina libros 8. Cornely Celſi. De compoſite medicamentorum librum unum Scribonij. Poſtremò ipſe primus invenit & in lucem protulit ſequentes Galeni libros. Primum de decretis Hippocratis et Platonis Graecum. De comate Graecum, 1. Hippoc. de medicamentis Graecū, unum. Fragmentum libri ſeptimi de uſu partium Galeni. Bonam partem libri de ſuccidaneis. Et de Ptyſſana qui defuit. Poſtremò promittit hiſtoriam Norvicenſem, et caſtigationem operum Galeni. Caeterum quo conſilio ſingula ſcripſerit, et quaenam ex his et ubi in publicum editi ſunt, diligenter ab ipſo ex ponitur in libro de ſuis libris proprijs, Londini edito, anno Dom. 1570. per Guilielm. Sereſium, è quo ſingula ſtudioſi petere poterunt.

ROBERTVS ABBATVS EPIS SARUM Quos Deus ingudit Santorum mentibus ignes Praclaro ABATVS tradidit ingenio.

ROBERTVS ABBATVS,

ROBERTVS ABBATVS, ex honeſtiſsima familia ortus, Guilfordiae natus: Literarum cognitione in Collegio Balliolenſi & Academia Oxonienſi educatus; S. Theologiae verè Doctor; praedicti Collegij Praefectus, ſive Magiſter, ejuſdem que facultatis in eadem Academia profeſſor Regius, ſeu Cathedrae Doctor. in qua dignitate ſucceſsit Thomae Hollando, noſtro T. D. clariſsimo; quam cum ſumma laude V. annis ſuſtinuit: Hic Abbatus noſter doctus pinſ que poſt officium Paſtoris xx. annos perfunctum & poſt errores Pontificios ab eodem nervoſè (ſcriptis editis) confutatos, a Rege ſereniſsimo IACOBO electus, & in Epiſcopum Sariſ burienſem conſecratus eſt 3. Decembris Ao. 1615. Et in hoc munere SEFFRIDI Ciceſtrenſis Antiſtitis faelicitatem aequavit, quod Epiſcopus ipſe fratrem videre contigerit Archiepiſcopum Cantuarienſem, Angliae totius Primatem, &c.

In hac autem cùm verſaretur ſede, doctum illud & ſolidum de Gratia & perſeverantia Sanctorum opus parturijt, quod ipſius quaſi Cygnea vox fuit; ejus hic adjiciam ad Academiam Matrem elegantem Apostrophen, nec-non quae ſub finem operis poſthumi addita eſt, Atteſtationem.

Salve veneranda Mater, Academiarum decus, & gloria: continere me non poſsū, ut in nomine Tuo non attollam, & exultem animo, beatum que me praedicem, cui in faeliciſsimo omnium Gymnaſio diſcere pariter, & docere datum eſt. Mille ego Tibi ſalutes, mille faelicitates, proſperitates omnes, & ſucceſſus exoptare nunquā deſinam. Tibi hoc negotium ſub potentiſsimi Principis auſpicijs agitur: Tibi repetitus labor hic, cui pro Te aliquando in ſcholis Tuis ſudatum eſt. Id nempè agitur ut cavere diſcant Alumni Tui Arminios, Bertios, Grevinchovios, Thomſonios, & reliquos iſtos Scriptores, quos pruritus in geniorum occupat, ut in aſſuetis nunquam acquieſcant, nunquam ſe aliquid eſſe credant, niſi novitates ſingulares producant. Et quidem, quae fuiſti jampridem, opinor, ab his furoribus omnino libera, nihil dubito quin in pietate Tua maneas, & utinam ſemper maneas, & pro certo habeas veriora illa eſſe, quae antiquitus ex Eccleſiae Catholicae judicio definita ſunt, & ab eodem noſtro religionis uſu recepta, quam quae curioſa leviſsimorum hominum ingenia ad plauſum ſibi de peregrinate captandum à profligatis haereticis mutuata prodiderunt. Atque utinam in animis ſtudioſorum inſideant magis, & magis, quae in diſceſſu noſtro inter caetera hortati ſumus, ut poſt vera fidei jacta fundamenta, miſsis illis jam innumeris recentium tranſmarinorum, non libris, ſed chartarum maculis, ad veteres Scriptores ſe accomodent, è quibus Theologiae veriſsimas opes eruant, abſ que quorum lectione; atque uſu quàm elumbes, quàm jejunae, quàm invalidae plerun que nobis ſint orationes, diſputationes, tractationes, res ipſa loquitur, non ſine ſtomacho nonnunquā auditorum, ſiqui doctiores ſunt, qui pro ſolida doctrina ſentiunt ſe nubes, & umbras complecti, quae terendis tantùm bonis horis accommodatae ſunt. Neque tamē dum veteres commendo, Scholam excludo, immò modo adhibendam eſſe ſentio, ſed ita, ut ſit ancilla, non Domina, & afferenda ſit ad illam fidei doctrina, non inde referenda. Recentiorum in tanta Scriptorum varietate, tanta vanitate delectus, & modus habendus eſt, ne otio ſtudioſi abutantur legendis ſcriptiunculis quibuſ que , quae latrinis potiùs, quam doctorum hominum Bibliothecis dignae ſunt. Haec ego dicta vobis, ornatiſsimi Academici, magna cum voluptate recolo, quia conſcius mihi ſum quanto cum affectu & benevolentia dicta ſunt, eò certè ut Hieroſolymam illam veſtram tanquā ex inſulis fortunatis fortunatiſsimam excolere opera veſtra, & omni modo adornare ſtudeatis. Vtinam Tui Tibi non deſint, Academia Florentiſsima, quae Tuis non ulla in re deeſſe probaris. Vtinā animadvertant ſemper, & ſentiant in ſtudio atque induſtria, in literis; & doctrina quantae verarum voluptatum deliciae contineantur, quanta animorum ſerenitas, quanta gloriae magnitudo; de otio atque inertia, de libidine, de compotationibus, & fumis quantae ſordes, quanta ignominia quanti conſcientiarum aculei ſuperſint. Certè vivunt virtutum, vivunt induſtriae nomina, & fruuntur luce, quando iſti ſordidarum voluptatum aucupes ſepeliuntur in tenebris, & vix quidem, niſi cum nauſea & ſcreatu, & vomitu, memorantur. Spero interim ego de Te, ſpero de Tuis optima, chariſsima mater mea. Vtinam vigeas, utinam floreas, magiſ que , ac magis creſcas in columnam fidei, firmamentum veritatis, uſque ad adventum IESV CHRISTI.

Hactenus ex Praefatione ejus ad Lectorem. Atteſtatio autem ſic habet. Dioeceſi Sariſburienſi ei demendata: quam anois non ampliùs duobus, & tribus menſibus adminiſtravit. Dum verò non ſolum publicis curae Epiſcopalis occupationibus implicatur, ſed & privatis ſtudijs Theologicis penitùs pertinatiuſ que adhaeret, ex ſedentaria vitae ratione, calculo intra renes concepto graviſsimè laborat, ac annum jam agens quinquageſimum octavum cum ejuſdem morbi paroxyſmo ultimo, per aliquot dies protracto, invictá patientia conflictatus; tandem non ſine ingenti cleri ſui, populi que luctu, et penè incredibili Sariſ burienſis Civitatis moerore placidè in Domino conquieſcit. Imminente morte convocat domeſticos, & fidei ſuae profeſsionem interruptis, ac moribundis vocibus exorſus, cum amici monerent huic ut ſuberſederet labori, extare enim doctrinae, ac fidei ſuae in ſcriptis a ſe, editiſ que operibus confeſsionem; annuit; & ſcripta ſua omnia ſuprema hac voce obſignavit. Illa (inquit) fides quam ſcriptis meis propugnavi. Veritas Dei eſt, in ejuſque aſſertione morior. Et ſic (inquam) ſpiritum amiſit, menſe Martij Ao. 1618. Inque Eccleſia ſua Sariſburienſi Sepultus jacet.

SERIES RELIQVORVM OPERVM SVORVM EDITORVM. COntra Gu: Biſhopium Anglo papiſtam, Doctorem Pontificum, in defenſione Guilielm: Perkinſi cujus titulus eſt Catholicus Reformatus (opus elaboratiſsimum) tomi. 3. Anglicè. Demonſtratio Antichriſti, contra Cardin. Bellarminum, & alios Papicolas, Latinè. Defenſio librorum ſuorum contra Cavillationes & Sophiſt • cationes Eudoemonis-Ioannis: pr • Is: Caſaubono. & contra Apol • giam Eu-daemon Ioannis pro Garneto, &c. Semita antiqua. 1. Concio habita Oxoniae, Latinè extat Tho. Draxo interprete.

IACOBVS MOVNTAGU EPISCO WINTON Antiſt • s claro Jerognatus ſtemmate vicit. Praeclarum caſtis moribus ingenium

IACOBVS MOVNTAGO.

QVVM legeris VVintonienſem Epiſcopum fuiſſe IACOBVM MONTACVTVM, & Sacelli Regij Decanum & nobiliſsimi Ordinis Periſcelidos Antiſtitem, & ſapientiſsimo Regi IACOBO á privatis conſilijs; ſcias Lector, hos titulos literis & virtute eū meruiſſe, ut de longa nobilitatis ſerie, a Montacutis Saliſ beriae olim Comitibus, nihil dicam. Patrem habuit ex ordine equeſtri, D. Edovardum, a Boughton, in comitatu Northamptonienſi; Avum ejuſdem nominis, Angliae Praetorem praecipuū, Henrici octavi Conſiliarium; Matrem verò Elizabetham, nuperi Baronis Haringtonij (noſtri, ſenioris,) ſororem. Conveniens generi obtigit educatio in inclyta Cantabrigienſi Acadademia, quae inſolitos ejus in literis profectus novo etiam privilegio compenſavit, collatis & Magiſte • ij & Doctoratus inſignibus priuſquam leges Annales paterentur. Habet & Academia, quod illi imputet, aucta propter eum Collegio Sydneano, quod fundavit Franciſca Sydnea Suſſexiae Comitiſſa illius agnata, Henrici Sydnaei noſtri, ex equeſtri Periſcelidos ordine, qui Robertum praeſentem Leiceſtriae Comitem genuit germana ſoror. Praeſes ejuſdem Collegij factus, quum circmjacens fundus odoris faeditate infamis eſſet, Trumpiniam aquam novo alveo deduxit in hortos Collegij, communicata urbi & Academiae ſalubritate.

Quanta autem faelicitate juventutis ſtudia d • rexerit, teſtantur magna ingenia, quae elaboratiſsima ex ea officina prodierunt. His artibus, quum ſereniſsimo noſtro Regi innotuiſſet, ſine mora Sacellanus ejus Ordinarius, Lichfeldiae que & Sacelli Regij, mox Vigorniae Decanus factus eſt; Bathonienſis deinde & VVellenſis Epiſcopus, Qua in ſede ita ſe geſsit, ut octo annis, quibus praefuit, non ſibi ſed publico honores geſsiſſe viſus ſit. Pauperes in Prochotrophio beneficum Procuratorem I omnes boni illius loci hoſpitalem Epiſcopum amiſerunt. Intuentibus verò opera publica, quae collapſa reſtituit, id unum ſolum que egiſſe videatur, adeo jam nitent, quae fi • u & ruinis antea ſqualebant: ut Palanum Epiſcopi VVe • lenſe, cum hortis & aede ſacra, domuſ que Banov •••• Et quod grata poſteritas nunquam ſilebit, templum Bathonienſe, quod Oliverus Epiſcopus, centum ab hinc annis inchoavit, ejus maximè impenſa abſolutum fuit. Huic templo, niſi morte fuiſſet praeventus, & canentium Chorum datunus erat, & Decani Capituli que dignitatem: & nunc fratres ejus Equites clariſsimi, Henricus & Sydnaeus, apud Regē ſatis videntur caviſſe, ne irritum fiat honeſtiſsimum defuncti propoſitum. Deni que ad ſedem VVintonienſem tranſlatus, novam ſibi obveniſſe interpraetatus eſt, non honoris, cujus jam erat ſatur, ſed oneris materiam. Stat magnificentiae illius inſigne monumē tum, Domus Epiſcopi, in meridionali Londini ſuburbano, modo in ruderibus ſuis ſepulta, nunc aemula ſplendidiſsimis citerioris ripae Palacijs. Stat arx Farnamia aucta jam novis porticibus & cubiculis, ad Regem, quùm eos tractus obiret, excipiendum: ut praetereā caetera VVintonienſis ſedis domicilia ejus ſumptibus reſtaurata, tanquam ea lege conſecratus fuiſſet Epiſcopus, nequid labis in Dioeceſi appareret. Turrim quo que in arce VVindſoria, nobiliſsimi ordinis Periſcelidos Antiſtiti dicatam, pari ſtudio ſumptu que ornavit: nec paſſus fuiſset aliquando ſibi deeſſe, quod bene ageret, ſi non mors, quae illi ſenectam invidit, juſsiſſet deſiſtere. Facile ex his conjicias obſervatiſsimum eum fuiſſe antiqui Canonis, quo jubentur Epiſcopi facultatum Ecclleſiae quadrantem ſacris aedibus reparandis impendere; quum conſtet hunc noſtrum, in ea mediocritate Fortunae ſupra viginti milia coronatorū erogaſſe.

Obijt Grenovici Hydropicus, quadrageſimo nono aetatis anno, XIII. Kalend. Auguſti. M.D.C.X.ƲIII. relictis quatuor fratribus ſplendiſsimis Equitibus Edovardo natu maximo Henrico Angliae Praetore praecipuo, Carolo qui funus magnificè procuravit, & Sydnaeo libellorū ſupplicū Magiſtro; quos Deus illi voluit ſupereſſe, ut Regi & Reipub. vivendo fraternae virtutis tenorem continuent. Collegio Sydnaeano memor ib • iuventutis tranſactae nutricia ſolvit moriens, legata Bibliotheca bene inſtructa et annuo pecuniae proventu. Corpus in templo Bathonienſi condi voluit, ubi monumentum illius cernitur magnificum ex indice lapide & alabaſtrite. Quàm invitis hominibus deceſſerit, luctu fere publico teſtatum eſt. Nec enim modo familiam ſuam afflixit morte Antiſtes noſter, ſed Academiam utram que & Aulam & Eccleſiam vocavit in partem maeroris. Et Rex Optimus, quem viventem propter officij aſsiduitatem & cultum ingenij & intemeratam fidem ſemper habuit chariſsimum, deſiderij & triſtitiae ſenſu parentavit defuncto. Apud caeteros hoc conſequutus eſt, ut nemo ejus morte gaviſus fuerit: fruebatur enim (quod rariſsimum eſt) munificentiſsimi Principis gratiâ ſine invidia; & quum plurimum poſſet, opinione omnium plus poſſe merebatur; non ambitionem et luxum, ſed ad Eccleſiae & bonorum omnium levamen ea uſus potentia. Nec minor domi ſanctimonia ejus fuit et probitas, quam in publico morum eligantia et affabilitas. Quicquid temporis negotijs ſubtrahere poterat, pre • ibus et divinarum rerum meditationi con • ecrabat: i • a que Sanctos Patres, quos in ſumma admiratione ſemper habuit, vitae imitatione unice colebat; caſtrtatis quo que eorum aemulus, quā nec verbi invericundia laeſam, ſecum id ſepulchrō tulit.

EDOVARDVS DERINGVS. Sedulus inculcans diuini ſemina verbi Expers DERINGVS ambitionis crat

EDOVARDVS DERINGS,

EDOVARDVS DERINGVS, genere nobilis, antiquâ familiâ ortus, natus eſt in Cantio, & literis tam humanioribus quàm ſacris, operam dedit Cantabrigiae, in Chriſti collegio, ex quo tot Principes & praeſtantes Theologi exierunt; ubi tantopere profecit, vt induſtrius & planè divinus verbi Dei praeco evaſerit. Quod manifeſtum fit cùm ex ſolidiſsimis ſuis concionibus, (ex quibus illa coram Regina Elizabetha habita de Eccleſiarum & Eccleſiaſticorum abuſibus & curiarum corruptelis facilè excellit), tum ex alijs conſolatione pleniſsimis tractatibus, quae omnia in lucē prodierunt: ſed tantus, & tam perbonus vir, nunquam ullum illuſtrem locum aut eminentem dignitatem ſortitus eſt, titulo Baccalaureatus Theologici, et ſociali ſtipendio in ſupra memorato collegio contentus: Factuſ que eſt Concionator in Eccleſia Cathedrali ſancti Pauli Londinenſ.

Edovardi Deringi ultima verba, habita ab eo in lecto fatali, Tobiae 26. Iunij, anno 1576. hic inſerere aequum putavi.

Deus condonet mihi negligentiam meam, quòd pretioſa Dei dona non magis (dum tempus haberem) converterim ad illius gloriam illuſtrandum. Nihilominùs, gratis Deo habeo, quod his chariſmatis ambitioſè non ſum vſus, nec, ut inanibus hominum Studijs obſequerer. Mihi ſemel defuncto, reconciliabuntur inimici mei, niſi qui me non noverunt, et qui nullum veritatis ſenſum habent: Quippe, fideliter, et cum recta conſcientiâ, Domino Deo principi meae ſervivi. Cum concionator ei diceret, est tibi ſummum beneficium, quod in pace dimitteris, & quod a multis moleſtijs abibis, quas fratres noſtri ſuſtinebunt & ſentient: ille reſpondit, ego quidem à multis moleſtijs migrabo & recedam, & multas poſt me relinquam. Si Deus decrevit quod ſancti ipſius concoenabunt, cur ad eos non proficiſcor? ſiqua autem reſtat dubitatio, aut haeſitatio, Dominus noſter veritatem patefaciat.

Cuidā dicenti, quod ſperaret conticeſcentis animus pia tamen meditatione exerceretur: reſpondit, eheu, miſer & fragilis homo, & omnium, electorum Sanctorum minimus, credo, & intueor in Chriſtum ſalutem meam. Nos univerſi ſimul conveniemus in dulci harmonia Domini, Dei exercituum. Quae & quanta nubes teſtium hic eſt? Pauliſper, & ſpem noſtram cernemus. Fines ſaeculorum in nos occurrerunt, & nos citò recipiemus finem ſpei noſtrae, quem adèo, expecta vimus. Afflictiones, morbi, aegrotatio, dolor, nihil ſunt aliud niſi quaedam mundanae partes et portiones, a Domino ad nos redeuntes. Non ſufficit ad momentū incepiſſe niſi in reverentia Domini cunctis diebus vitae noſtrae nos perſeveremus: quippe, in jactu oculi colligemur & auferemur. Ne delicias facite cum verbo Deo, ne illud vilipendite: beati ſunt qui benè utuntur linguis ſuis, dum eas habent.

Lector humaniſsime, viſum autem eſt mihi in medium proponere eximium Apophtegma prolatum a ſanctiſſimo Deringo, paulò ante obitum ipſius: Ex quo clarè datur videre & diſcere, dulcem in morte pacem manere eos omnes, qui dum vivunt, ſunt in cultu Domini induſtrij. Ille. n. in lecto ſuo erectus fuit, & amici ejus eum rogabant, ut aliquid eloqueretur, tum ſol faciei ejus illuxit, unde occaſionem ita loquendi arripuit,

Non eſt niſi unus ſol qui orbem terrarum illuminat: non eſt niſi una Iuſtitia, non eſt niſi una ſanctorum communio. Si ego eſſem omnium in univerſo orbe creaturarum praecellentiſsimus: ſi Abrahamum Iſaacum, Iacobum (hic enim fuerunt praeſtantes in mundo viri) juſtitia exaequarem, nihilominus neceſſe habemus confiteri, nos eſſe magnos peccatores, et nullam ſalutem, praeterquam in Chriſti juſtitia reperiri aut obtineri. Nos autem omnes, indigemus gratiae Dei. Et quod ad mortem attinet, ego tale Spiritus gaudium ſentio & percipio, ut ſi ex altera parte ſententia vitae, ex altera autem parte, ſententia mortis in me pronuntianda foret, millies mallem (quam Deus ſeparationem praefinierit) mortis, quam vitae ſententiam.

Mortuus eſt, et terrae redditus ad Tobianas aedes in Comitatu Eſexiae. anno 1576.

SCRIPSIT EDIDITQVE ANGLICE, REſponſionem modeſtā et ſuccincta • adverſ •• Hardingum. Praelectiones in Epiſtolam ad Hebr •••• Concion ••• ••• ſdam •• ram Regina et in Turr • •••• di ••••• 〈◊〉 bitas. Precatio ••• priv •••• familijs deſtinatas Catechiſ •• 〈◊〉 ſucci • c •••• .

EDMVNDVS GRINDALVS Cum docel Antiſte • populum, cum paſoit egenos GRINDALLVS, vero prafule digna gent.

EDMVNDVS GRINDALLVS,

EDMVNDVS GRINDALLVS, in Cumberlandia natus, Cātrabrigiae, in Aula Pē brokiana linguas, Artes & Theologiam didicit, in qua Primum factus eſt ſocius & deinceps ejuſdem collegij Praefectus: Deinde Nicolao Ridleio Epiſcopo Londinenſi a Sacris fuit, qui illum Regi Edovardo ſexto b. m. commendavit, ſed immaturo obitu Regis praeveniente, doctrinae & virtutum ſuarum praemio caruit. Vnde ſua ſponte in Germaniā exulavit, in qua vixit, quamdiu imperitaret Regina Maria. Sed, illâ extinctâ, redijt, & á Regina Elizabetha b. m. evectus eſt ad dignitatem, ei temporibus Regis Edovardi, deſtinatam, hoc eſt, anno 1550, electus eſt; & jam conſecratus eſt Epiſcopus Londinenſis, quem Epiſcopatum circiter undecim annos tenuit, & poſtea anno 1570. tranſlatus eſt ad Archiepiſcopatum Eboracenſem, ubi ſexennium ferè ſedit, dum, propter ipſius pietatem & eruditionem anno 1575, ad Cantuarienſem Archiepiſcopatum evectus eſt, ibi que Sedem illam Rexit, ſeptem (plus minus) annos, ſed biennio antequam more reiul, uſum oculorum amiſit. Morbo correptus eſt Croidonae ibi que inhumatus eſt, anno 1583. et aetatis ſuae ſexageſimo quarto. Multa praeclara charitatis o • era cum in vita, tum in morte ſua fecit. Exempli cauſa. In loco natali ſuo, vir SanctaeS. Bees angli è. Begae oppidulo in comitatu Cumberlandiae, liberam ſcholam inſtituit, quam ſtipendio triginta librarū per annum in perpetuum locupletavit. Aulae Pembrochianae Cantabrigienſi terras ad viginti duarū minarum annuos reditos legavit, ad alendum Graecarum Literarum praelectorem, et ad ſuſtentandum unum Socium et duos diſcipulos qui pariter ex ſua illa Schola deſumendi eſſent: Eidem Aulae varios libros, et quadraginta argenti facti uncias dono dedit.

Magdalenae collegio Cantabrigienſi conceſsit annuam mercedem in praedijs et latifundijs, unde vnus ſocius è ſchola ipſius accitus aleretur. Chriſti Collegio apud Cantabrigiēſes purioris religionis ſeminario, et politioris doctrinae domicilio, quadrginta quin que Argenti facti vncias legavit: Oxoniae Reginali Collegio annuum proventum viginti librarum largitus eſt ad alendum Socium et duos Scholares ex ipſius ſupra nominata ſchola eligē dos: Et moribundus eidem Collegio maximam Bibliothecae ſuae partem, argenti facti magnam portionem ſignati etiam quadraginta Libras donavit. Octo domunculis eleemoſynarijs Croidonae ſitis, dedit praedia, quinquaginta libris annuis reditibus aeſtimata; quò pauperes melius victitarent. Poſtremò Civitati Cantuarenſi centum conceſsit argenti ſignati libras, ut eſſet ſors ſive peculium profectitium, vnde pauperes in Civitate ab ocio arcerentur, & opere exercerentur.

EXTAT EIVS, COncio apud Crucem Paulinam cum exequiae Imperatoris Ferdinandi ſemper. Auguſti celebrarentur, Anglicà.

IOHANNES FOXVS Colligit vt FEXƲS Sanctorum gesta vicorum Digna facit ſanctis Plurima martijribus.

IOHANNES FOXVS,

IOHANNES FOXVS, in comitatu Lancaſtriae natus eſt, ubi, cum puer eſſet, literis deſtinatus eſt, poſtea que miſſus eſt Oxoniam & in collegio Magdalenenſi operam literis navavit, & Theologiam profeſſus eſt, Latinae Graecae & Hebraicae Lingnae ſcientiam non poenitendā regnante Edovardo ejus nominis ſexto conſecutus eſt. Et Reginae Mariae temporibus, quò tutius & ſecurius viveret, apud Belgas exulavn • : Sed Reginâ defunctâ, remigravit in Angliam, & ſummus Theologus extitit. Hic eſt ille reveren •••• nobilitatus Foxus, quem toties citavimus & ad quem toties Lectorem remiſimus. Hic eſt ille doctiſsimus v • r, qui, (vt nihil dicam de ejus Miniſterio ſacro et ſingulari in docendo ſedulitate, infinitis et incredibilibus laboribus) illud operoſiſsimum Martyrologium, quod inſcribitur Acta et Monumenta Eccleſiae noſtrae, quae duobus ingentibus voluminibus ſunt comprehenſa, colligit edidit que in quibus quantam operam & ſtudium adhibuit, Chriſtiano Lectori conſiderandum relinquo. Opus ſanè quod omnes qui ubi que ſunt Papiſtae nequeunt refutare, nedum falſitatis, redarguere. Et quamvis aliqui catuli Pontificij tam nobile opus conati ſunt dentibus ſuis rodere & lacerare tamen non alio effectu & ſucceſſu, quam Catellus Melitaeus, Vrſi caudam mordet. Plus minarum quam periculi adfe entes.

Praeter illud multi laboris Martyrologium, multos alios eruditos libros conſcripſit & in lucem edidit.

Audivi quendā fide dignum, cui benè notus erat Foxus quamdiu in Acadimia degeret graviſsimè affirmantem, quod ei fuerit Filius nomine S. qui juvenis cum eſſet, non potuit verbis revocari quominus tranſmarinas regiones obiret, in quibus aliquamdiu commoratus redijt ad Patrem ſuum Oxoniae etiamnum agentem peregrino habitu deformatus: pater ejus jam ſenio confectus, eum non agnoſcens, dixit ei, Quiſnames? Reſpondit juvenis, ſum filius tuus, & excepit Pater, ô fili mi S. quis te docuit ita te rediculū praebere tam alieno & indecoro habitu veſtitum? Quam reprehenſionem viſum eſt hic aſcribere, propterea quod optimi ſenis humilem et omnia mundana minoris aeſtimantem animum declarabat, cujus laudem, nimium nequeo praedicare. Nunquam quaeſivit ac ne ullam ſibi oblatam dignitatem et eminentiam amplexus eſt, utpote ſola Theologiae profeſsione contentus, quod ſummam ejus et penè ſingularem humilitatem demonſtravit: in tam ambitioſis in quibus vivitur temporibus, exemplum maximè rarum et penè inauditum. Londini ſummum diem obijt, et in ſancti Aegidij Eccleſiâ ad portam vulgò Creeplegate denominatam ſepultus conditur, in cujus Monumento marmoreo haec inſeques inſcriptio conſpicitur.

CHRISTO SS.

IOanni Foxo Eccleſiae Anglicanae Martyrologo fideliſsimo, Antiquitatis Hiſtoricae jndagatori ſagaciſsimo, Euangelicae veritatis propugnatori acerrimo, Thaumaturgo admirabili: Qui Martyres tanquam Phoenices ex cineribus redivivos praeſtitit:

Patri ſuo omni pietatis officio inprimis colendo, Samuel Foxus illius primogenitus, Hoc Monumentum Poſuit.

Obijt xviijo. die Mens. April. Anno ſalutis 1587. jam ſeptuagenarius.

Vita vitae mortalis, eſt ſpes vitae immortalis.

SCRIPSIT EDIDITQVE FOXVS. MEditationes in Apocalypſin S. Iohannis. Tractationem de Chriſto crucifixo, Latinè. Chriſtum Ieſum triumphaniē, Latinè. Contra Oſorium continuationem Gu. Haddoni. Latinè. Contra Papam Latinè. Breves adhortationes Conſolatorias ad viſitatos et afflictos, Anglicè. Notas breves de Electione, Anglicè. Quatuor Euangelia Saxonico-Anglicè edidit. Concionem ad quendam Iudaeum Baptizatum, textus ex undecimo Pauli ad Romanos, Latine. Vrbanum Rhegium defide, Anglicè tranſtulit. Locorum Communium Titulos et ordines 150. Ad inclytos Angliae Proceres pro afflictis fratribus ſupplicationem. Gratulationem ad Angliam de Eccleſia et ejus Paſtoribus. De re Euchariſtica. De lapſis recipiendis. Expoſtulationem Chriſticum genere humano. Aduerſus del Rij Theologi calumnias. De excommunicatione.

EDWINVS SANDYS ARCHIEPS Amplectens cauſam meliorem vt captus ab hoſte eſt SANDYS ƲS pneful denique fit populi

EDWINVS SANDYS.

EDVVINVS SANDYS, Nobili ortus familia, ſacrae Theologi-Doctor exceleberrima Academiae Cantabrigienſis, ibi que Aulcogon S. Katharinae Praeſes, & ejuſdē Academiae Pro-cancellarius, quando Ioannes ille fortiſsimus Dux Northumbriae cum Exercitu illic tranſiens ut MARIAM (regni tum primùm faſces arripiētem) opprimeret, coegit cum non admodum invitū Dnae. Ianae Graiae (quae Regina fuerat declarata) cauſam pro Concione propugnare: Quod ille fecit tam modeſte ſimul & prudenter, ut Northumbrius officio abunde ſatiſfactum ab illo agnoverit, neque tamen adverſam factionem multam irritaverit. Nam cum rebus mutatis, tam Dux quam ipſe poſtridie in vincula reperentur; Ipſe vero poſt aliquot menſes, amicorum interceſsione liberatus, in Germania unâ cum uxore profugit, ubi quoad vixit MARIAR. delituit, et auſpicante regnum ELIZABETHAE, B. M. revocatus, VVigornienſis Epiſcopus declaratur, conſecratus Decemb: xxio. 1559. Grindallo deinde ſucceſsit utrobique, Londini nimirum 1570. & Eboraci poſt ſexennium. Ibi cum ſediſſet Archiepiſcopum annos xij. exceſsite vivis Auguſt. viijo. 1588. Sexagenarius plus minus: Et Southvvelliae tumulatus eſt. Vir neſcio utrum ſuis virtutibus clarior, a • generoſiſsima ſobole faelicior. Nam liberos reliquit permultos, ex quibus tres equites hodiè vidimus auratos, animi corporiſque dotibus ornatiſsimos, Edvvinus autem doctior & pro patria clarior charior que eſt.

Ad hoc tempore, jam extat volumen eruditarum Concionum ab eo anglicè habitarum et exaratarum.

LAURENTIVS HUMEREDUS Rurſus ab exilio patriam complexus amata •• Papicolas ſacris fulminibu • iugulo

LAVRENTIVS HVMFREDVS.

LAVRENTIVS HVMFREDVS, oriundus è Provincia Buckinghamenſi, etin bonis literis Oxoniae educatus in Collegio Mariae Magdalenae ſacro▪ Marianis temporibus exulabat in Germania; ſed initio regnantis ſereniſsimae Elizab • thae, b.m. reverſus, literis & predicandi faculta te excelluit, Doctoratuſ que gradum ſuſcepit. Propter ſummam autem eruditionem ſuam Divinam gloriam mirificè illuſtravit: ut qui cumprimis nuperam & ſceleratiſsimam Ieſuitarum infernalium ſectā patefecerit. Quàm ſedulò & diligenter ex antiquitatis monumentis, Papiſtarum technas, fraudes, impoſturas, inveſtigaverit deſcripſerit que , erudita ipſius volumina in lucem emiſſa & extantia luculenter declarant.

Factus eſt S: Theologiae Profeſſor Regius, vel ut dicitur Doctor e Cathedra, & Magdalenſis Collegij Praeſes: quibus dignitatibus multos annos fruebatur.

Vitam clauſit & humatus eſt Oxoniae anno 1589. mortem ejus magnopere plangente & deplorante Academiâ; cujus etiam corpus funebri exequiarum celebritate honorificè ſepeliri curavit, cùm ſeptuaginta plus minus annos ipſe complêſſet.

SRIPSIT ET EDIDIT HVMFREDVS. DE Nobilitate ejuſ que antiqua origine &c. Libellus de conſervanda vera religione. Conſenſus Patrum de juſtificatione. Interpretatio Linguarum. Ieſuitiſmi ꝑs 1a. ſive Praxis Curiae Romanae, contra Reſp. Et Principes, ac Praemunitio ad Anglos. Ieſuitiſmi ꝑ 2a. Puritano-papiſmi, ſeu Doctnx. Ieſuiticae, contra Edm: Campianum et Io: Duraeum, Aſſertio et confutatio Item Phariſaiſmus vetus et novus, Concio ad Oxonienſes, Ao. 1582. De vita et morte Ioannis Iuelli, ejuſ que verae doctrinae defenſio, cum refutatione quorundam objectorum, Hardingi, Sanderi, Copi, Oſorij Luſit: Pontaci Burdeg: Tranſtulit Origenem de recta fide contra Marcioniſtas, et ſcripſit Praefationem in eundem Doctorem. Item Cyrilli commentarij in Eſaia • Prophetam Latinè reddidit. Indicem in Forſteri Lexicon hebraicum confecis.

IOANNES MORVS S • THEO. PRO • . E •• rgo age Magne mo •• ni • fa ••• m More morare Hic • otus vince, neſcie More mory Corpore men • e Simulle More ſiae • abula pingil Hic abſens aderis non moriture More

IOANNES MORVS,

IOANNES MORVS, Patria Eboracenſis & perantiqua natus familia, poſtquam Cantabrigiae in Collegio Chriſti multos per annos, ſcholaris, ſocius, magna cum laude celebris vixi •• et, evocatus fuit ad curam paſtoritiam Eccleſiae Beati Andreae apud Nordovicenſes vocationi paruit, paratus ad opus miniſterij ſedulus incumbit; et quae, nonnulli ante eum illuſtres Architecti, ſincerae religionis jec • rant fundamenta, auxit ille, ornabit & ſuperaedificabit in Domino. Habebat Civitas illa illius temporibus ſenatum (ut ille de Roma dixit) Deorum, Concilium proborum multitudinem deni que hominum ita vacationi ſedulo inſervientium, ut in illa Civitate, uti Deus praeceperat de Iſraele, ne unus quidem curſitare mendicus videretur. Ita ſemper floreat Civitas illa, Eccleſia Andreae illa, ubi eruditum Robertum Hillum S. Theologiae profeſſorem (jam Doctorem) tertium poſt Morum illum quinquennes labores impendiſſet.

Fuit Morus noſter paſtor Eccleſiae iſtius per annos xx. plus minus, & licet multa ei oblata pinguia Beneficia, in quibus majori cum emolumento, minori cum labore, poterat reſidere, locum tamen non mutavit. Quantus, quantus fuit vir iſte Dei teſtatur Civitas illa, & teſtabitur ſat ſcio: Nomen illius eſt adhuc apud Cives inſtar unguenti pretioſi, Effigies illius inſtar tabellae deſideratiſsimae, Memoria illius ſemper apud illos futura eſt in benedictione. Quid multa? en corporis Eic • nem & Catonem alterum gravitate poteris intueri: Alebat ille quidem, non comam at, barbam, ut nihil gravitate tanta indignum committeret. Erat ille inceſſu decorus, veſtitu modeſtus, victu vino que parcus, comitate ſeverus, ſeveritate comis, & in terra auri ille ſine auro vivebat ut non ſua ſed ſuos quaeſiviſſe videret • r. Artium pene omnium habebat Encyclopaediam, linguarum habebat multarum, Hebraeae praeſertim & Graecae peritiam, &, ut Paulus de ſeipſo, plus quam reliqui paene omnes in miniſterio laborabat:2. Cor. 11.6. Et quoniam ſermone rudis erat ut Paulus non autem ſcientia, non tam verbis quam vitae perſuadebat. Filios in Chriſto habuit multos: amicos propter Chriſtū habuit plures; miniſtros ad ſerviendum Chriſt • i •• itavit & fecit plurimos: Singulis diebus Dominicis • er lemper, quater aliquando, ſingulis inſuper diebus profoſtis hora ſexta matutina populum tam diu inſtituebat, donec 〈◊〉 • ptus inſtar lu •• rnae accenſae alijs inſerviens ſeipſum conſumpſiſſet. Scripſit idem Chronologi • m ſacram, Ca • echiſmum parvum, conciones tantum tres: dep •• xit ſitum terrae Canaan, & ita in hebraeo tex •• veteris, & gr • co N. T. erat exercitatus ut Hieronym • m eum p ••• ris appellare. Reliquit poſt ſe uxorem m •• tiſsimam, ſilias duas: nomine non nummis dives diſcelsit. Obijt anno Dni. 1592. aut circiter, & magno cū honore, majori cum luctu, maximo autem cum diſpendio illius Eccleſiae ſepultum eſt, in Eccleſia Sant-Andreanae praedictae ante ſuggeſtum.

GVILHELMVS WHITAKERVS THEOL. WHITARER validis oppugnans ictubus hostes pre CHRIST • victor ſaepe triumphat here

GVILIELMVS WHITAKERVS,

GVILIELMVS VVHITAKERVS Lancaſtrienſis, in S. & Individuae Trinitatis Collegio Cantabrigienſi contemplationi & literarum ſtudijs vacavit: ubi progreſſu temporis, tam fuit linguarum peritia, & omni liberali diſciplina ornatus excultuſ que ut varia ornamenta conſecutus, ſacrae Theologiae profeſſor Regius factus fuerit, & Collegij divi Iohanni ſacro praefectus. Quae loca multos annos tenuit, & hoc temporis decurſu ſtrenuè & felicitèr cum noſtratibus famoſiſsimis (perditis illis profugis & perfidis proditoribus Preſbyteris ac Ieſuitis) Stapletono, Sandero, Reginaldo & Campiano conflictatus eſt: quam verò ſecundis praelijs uſus ſit, erudito lectori eſtimandum et judicandum relinquo. Nec contentus cum ſupra norninatis Pſeudo-catholicis Anglo-papiſtis, dimicaſſe, in certamē deſcendit cum illo Philiſtaeorum Goliatho, hoc eſt cum Archi-jeſuſita Roberto Bellarmino (jam Cardinale, & R. Pontificis pugile primario) cujus argumenta et objectiones tam ſuccinctè ſolidè que refellit, ut nemo ſuprà, atteſtantibus omnibus Euangelicis Europaeis. Et niſi (proh dolor) immatura et nobis luctuoſa mors eum praevertiſſet, ad ſingulas Controverſias et ſingulos Tomos Bellarminianos exquiſitè inconfutabiliter que reſpondiſſet. Nihilominus ab ipſis quibuſdam Anglis in Italiā profectis cum fide audivi relatum, Ipſum Bellarminum hujus viri Effigiem ex Anglia procuraſſe, & in ipſius muſaeo ſervaſſe: propter inſignem enim eruditionem clam admiratus eſt: Et cum fortè ab aliquo ſocio ſuo ex Ieſuitis vel amico rogaretur, cur Haeretici illius picturā habuit, ſolitus eſt reſpondere, quod quamvis Haereticus eſſet et Adverſarius, eſſet tamen doctus Adverſarius: Ecce Cardinalis Bellarmine (ſi vivis etiam adhuc) doctiſsimi Doctoris VVhitakeri vivam in chartis Imaginem, ginem, viviſsima tamen in operibus ejus (pro tua conſolatione) vides: Illius inquam, qui dum in vivis eſſet, vixit piè, ſolide docuit, obijt placide & in ſumma pace, anno D•i. 1595. aetatiſ que ſuae quadrageſimo ſeptimo: Ejus obitum totam Academiam imò univerſam Angliam dolore ac moerore afflix • t: Cantabrigiae in Collegio Divi Ioannis cum ſumma ſolemnitate & omnibus ornamentis funebribus, pro more Scholarum, contumulatus eſt.

EPITAPHIVM REVERENDI VIRI Doctoris Whitakeri aureis inciſum literis in pariete juxta ſepulchrum ejus, in ſacello Collegij S. Ioannis Euangeliſtae. HIc ſitus eſt Doctor WHITAKERVS, Regius olim Scripturae interpres, quem ornabat gratia linguae Iudicij que acies, et lucidus ordo memor que Pectus, et invictus labor, et ſanctiſsima vita; Ʋna ſed enituit virtus rariſsima, tantas Ingenij inter opes, ſubmiſsio candida mentis. Hujus Gymnaſij ſuper annos octo Magiſter Providus, et Recti defenſor, et ultor Iniqui.

INDEX LIBRORVM VVHITAKERI EDITORVM. ADverſus Thomae Stapletoni Anglo papiſtae defenſionem Eccleſiaſticae Authoritatis, quā ipſe luculentam et accuratā inſcripſit, tribuſ que libris digeſsit, duplicatio pro authoritate Sz. Sz. Nicolai Sanderi Anglo-papiſtae quadraginta demonſtrationes, quod Papa non ſit Antichriſtus ille jnſignis, qui unus tantum homo eſt, cum pluſquam ducentes Pontifices Romani fuerint, et eorundem demonſtrationum ſolida refatatio. Ad decem Rationes Edmundi Campiani Ieſuitae, Chriſtiana reſponſio. Reſponſionis ad decem jllas Rationes, quibus fretus Edmundus Campianus certamen Eccleſiae Anglicanae Miniſtris obtulit in cauſa fidei, Defenſio, contra Ioannis Duraei Scotici-Ieſuitae. Fragmenta veterum Haereſewn ad conſtituendum Eccleſiae Pontificiae, &c. Theſis propoſita et defenſa in Academia Cantabrigienſi, die Comitiorum anno Dni. 1582. cujus ſumma haec: Pontifex Romanus eſt ille Antichriſtus quem futurum Scriptura predixit. De S. Scriptura diſputatio contra hujus temporis Papiſtas, inprimis Robertū Bellarminum Ieſuitam Romanum et Thomam Stapletonum Anglo-papiſtam quaeſtionibus propoſita et tractata. Praelectiones in quibus tractatur Controverſia de Eccleſia contra Pontificios inprimis Bellarminum Ieſuitā, in 7. quaeſtiones diſtributa: Opus poſthumum edit. per Ioannem Allenſon. Controverſia de Concilijs contra Pontificios inprimis Bellarminum Ieſuitam in 6. quaeſtiones diſtributa. Opus poſthumum per Io. Allenſon. Tractatus de peccato originali in tres libros diſtributus adverſus tres primos libros Tho: Stapletoni de univerſa juſtificationis doctrina hodie controverſa. Opus poſthumum per Io: Allenſon. Praelectiones in Controverſiam de Romano Pontifice, diſtributum in quaeſtiones 8. aduerſus Pontificios, inprimis Bellarminum: per Io. Allenſon. Adverſus Guil. Reginaldum. Cygnea Cantio, hoc eſt ultima illius Concio ad Clerum, habita Cantabrigiae anno. 1595. Vita et mortis vera deſcriptio, cum Epicedia in obitum ejuſdem a varijs doctis viris graecè et Latinè Scripta. Tranſtulit ex Anglico in Latinum Ioannis Iuelli adverſus Thomam Hardingum, volumen.

ALEXANDER NOWELLVS Exul crat CHRISTI guondam, tandemgue NEWELLVS In patriâ placidâ mente ſenex chijt

ALEXANDER NOVVELLVS,

ALEXANDER NOVVELLVS Lancaſtrē ſis, Priſca Novvellorum gente oriundus, Theologiae Doctor, Aedis S. Pauli Decanus; Marianis temporibus propter Chriſtum Exulans: Reducum primus, verae Relligionis, contra Anglo-papiſtas duobus Libris Aſſertor, primae & ultimae quadrageſimalis Concionis, per annos 30. p. m. continuos ad S. Elizabetham ſumma libertate Praeco: Scholae Middletonianae Patronus: Collegij Aenei-Naſi Oxonij (ubi ab an aetatis 13o. annos. 13. ſtuduit) 13. ſtudioſis & 200. Libris, monetae Angliae, opera & impenſis ſuis ampliati Praeſes: Scholae Paulinae plurimorum bonorum Auctor; Pietatis, frequentiſsimis Concionibus, & triplici-Catechiſmi Propagator, qui publicum in ſe utriuſ que Academiae & Eccleſiarum Exterarum teſtimonium at que aeternorum Principum Edovardi ſexti & Elizabethae judicium Procerumque provocavit, Pauperum (literatorum praecipuè) Nutritor, Afflictorum morbis Corporis vel Animi Conſolator fuit.

Sedit B.R.P. & Eccleſiae P.M. 42. nonagenarius, cum nec Animi nec Corporis oculi caligarent.

Obijt ano. Dni 1601. Feb. 13o. & jacet ſepultus in Eccleſia cathcdrali S. Pauli, cum hoc Epitaphio ſupra tumulum.

Quam ſpecioſa veſtigia Euangelizantium Pacem. EXul quae amiſit primaevo flore Nowellus Foenore centeno repperit aucta redux Dat CHRISTVS, reddit danti longaevus honores, Reddenti aeternos gratia dantis habet, Praeco, Auctor, Condus, CHRISTO, colit, ampliat, ornat; Ʋoce, Libris, Opibus, Sabbatha, Templa, Scholas; Dans meditans, orans, Chriſti expiravit in ulnis, Sic oritur, floret, demoritur que Deo. SCRIPSIT ET EDIDIT. COntra Thomam Dormanum Anglo papiſtam, duobus libris in 4o. Anglicè. Alius Liber contra Dormanum, Et Sanderum de tranſubſtantiatione in 4o. Anglicè. Catechiſmus Major lat•. in 4o. Catechiſmus minor late. in 8o. —idem Graecè Late. & Hebce.

GVILIELMVS PERKINSVS S. THEO. •• OF. PER • NSVS Christi defendens dogmanta talis Ʋultu erat, ingenium ſcripta facunda Probant

GVILIELMVS PERKINS,

GVILIELMVS PERKINS, natus in oppido Marſtoniae non procul a Civitate Coventriae in agro Warwicenſi, (dulci patria mea & natali ſolo:) in Chriſti Collegio Cantabrigienſi jnſtitutus perpolituſ que eſt: ubi tantas in vera pietate & liberali doctrina progreſsiones fecit; ut evaſerit non modo ſedulus & ſummè induſtrius Concionator, verum etiam variarum excellentiſsimarum tractationum ſolidiſsimorum que commentariorum, qui jam extant, conſcriptor: quorum operum plera que propter dignitatē ſuam & praeſtantiam Latine reddita, tranſmariniſ que typis excuſa ſunt. Hic eximius vir cujus vita doctrinae ſuae fuit conſona, ſanctè & incontaminatè vixit: Quod noſtris iniquiſsimis temporibus eſt maximè rarum exemplum: quippe, in multis miniſtris Euangelicis et in nonnullis Profeſsoribus Theologiae, uſ que adeò à profeſsione diſsidet diſcordat que ipſorum vivendi ratio et conſuetudo, ut nimium impediant curſum Euangelij, carnaleſ que Libertinos in ſua pravitate obfirment. Caeterùm, iſtis relictis, paena quam reprehenſione dignioribus, me ad Perkinſum noſtrum beatiſsimum Clariſsimum & nervoſiſsimū Theologum refero, cujus doctrinae et ſanctitatis odor ſuaviſſimus non ſolum perfuditomnes Magnae Britanniae Regiones, ſed etiam in Gallia, Germania, Belgio, et in aliqua Hiſpaniae parte inclaruit. Multa nam que ex ipſius eruditis operibus, ſunt in Gallicum, Germanicum, et Teutonicum idioma tranſfuſa. Ejus Catholicus reformatus Hiſpanicè converſus, non poteſt a quoquam Catholicorum Regis Catholici refutari.

Hic diviniſsimus Theologus (prout ejus Effigies oculis repreſentat) dexteram manum mutilam et ad ſcribendum ineptam habuit. Quot tamen praeſtantiſsima volumina et opuſcula ſiniſtra manu conſcripſerit non tam omnes Chriſti Collegij Alumni, quam tota Academia Cantabrigienſis ſatis luculenta perhibebunt teſtimonia. Sed (eheu) Deus noſtris peccatis offenſus, hunc fideliſsimum ſervum ſuum in aetatis vigore, ad Coelos tranſtulit, utpote quo iſte mundus nimis fuerit indignus. Aegrotavit & diem ultimum obijt Cantabrigiae anno 1602. univerſis Academicis ejus mortem dolore & lachrymis, proſequentibus, & nonniſi quadraginta quatuor annos natus, ſupremo honore funebribuſ que exequijs celeberrimè, pro more Academiae, decoratus fuit.

IN G. PERKINSVM, POETA QVIdam peracutus ſic ſcripſit; OMihi poſt nullos, Perkinſe colende, Miniſtros, Qui fueras verbi Buccina magna Dei: Dextera quantumvis fuerat tibi manca, docendi Pollebas mire dexteritate tamen. Ʋox tua viva viros coeleſti Nectare pavit: Mortua ſcripta volant docta per ora virum. CATALOGVS OPERVM PERKINSIANORVM. FVndamentum Religionis Chriſtianae. Armilla aurea, vel Theologiae deſcriptio. Commentarius in Symbolum Apoſtolicum. Expoſitio orationis Dominicae. Declaratio vtrum quis ſit in ſtatu Damnationis, vel in ſtatis Gratiae. Caſus quidam conſcientiae. Gloſſologia (ſive Lex linguae) à Th. Draxo Latinè reddita. De natura et praxi Reſipiſcentiae. De pugna Carnis & ſpiritus à Tho: Draxo Latinè converſâ. De benè vivendi ratione in omnibus ordinibus et temporibus. De benè moriendi ratione. Tractatio de conſcientia. Catholicus Reformatus. De vera ratione cognoſcendi Chriſtum Crucifixū, Granum Sinapi, Has duas Tractatiuncula, Latinas fecit. T. D De vero lucro omnibus terrenis divitijs pretioſiore. De idololatria noviſsimorum Temporum: Latinè nondum extat. De liberâ Dei gratiâ, & libero hominis arbitrio. De vocatione, (ſive varijs vivendi inſtitutis). De Praedeſtinatione, Tractatus quem auctor Latinè emiſit in Lucem. Digeſtum (ſive Harmonia Biblica) Dialogus de conſumatione ſaeculi. POSTHVMA PERKINSI OPERA SEQVVNTVR Tres libri de caſibus conſcientiae à Thoma Draxo, & etiam ab eximio viro Wolfango Meyero, in Latinum idioma tranſfuſi. Comentarius in quin que prima capita epiſtolae D. Pauli ad Galatas, & commentarius adjunctus in ſextum caput auctore Richardo Cudwortho. De Chriſtiana aequitate, divulgatore Guilielmo Craſshavio. De figmementis (ſive imaginationibus) hominis, publicante Thoma Pierſono. Problema, adverſus Coccium, ac Perkinſo Latinè editum & publici juris factum a Sa. VVardo Theol. Profeſſ. Clavis Prophetica, ab auctore Latinè emiſſa, & in lucem prolata a Th: Tuko. Commentarius in Chriſti concionem in monte habitam, ſive in. 5 6.7. capita Matthaei, operâ Th. Pierſoni. Commentarius in tria prima capita Apoclypſeus, operâ Roberti Hilli & Thomae Pterſoni. De Chriſti Tentationibus,Matth. 4. a verſ. t. ad 12. ſive, Monomachia inter Chriſtum & Diabolum, publicantibus R. Hillo & Th: Pierſono. Adhortatio ad Reſipiſcentiam, Textus Zeph. 2 ver. 1.2. ope Guilielmi Craſhavij. Duae excellentiſsimae tractationes de Miniſtrorum vocatione, ope Guil: Craſhavij. Commentarius in Epiſtolam Iudae, operâ Th. Pickeringi. Baſcarologia, ſive de arte venefica tractatio, edita a Th. Pickering, & interprete Th. Draxo. Certa reſponſio, ſive Declaratio ad hominem ruſticū adverſus libros prognoſticωs, ab ipſo auctore conſcripta. Chriſtiana Oeconomià, ſive Diſciplina domeſtica, ab ipſo auctore Latinè conſcripta.

IOHANNES WHITGIFTVS ARCHEP Whitg • ſ ••• 〈◊〉 vindis Rom • na reling ••• is Sa ••• 〈◊〉 ſeſe m • li •••• ver • it ad uſus

IOHANNES VVHITGIFTVS.

IOHANNES VVHITGIFTVS, ex antiqua familiâ Withgiftorum de Whitgiftia in Comitatu Eboracenſi oriundus, & Henrici Whitgifti mercatoris de magna Grimſbeia in agro Lincolnienſi, filius natu maximus fuit. Habuit Patruum cui nomen erat Robertus Whitgiſtus, Monaſterij Wellowenſis in comitatu Lincolniae Abbatem. Aquo patruo, in pueritia eruditus eſt, cujus patruus (prout Archiepiſcopus ſaepe numerò narravit) pro re nata ei dixit, ne que ; ſe, nec Religionem totam Scripturam ſacram ſubinde evolvi, & nunquam exea potui cognoſcere noſtrā Religionem fuiſſe Divin ••• inſtirunum, & opinionē ſuam confirmanurus, ſolebati •• ud Servatoris Apophthegma producere, omnis planta quam non plantavit pater ille meus caeleſtis, Matth. 15.13. eradicabitur.

Hic ejus Patruus eum ſpectati •• ma indole & ad virtutem factum & fictum inveniens, Londinum miſit, ubi in Schola Antonianâ operam literis navabat, poſtea illum in literis magnopere progreſſum, parentes ejus, (Abbate Avunculo in Conſilium adhibito) miſerunt Cantabrigiam. Primò, ſtuduit in Collegio Reginali, ſed illud domicilium minus probans, ſe tranſtulit in Aulam Pembrochianam; cujus Praefectus fuit Nicolaus Ridleius (poſtea Epiſcopus Londinenſis factus, & Martyrio coronatus) certior factus a Domino Bradfordo Whitgifti Tutore, de juvenis indole, probitate & exiguis vivendi praeſidijs (pater enim adoleſcentis, damna Marinâ paſſus, filium alere minus potuit) conceſsit ei in illa Aula Diſcipulatum anno que ; 1555. cooptatus eſt inter ſocios Domus Petri, Andrea Pearno eidem Aedi praeſidente, qui regnante Martyricida Maria ei favit, & ejus perſpectam in Euangelica Religione affectionem, connivendo diſsimulabat.

Suſceptis Gradibus Baccalaurei & Magiſtri Artium & Baccalaureatus Theologici, ad Doctoratus gradum altiſsimum, aſcendit, & hanc Theſin propugnavit, Papa eſt Ille Antichristus; Egregiuſ que ; concionator extitit & è Socio, altius evectus ſucceſsit Doctori Hutteno (non ita pridem Eboracenſi Archiepiſcopo) in Magiſterio Aulae Pembrochianae, et fuit Doctori Coxo Epiſcopo Elienſi, á ſacris.

Deſignatus etiam eſt ſacrae Theologiae Profeſſor Margaretanus: (quippe Domina Margareta piae memoriae illam praelectionem fundaverat) quod munus tanta cum laude executus eſt, ut non ita multo poſt, factus fuerit ſacrae Theologiae profeſſor Regineus. Et accitus, ut coram Regina Elizabetba b.m. concionem baberet, tantopere eum approbavit Regina ut illum Collegio Sanctae & Individuae Trinitatis & juramento impoſito inter ſuos ſacellanos annumeraret; anno 1567. Ad decennium, fuit Magiſter illius Collegij tota Academia ei admurmurante & acclamante, exceptis Thoma Cartvvighto & pauculis alijs, qui ſeſe Ritibus & ceremonijs Eccleſiae Anglicanae ab illo defenſis oppoſuerunt.

Regina aſcivit eum ad Decanatum Lincolniae, quem (illo ſeptennio in quo Cantabrigiae manſit,) tenuit. Suâ prudenti induſtria & venerabili moderatione multos pupillos doctrinâ eximiâ expolijt & exornavit, ex quibus quin que ; poſtea vidit ad Epiſcopalem dignitatē excitatos putà. Redmannum Epiſcopum Norwicenſem; Babingtonum VVigornienſem; Rudd, ſancti Davidis; Golſbourghum, Gloceſtrenſem; & Benedictum Herefordenſem; Praeterea alumnos et Diſcipulos habuit multorum Magnatum filios, nimirum Wigorniae Comberlandiae que comites, Baronem de la Zouch, Baronem Dunboyrium ex Hiberniâ. Nicolaum Baconum & Franciſcum Baconum exequeſtri ordine & alios complures.

Decanatus Lincolnienſis ad ſeptennium, potitum Reginea Majeſtas, anno 1577. eum Epiſcopatu Wigornienſi decoravit. Valedicturus Academiae, pro Themate elegit illa verba Paulina quibus ille ſuis Corinthijs valedixerat.2. Cor. 13.11.

Anno (plus minus) poſt inaugurationem Epiſcopalem, Propraeſes VValliae conſtitutus eſt, ſummus autem Praeſes fuit Henricus Sidnejus eques verè auratus, deinceps verò, anno 1583, ſtatim ab obitu Archièpiſcopi Grindalli, Regina eum aſcivit ad Archiepiſcopatum Cantuarienſem, & exiguo intercedente tempore, in ſacrū conſiliorum ſuorum ſenatum illum retulit.

Fuit Reginae Elizabethae, (quamdiu illa regnaret), in delicijs, & tam inuſitata familiaritate reverendum Patrem amplexa eſt, ut illum nigri ſui Mariti nomine appellare dignaretur. Caeterùm, cum haec illuſtriſsima & decantatiſsima Regina, mortifero morbo laboraret, & propter Melancholiam eſſet colloquij impatientiſsima, tamen Epiſcopi monitis benevolas praebuit aures, quinimò cum eſſet muta & 〈 in non-Latin alphabet 〉 , ejus animus precanti aſſenſus eſt, quam rem ſignis & indicijs prodidit, & ita manifeſtum fit quam religioſè haec praecellentiſsima Regina moreretur, Martij 24o 1602.

Tum Rex Iacobus, ut qui fuerit juſtus et legitimus regni haeres, ſucceſsit Reginae, et Sceptrum excepit, quem Archiepiſcopus inunxit et capiti coronam Regalem impoſuit, et apud Regem gratiâ et auctoritate valuit, nihilominus mortem Reginae, ejus veteris et propitiae Dominae internis lamentationibus proſequutus eſt, et multos menſes non ſupervixit, ſed menſe Februario ſequente, aegrotare caepit, Rex rumore aegrotantis Archiepiſcopi valdè perturbatus, acceſsit Lambitham eum inviſurus, et quibuſdam jucundiſsmis ſermonibus praemiſsis, addidit ſe Archiepiſcopi vitam à Deo petiturum. Archiepiſ copus, Regem Latinè alloqui enitebatur, ſed nulla verba ab eo emiſſa intelligi potuerunt praeter haec tria, Pro Eccleſia Dei, quae ſaepe iterabat, & fuerunt verba ejus noviſsima, & intra paucos dies animam exhalavit ultimo Februarij anno Dni. 1603, aetatiſ que ; ſuae ſeptuageſimo tertio cum pluſquam viginti annos in Archiepiſcopali ſede ſediſſet. Humatus eſt ab auſtrali parte Eccleſicogon Croydonenſis, ubi ab haeredibus memoriae ejus monumentum erectum eſt pulcherrimum, modeſtiae tamen illius congruentius quam caeteris tanti viri virtutibus, mauſoleo tantumvis ſuperbo non indignis.

Multa charitatis opera paſ in: 〈…〉 u ••• vixiſſet, nempe, Lincolniae, Wigorniae, 〈◊〉 Cambri ••• •• ibus, in Cantio, & comitatu S •••• yenſi 〈◊〉 quod 〈◊〉 entiſſimum eſt Ptochotrophium pulch ••• um •• croſanctae Triadis fundavit Croidonſae, in 〈◊〉 • uſtos & Viginti octo fratres & Sorores aluntur, 〈◊〉 • djunxit liberam Scholam pulchritudine praeſtantem & ludimagi •• domicilium aedificavit, & in perperuu ••• , illa loca ſa • ••• liberali dotavit ſtipendio. Multi è Sac ••••• is ejus, quorum aliqui in hodi •••••• dien • ſuperſunt, eo vivente, ad Epiſcopalem amplitudinem pervenerunt.

Nullos libros, qui extant, conſcripſit, ſed tantummodo unum magnum volumen Anglicè edidit, in quo Ritus, Ceremonia •• & Eccleſiae Anglicanae politiam Eccleſiaſticam defe •• it.

S • quis deſiderat pleniorem Archiepiſcopi & ejus vitae expoſitionem, remitto eum ad luculentam ••• us deſcriptione • & • narration 〈◊〉 a Georgio Paulo equi • e aurato pre ••• 〈◊〉 •• extam Exanno 1612. Anglicè excuſam.

EXTAT AV • RV • . EIVS.

Concio coram Regina Elizabetha 24. Martij and 1 • 74. textus • o▪ ha •• 6. verſ. 24.26.27. Auglice.

IOANNES RAINOLDVS Cum vibrat doctae RAJNOLDVS fulmina linguae Romanus trepidat Jupiter, et merito

IOANNES RAINOLDVS.

IOANNES RAINOLDVS Patria Devoniēſis, Muſis innutritus eſt Oxoniae in Collegio Corporis Chriſti (in cujus ore veram verè mortificati hominis jdèam intuere) ubi in Sociorum numerum cooptatus & Doctoratus gradu exornatus eſt: tamque admirabiles in pietate & literis reconditioribus, imprimis verò in Theologicorum myſteriorum ſcientia progreſsiones fecit, ut Academiae Lumen, Europae decus, Divinae gloriae Buccinator; ſanctitatis eximium exemplar, & diligentiſsimus in Pontificios Scriptor fuerit. Cujus volumina quotquot in lucem prodierunt extant omninò inconfutabilia: Sed in ipſo curſu, proh dolor, mors eū oppreſsit. Nam, ingratus mundus, tanta ſtella fuit plane indignus. Plures ei fuere fratres, omnes (quemadmodum ex auditione accepi) Papiſmi fumoſa caligine occaecati, & maximè Guilielmus Rainoldus ſeu Reginaldus prout ipſe ſcribit, qui ſeditioſos & peſtilentes libros adverſus beatiſsimā Reginam Elizabetham ejuſ que Regnum florentiſsimū conſcripſit. Vnde non modicus dolor huic religioſiſsimo & ſummè erudito Theologo eſt inflictus. Nullam eminentem in Eccleſia dignitatem unquam voluit accipere praeterquam Lincolniae Decanatum, quem citò tranſdidit alteri. & praedicto Collegio praefuit: ac pro tempore Theolog•. profeſſor in Collegio Reginali factus eſt, ubi illo munere ad extremum vitae ſuae diem perfunctus eſt.

Operae que pretium cognoſcere quaá imminente periculo fuit liberatus, anno, 1602. dum Londini diverſaretur, & quodam die animi cauſa deambulatum in Agros-Fenſburienſes, ubi complures Sagittarij ſagittis jaculabantur, prodiret: caſu quodam ſagitta ejus pectus perculit, quae (niſi Divina interveniſſet) corpus ejus tranſverberaſſet: Nam anterior facies, bipatentes ſc. Togae illius partes, fuit holoſerica: pannus etiam ſubdititius Linceus ille quidem, ſed indurus & inflexilis utpote preſſurâ undulatim rigoratus Brandium quidam vocant, unde ſine tantilla viri laeſione, ſagitta reſilijt. Quod rarum divinae providentiae in famuli ſui conſervatione opus, cujus ipſe fui 〈 in non-Latin alphabet 〉 teſtis, ingrato ſilentio minimè ſupprimendum cenſui.

Illuſtris hic Doctor Oxoniae expiravit & perhonorificè ibidē ſepultus eſt, Ao. 1607. jacet que in ſacello Corporis Chriſti cum Imagine ejus & hac Inſcriptione;

VIRTVTI SACRVM.

Io: Rainoldo Theologiae D. eruditione pietate incomparabili, hujus Collegij Praeſ: qui obijt Maij xxio. Anno 1607 aetatis ſuae 58o. Io: Spencer, Auditor, Succeſſor, virtutum & ſanctitatis admirator.

H. M. Amoria ergo poſuit.

SCRIPSIT RAINOLDVS, QVAE EDITA SVNT. DE Romanae Eccleſiae Idololatria, adverſus Bellarminum Greg. de Valentia & alios, Operis inchoati libri due. Sex theſes de S. Scriptura & Eccleſia, contra Stapletonum, Martinum, Baronium, Bellarminum, & Iuſtum Calvinum Veteracaſtre • ſem, auctae anno 1602. Summa Colloquij e • us cum Ioanne Harto Anglo-papiſta, de Capit • & fide Eccleſiae, anglicè ab eo conſcripta, & ex anglico ſermone in Latinum converſa, Henrico Parreo Glouceſtr. Epiſc. interprete. Concio Euchariſtica propter Proditorum apprehenſionē in Pſalm. 18. verſ. 47 uſque 51. A • glicè Concio de deſtructione Idumaorum in Obediam verſ. 5 & 6. A • glicè Cenſura Librorum Apocryphorm veteris Teſtamenti, adverſus Pontificios, imprimis Bellarminum, praelectionibus ducentis & quinquaginta poſthumis in Academia Oxonienſi tractata. Opera poſthuma. Orationes duae, habitae quum linguam graecam profiteretur ano. 1576. Oxoniae. Opera poſthuma. Orationes & Epiſtolae cum alijs quibuſdam opuſculis poſthumis:

RICARDVS VAVGHANVS. Londini praeſul CHristi cum praeco triumphos Jntonat. vt vixit. ſic pius hinc moritur

RICHARDVS VAVGHANVS,

RICHARDVS VAVGHANVS, oriundus fuit è Wallia, & Cantabrigiae in Divi Iohannis Euangeliſtae collegio, operam literis navavit, ibi que Doctoratus in Theologia gradum & inſignia accepit: cumque eſſet Reginae Elizabethae â ſacris, primùm provectus eſt ad Epiſcopatum Bangorenſem, anno 1596. & ſequente anno ad Epiſcopatum Ceſtrenſem tranſlatus: poſtremò verò ad Epiſcopatum Londinenſem elatus, anno 1604. Cui noſter ingenioſiſsimus Epigrammateſta, haec ſcripſit ſubſequentia Epigrammata.

PRaeſ • l es (ocric Britonum decus immortale tuorum) Tu Londinenſi primus in Ʋrbe Brito. Hi mihi Doctores ſemper placuere, docenda Qui faciunt, plus quam qui facienda docent. Pastor es Anglorum doctiſsimuſ-optimus ergo. Nam facienda docens ipſe, docenda facis.

De hoc autem praeſtanti viro nihil amplius dicam, quam quod doctus vir ejuſdem Gijmnaſij jam de ipſius merita laude & encomio in haec verba ſcripſerit; Dum fuit in collegio, propter ſtudiorum intentionem, illud cohoneſtavit: propter concionandi labores toti fuit ornamento Academiae, & ad Epiſcopalem dignitatem vocatus, non ſolum manſit vigilans, prudens & moderatus Eccleſiae Rector, ſed etiā effiicax & ſcientiſsimus concionator: nam, ſive loqueretur, ſermo ejus fuit ſententioſus: ſive conſilium daret, conſilium ejus fuit religioſum, ſive admoneret quempiam, ejus commonefactiones erant gratiâ plenae; ſive cenſuram adhiberet, cenſura ejus erat recta & cum judicio: homines adhortatus eſt ad omnem pietatē & religionis veritatem: & ſeſe ſummo cum animi, zeli que ardore (prout ex ejus doctrina & vitâ apparet) omni ſuperſtitioni oppoſuit. Vt que comprehendā brevi, valdè quidem doctus fuit; vicç verò ſanctimoniâ melior, Quod (ſi ipſius mox ſubſecuturam faelicitatem ſpectemus) mors ejus cenſeri debet optima. Vita jam functus (prout in votis ſuis habuit) abſ que ulla exequiarum honorificentia & ſolemnibus ceremonijs, in Divi Pauli eccleſia Cathedrali humatus & ſitus eſt anno 1607.

EIVSDEM EPIGRAMMATA in ejus obitum. QƲi te viventum laudavi nuper abundè, Te, ratus eximijs laudibus eſſe parem: Heu cur defunctum te praedico parciûs? auxit Letitia ingenium diminuit que Dolor Dum plures pro te Lacrymas quám carmina fundo, Confundunt lacrymis ſe mea verba: Vale.

De Vita & Morte.

Ʋna via eſt vitae, moriendi mille figurae. Eſt bene: nam Mors eſt res bona, vita mala.

GERVASIVS BABINGTON EPIS WIGORN Nobilis ingenio, virtute et clarus ab omni. BABINGTON ſuporat generoſae ſtirpis honores

GERVASIVS BABINGTON,

GERVASIVS BABINGTON, natus in Comitatu Notinghamenſi, oriundus ex antiqua et generoſa Babingtonorum familia (illius Comitatus) ibidem prima eruditionis imbibit rudimenta: inde verò a pijs ſuis Parentibus Cantabrigiam miſſus, in SSae. Trinitatis Collegio (celeberrimorum virorum ſeminario) inſignem in ſtudijs fecit progreſſum, ſub tutela et diſciplina Reverendiſsimi Beatae que memoriae viri Ioannis VVhitgifti ejuſdem tunc Collegij Magiſtri, et poſteá Cantuarienſis Archiepiſcopi longè digniſsimi.

Ita autem in literis profecit hic noſter Gervaſius, ut magna cum laude gradibus inſignitus, ejuſdem factus ſit Collegij ſocius, et quum animum ſuum ſtudio Theologico imprimis applicaret, excellens et inſignis Verbi divini factus eſt Praeco in Academia; inde vero, Sae. Theologiae deſignatus Doctor, vocatus eſt ab Henrico Nobiliſsimo Pembrochiae Comite ut ipſi eſſet a ſacris, cujus favore primum Theſaurarius Eccleſiae Landavenſis in VVallia fuit ordinatus, poſtea autem ejuſdem Dioceſeos electus Epiſcopus, anno Dni. 1591. Poſtquam annos circiter quatuor in hoc Epiſcopatu ſediſſet, ob ſingularem ejus pietatem & eruditionem, ab Elizabetha Regina B. M. tranſlatus fuit ad Epiſcopatum Exonienſem; Vnde triennio vix expleto, ad ſedem Wigornienſem fuit promotus. Notandum autem eſt quod magnis hiſce digninatibus non ſit factus ſegnior (ut pleriſ que accidit) cum in Euangelij praedicatione ad animarum converſionem & nutritionem; tum in Librorum ſcriptione ad Scripturarum elucidationē, adeò ut aliorum exemplo fuerit vigilans Paſtor, inſignis Scriptor, & prudens Gubernator: qua de re factus eſt autem Vice-praeſes Regij Concilij in Marchijs VValliae: & de quo, vir quidem non indoctus ſic ſcribit;

TƲ Praeſul clero, laicis Vice praeſes: utroſque Praeceptis formas, judiciòque regis, Merces dupla tibi eſt, & laus tibi debita duplex: Nanque duplus labor eſt, & tibi cura duplex.

In Epiſcopatu VVigornienſi vixit annos circiter xiij. Icterico morbo correptus placidè in Domino obdormivit, & terrenam hanc vitam cum caeleſti commutavit, anno partae ſalutis 1610. aetatis autem ſuae ſexageſimo. Sepultus fuit non ſine gravi luctu conſuetis ſolennitatibus in Eccleſia Cathedrali VVigorniae, menſe Maij.

EXTANT ANGLICE EIVS. ANnotationes Conſolatoriae in Geneſin, Exodum, Leviticum, Numeros & Deuteronomium. Item, in x. Praecepta, fidei Articulos, & Orationem Dominicam. Collatio inter humanam fragilitatem & fidem. Conciones tres.

THOMAS HOLLANDVS HOLLANDƲS docuit diuini dogmata verbi Et Pugil aduerſos Strauit feliciter hostes

THOMAS HOLLANDVS,

THOMAS HOLLANDVS, patria Salopienſis in finibus & limitibus Cambriae, literarum ſtudia ſecutus eſt Oxoniae in Collegio Excestrenſi ſeu Exomenſi (hunc cum propter Nominis cognationem tum etiam e •• ditionē & alias animi dotes ſupradictis viris illuſtribus annumero) ubi ſubordinatis gradibus ſuſceptis cul •••• ipſum Doctoratus attigit, & multos annos Theologi •• in praedicto Gymnaſio profeſſus, Rector fac • us eſt 〈◊〉 ob ſingularem doctrinam, cognitionem & pic •••• , communibus ſuffragijs electus eſt Theologiae Pr ••••• or Regius ſive Doctor Cathedrae; ſucceſs ••• 〈…〉 Humfredo. Quem locum multorum 〈…〉 (omnibus tam exteris quā Academic •• 〈…〉 & approbantibus) tenuit.

Qu •• exi ••• e eruditus quam que 〈◊〉 •• ligioſus fuerit ex ejus ••• ijs et doctis diſputationib •• 〈◊〉 , quae etiamnu ••• quorundam manibus teru ••• r, eas autem nondu • imprimi, indignum • st.

Et (ut de ipſo teſtatur vir quida • doctus in concione quadam funebri typis edita) erat alter Apollos, potens in Scripturis, adeo que cum Patribus familiaris ac ſi ipſe Pater, & cum Scolaſticis ac ſi Seraphicus Doctor, ab ejus ore tamquam ab Oraculo, quaevis dubia ſolvebantur, digniſsimus ita que erat qui Cathedrae Doctor deſignaretur, quam poſſedit annos circitèr xx., magno cum applauſu & approbatione, dixeram ferè, admiratione.

Ex ejus Scola quot rutilantes Eccleſiae noſtrae prodierunt ſtellae? erat verè, (quod Greg: Nazianzenus de Patre ſuo comparatè dicit) Abrahamus, Pater multorum ſiliorum, creatione videlicet ſcolaſtica, ad ſummum eruditionis gradum: & quamvis praeteream multorum Reverendorum Epiſcoporum nomina qui hoc jure ejus erant filij, non poſſum tamen ſilentio negligere, binas Eccleſiae noſtrae Columnas, Reverendiſsimos & Spectatiſsimos Patres Georgium Abbatum Archiepiſcopum Cantua • ienſem, & Iohannē Kingum Epiſcopū Londinenſem. Et ut multa paucis comprehendā, non tantū erat Praeco veritatis, ſed factor veritatis, ſedulus orthodoxae Profeſſor, Zeloſus verae Religionis propugnator, Magnus jdololatriae Superſtitionis & Religionis depravatae oſor, quod manifeſtavit plenius Collegij ſui ſocijs ſi quando iter aliquod ſuſciperet, eis valedicēdo, his verbis, Commendo vos dilectioni Dei & odio Papatus & Superſtitionis. Quemadmodum autē ſtrenuus erat verae Religionis Athleta, ita in converſatione erat pietatis & probitatis Exemplar, quod imprimis apparuit ſub vitae ipſius finē, toto enim tempore quo aeger decumbebat, totus erat in Sanctis Orationibus & meditationibus devotis, imò animam ſuam Deo viſus eſt effundere, anhelando (brevior cum jam ipſi eſſet anhelitus) iſta et ſimilia verba, Ʋeni, O Ʋeni Domine Ieſu, Stella matutina, Veni Domine Ieſu, cupio diſſolvi & tecum eſſe, haec cum dixiſſer, animam placide Deo reddidit, hanc vitam pro meliori relinquens: Obijt et ſepultus eſt Oxoniae, honorificè quidem pro more Scholarum, menſe Martij, Anno 1612. quum eſſet plus minus ſeptuaginta tres annos natus.

VERA EFFIGIES PONTIFICIS Romani in gratiam et honorem PAVLI Papae Quinti conſecratum. MOnſtrum immane, Ingens, tenebroſo emerſit ab Orco, Venturum vates quod cecinere prius: Hoc pecus Horriſonum, faſtu ſe jactat inani, Semi deum que virum, ſemi-virum que Deum Seque Dei in terris vice fûngi; Regna que Mundi Arbitrio fingit, ſe dare poſſe ſuo. Regibus, ipſius pedibus qui baſia figunt; Promittit Regnis addere Regna nova: Regibus at; verè qui verum numen adorant; Aſſolet infandis demere regna dolis. Sic Satanas quondam, ſe maxima regnadaturum Chriſto eſt mentitus; divitiaſ que ſoli; Fraudibus his Chriſtum tentans, ut pronus adoret Numinis ipſum inſtar; vota preceſ que ferens. Jure Deus ſolus Regnum cui vult dat, & aufert: Priſcorum ut vatum pagina ſacra docet. Ʋt Satanas mendax, ſic mendax Bellua Romae; Non Chriſti, at Satanae fungitur ergo vice.

Th • Mottos lyke Thy mind, thats much retire VVith vvhich when men of yore were once inſpire They had their Heauen, and thought them ſelues most pure VVhich made them glorious in a life obſcure WORLDS glorie is but like the lightning flame That ſoon goes out, as kindled is the ſame And if yer • out it go it ought doth ſcale Its loſtie Cedar not the Shrub in dale Then H, content thee with thy state and place If thou ſeek glorie let it be by grace

I D. Cambro Brita • nu •

NOMINA EORVM QVAE in primo tomo continentur. HENRICVS Octavus Rex pag. 1. Thomas Cromwellus, Eſſexiae Comes pag. 6. Thomas Morus, Angliae Cancellarius pag. 9. Thomas Wolſeius, Cardinalis pag. 14. Reginaldus Polus, Cardinalis pag. 18. EDOVARDVS Sextus Rex pag. 22. Edovardus Seimor Dux Somerſetenſis pag. 29. Domina Iana Graya pag. 33. ELIZABETHA Regina pag. 34. HENRICVS Walliae Princeps pag. 44. Ioannes Checus Eques auratus pag. 53. Gulielmus Herbertus, Pembrochiae Comes pag. 57. Gualtherus Deuereux. Eſſexiae Comes pag. 59. Nicolaus Baconis M. S. Cuſtos pag 61. Humfridus Gilbertus Miles auratus pag. 65. Henricus Sydney periſcellidis Eques pag. 69. Philippus Sydney Miles auratus pag. 70. Robertus Dudley, Comes Leiceſtriae pag. 74. Ambroſius Dudley, Comes Warwici pag. 78. Franciſcus Walſinghamus, Eques auratus pag. 83. Ricardus Grenvil, Miles auratus pag. 85. Thomas Candiſh, Armiger pag. 88. Chriſtopherus Carleil, Armiger pag. 92. Martinus Frobiſher, Eques auratus pag. 100. Ioannes Hawkins, Miles auratus pag. 105. Franciſcus Drake Miles auratus pag. 110. Gulielmus Cecilius Baro Burghley pag. 114. Henricus Herbertus, Pembrochiae Comes pag. 116. Robertus Deuereux, Eſſexiae Comes pag. 120. Georgius Clifford, Cumbriae Comes pag. 120. Robertus Cecilius, Comes Sariſburiae pag. 124. Thomas Sutton, Armiger pag. 128. Ioannes Harington, Baro de Exton pag. 133. Ioannes Harington, Baro Innior pag. 135. NOMINA EORVM QVAE in ſecundo tomo continentur. IOannes Coletus, S. Pauli Decanus pag. 145. Gulielmus Tindallus, Martyr pag. 146. Ioannes Bradfordus, Martyr pag. 151. Hugo Latimerus, Martyr pag. 154. Nicolaus Ridleius, Martyr pag. 156. Ioannes Rogerſius, Martyr pag. 154. Laurentius Sanderus, Martyr pag. 159. Thomas Cranmerus, Archiep. Cant. & Martyr pag. 161. Ioannes Baleus Epiſcopus Oſſorienſis pag. 165. Ioannes Iuellus Epiſc. Sarum pag. 169. Dauid Whitchead pag. 173. Mattaeus Parkerus Archiep. Cant. pag. 175. Thomas Beconus pag. 179. Ioannes Cayus Medicus pag. 180. Edovardus Deringus pag. 195. Edmundus Grindallus Atchiep. Cant. pag. 199. Ioannes Foxus pag. 220. Edwinus Sandys Archiep. • boracenſis p. 204. Laurentius Humfridus pag. 206. Ioannes Morus pag. 208. Gulielmus Whitakerus pag. 213. Alexander Nowellus, S. Pauli Decanus p. 217. Guilielmus Perkinſus pag. 218. Iohannes Whitgiftus Arch. ep. Cant. p. 222. Ioannes Rainoldus D. pag. 229. Ricardus Vaughanus Epiſcopus London pag. 230. Geruaſius Babington Epiſc. Wigorniae pag. 235. Thomas Hollandus D. pag. 236. Robertus Abbatus Epiſc. Sarum pag. 184. Iacobus Mountagu Epiſc. Winton pag. 191. Epiſc. Abbatus, & Epiſc. Montagu, in hoc loco continent ſed errore in aliam Paginam inueniuntur.